Tony Blair

Jako lider Partii Pracy Tony Blair odniósł największy sukces od czasu Harolda Wilsona (przywódca labourzystów w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych). Może się poszczycić dwoma z rzędu przytłaczającymi zwycięstwami wyborczymi swojej partii: w 1997 i w 2001 roku.

Blair nie wywodzi się ani z obozu labourzystowskich tradycjonalistów ani z robotniczego ruchu związkowego tradycyjnie wspierającego Partię Pracy. Akcentował to zresztą bardzo często, aby zachęcić do głosowania na Partię Pracy tych wyborców, którzy w przeszłości nie popierali labourzystów.

Tony Blair został wybrany posłem do Izby Gmin w 1983 roku i od tego momentu szybko wspinał się po szczeblach partyjnej i parlamentarnej drabiny. Wybił się jako minister spraw wewnętrznych w gabinecie cieni na początku lat dziewięćdziesiątych. Zapowiadał wtedy, że jeśli labourzyści dojdą do władzy, będą ostro rozprawiać się z przestępczością i jej przyczynami. Odważył się tym samym wkroczyć na teren konserwatystów, ponieważ walka z przestępczością była zazwyczaj obszarem, w którym to oni czuli się silniejsi.

Tony Blair został liderem Partii Pracy po nagłej śmierci swojego poprzednika, Johna Smitha, w 1994 roku. Wtedy pojawiły się też pierwsze pęknięcia w jego stosunkach z Gordonem Brownem, obecnie długoletnim i cenionym ministrem finansów w labourzystowskim rządzie.

W przeszłości Brown był mentorem młodego Blaira, ale kiedy po śmierci Smitha doszło do wyboru nowego przywódcy partii, Brown wycofał się z wyścigu, aby nie rywalizować z Blairem. Od roku 1997 Gordon Brown jest ministrem finansów, ale powszechnie wiadomo, że chciałby być szefem rządu.