Praktycznie każdy z krajów realizuje własną politykę socjalną

Filarami obecnej socjalnej polityki UE są: "niskie bezrobocie i ochrona pracownicza" oraz "promowanie wysokiej jakości życia i warunków pracy".

Ale nie ma czegoś takiego jak jeden model obowiązujący w całej wspólnocie. Poszczególne kraje mają własne rozwiązania w zakresie polityki socjalnej.

Praktycznie każdy członek Unii ma inne podejście do zdrowia, edukacji, rent, emerytur, zasiłków i ubezpieczeń społecznych.

Dlatego rozmowy na ten temat pomiędzy członkami rządów sprowadzają się do dyskusji akademickiej, z której niewiele może wyniknąć.

Na własnym podwórku

Polityka socjalna wyraźnie dzieli członków UE na dwie kategorie. Ministrowie nie potrafią wypracować konsensusu i często dochodzi do ostrych starć retorycznych.

Po jednej stronie są kraje opowiadające się za wolnym i liberalnym rynkiem pracy oraz mniejszą regulacją i większą konkurencyjnością.

Do tej grupy należy między innymi: Wielka Brytania, Irlandia, Estonia, Słowacja i do pewnego stopnia Włochy.

Drugi biegun zajmują państwa dążące do wyższych standardów socjalnych, rynków częściowo kontrolowanych oraz większej opieki pracowniczej.

Tutaj jest miejsce na przykład dla: Francji, Belgii, Czech, Węgier i w mniejszym zakresie Niemiec.

Wydaje się, że Polsce po niedawnych wyborach parlamentarnych także jest bliżej do takiego modelu.

Są też kraje, takie jak Holandia i Słowenia, które rozdarte są pomiędzy rozwiązaniami z obydwu biegunów.

	Zdaniem ekspertów konieczne jest wypracowanie w UE wspólnego modelu socjalnego

Co może Komisja

Dużą rolę w inicjowaniu dyskusji na temat europejskiego modelu socjalnego może odgrywać Komisja Europejska.

Przeprowadza ona porównania kwestii zatrudnienia, rent, emerytur, zasiłków czy ubezpieczeń społecznych w 25 krajach UE.

Komisja publikuje także szczegółowe raporty na ten temat, zalecając najkorzystniejsze rozwiązania w poszczególnych kwestiach.

Ale UE nie ma mocy nakazania krajom przyjęcia modeli, które sama uznaje za najlepsze.

Komisja może także proponować ustawy dotyczące dyskryminacji, równouprawnienia, wolnego przepływu siły roboczej, a także warunków pracy i bezpieczeństwa zawodowego.

Efekt końcowy

Zdaniem dużej liczby komentatorów UE powinna w najbliższej przyszłości wypracować wspólny model socjalny dotyczący podstawowych praw pracowników.

Jeżeli to się nie uda to prawdopodobnie wkrótce nie pozostanie już nic innego jak przyjęcie we wszystkich krajach wspólnoty opcji całkowicie wolnego rynku, powszechnej prywatyzacji, deregulacji i konkurencji.

Konieczne będzie także zapewnienie dostatecznej kwalifikacji i edukacji pracownikom, aby mogli przetrwać w wolnorynkowej dżungli.