David Willey Napoli

	Napoli'deki çöplerin toplanması için ordu göreve çağırıldı

On yılı aşkın süredir bu kentte çöp sorunu çözülebilmiş değil aslında.

Bunun nedenlerinden biri suç örgütlerinin atık sanayiine bulaşmış olması.

Politikacıların bu sorunu çözememeleri halkı giderek düş kırıklığına uğrattı.

Noel'den hemen önce çöpçüler son olarak Napoli halkının çöplerini topladığından beri, iktidarda olsun muhalefette olsun tüm politikacılar ellerini ovuşturup ne yapmalı diye soruyor.

İngiliz tıp dergisi Lancet'te çıkan bir raporda, taşan çöplüklere yakın oturanlar arasında karaciğer kanseri vakalarının arttığını okuyan halk öfke içinde.

Yıllardır bu bölgeye atılan çöplerden tehlikeli zehirler toprağa sızıyor, bir olasılıkla kent sularına karışıyor.

Napoli çevresindeki resmi çöplükler dolu olduğundan, çöpü gömecek yer kalmadığından, kent atıkları şimdi, sanki başka ad verip de ayıp olmasın diye "Ekotopları" diye tanımlanan kümelere sıkıştırılıp kentin resmi çöplüklerinin yanında, çöp dağları oluştururcasına yığılıyor.

'Çöp depolama masrafı artıyor'

Çöpleri depolama masrafı artıyor.

Ama Ekotoplarının miktarı da aynı ölçüde artıyor.

Hükümet şimdi emekli bir emniyet müdürü ile bir generali Napoli'ye gönderdi.

Başbakan kendilerine dört ay süre tanıdı.

Bu süre içinde, ordu istihkam subaylarının yardımıyla çöpçüleri yeniden işbaşına götürüp bu pisliği temizlemeleri isteniyor.

Ama kimse, geçmişte ne yerel ne ulusal yönetimlerin başaramadığını şimdi onların başarabileceğine inanamıyor.

Napoli'de çöp toplama sorunu, Camorra denilen yerel suç örgütünün, milyarlarca dolarlık bir atık sanayii yaratmış olması nedeniyle iyice karmaşıklaşıyor.

'Mafya sorunu karmaşıklaştırıyor'

Camorra, Kuzey Avrupa'dan düşük fiyatla çok büyük miktarlarda çöp getirip bunu Napoli çevresine yasadışı olarak dökmekle kalmıyor.

Bu örgüt aynı zamanda, kendileri kar edecek biçimde çöp toplasın diye, Napolili vergi mükelliflerinin masrafını karşıladığı belediye çöp arabalarını sabotaj ediyor.

Ülkenin başka bölgelerinde yaşayan İtalyanların çoğu, hergün televizyonda gördükleri, Napoli ve çevresindek manzaraları hayretle seyrediyor.

Devlet televizyonundaki bir programda bana sordular ''Bu haberler İtalya'nın yurt dışındaki görüntüsünü nasıl etkiliyor?'' diye.

''Pek olumlu etkilemiyor'' demek zorunda kaldım.

İtalyanlar, yabancıların kendi ülkeleri hakkındaki haberlere karşı aşırı duyarlılar.

New York Times gazetesinin Roma muhabiri, İtalya'da siyasetteki yozlaşmayı ve mevcut rahatsızlıkları anlatan bir haber gönderdiği zaman bu konu İtalyan medyasında birinci sayfadan aktarıldı.

O sırada New York'u ziyaret etmekte olan İtalya Cumhurbaşkanı bu suçlamaları reddetmekte gecikmedi.

İtalyanlar'ın düş kırıklığı

Bir iki gün sonra İtalya İçişleri Bakanı Giuliano Amato, yabancıların İtalya'yı böyle eleştirmelerini gülünç bir taklit olarak niteledi ve ülkesinin böyle çarpıtılmış mercekler gerisinden seyredilmemesi çağrısında bulundu.

''Bakın'' dedi İçişleri Bakanı Amato, "İtalya geçmise bakışla şimdi çok daha yüksek değerli mallar ihrac ediyor - helikopterler, yolcu gemileri, motorsikletler, yüksek teknoloji içeren makinalar satıyor."

Amato'nun dedikleri doğru ama İtalyanlar, politikacıların, görece basit denilebilecek bir çöp sorununu çözememelerinden son derece düş kırıklığı duyuyor.

İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden 1992 yılına kadar ülkede egemen siyasi sistem, eskiden çok güçlü olan Hrıstiyan Demokratların ve Sosyalist partilerin skandal seline batmasıyla çökünce siyasi sahneye çıkan TV devi Silvio Berlusconi'nin başbakanlığı ülkeyi beklenen altın çağa taşıyamadı.

	Toplanamayan çöpler yakılmıştı

Berlusconi verdiği sözleri yerine getiremedi. Şimdi de Başbakan Romano Prodi'nin yönetiminde ülke yine o eski kötü adetlerine döndü.

Politikacılar, sonuç verebilecek yararlı hedeflerin peşini kovalamadıkları ya da kovalayamaz göründükleri için İtalyanların gözünde zayıf ve itibardan düşmüş durumda.

Bu zaafiyet aslında politikacıların toplum içinde ele geçirebildikleri önemli görevleri işgal etme hevesini de artırıyor. İtibardan düşmüş eski solcular şimdi, yeni sağcı partiler tarafından yeni siyasi etiketlerle sahneye çıkarılıyorlar.

Buna İtalyanca "transformismo" derler. Durup durup kendini değiştirmek ve iktidara yapışmak için siyasi etiketini değiştirmek anlamıma gelir bu.

Bu eski yemekleri ısıtıp ısıtıp yeniden ortaya sürme aslında, 1861'de İtalya'nın çeşitli bölgeleri birleşip tek bir devlet kurulduğundan beri, İtalyan siyasi yaşamının bir parçası.

Çöpleri temizlemesini bilemiyorlar ama kendi tozlarını alıp yeni elbiselerle sahneye çıkmayı çok iyi biliyorlar.