Do 1962 r. zawodnicy rywalizowali tylko na jednej skoczni. Od 1962 do 1989 roku, rywalizowano o dwa komplety medali: na skoczni K-70 oraz skoczni K-90. Od mistrzostw w 1991 r. skocznię K-70 zastąpiła skocznia K-120. Medale w konkurencji drużyn przyznawane są od 1982 r.

Do roku 1980 włącznie, tytuł mistrza świata przysługiwał także zwycięzcom Igrzysk Olimpijskich (patrz: Mistrzowie olimpijscy).

Mistrzowie świata:

• 1925, Jańskie Łaźnie - Willy Dick (Czechosłowacja)
• 1926, Lahti - Jacob Tullin-Thams (Norwegia)
• 1927, Cortina d´Ampezzo - Tore Edman (Szwecja)
• 1929, Zakopane - Sigmund Ruud (Norwegia)
• 1930, Oslo - Gunnar Andersen (Norwegia)
• 1931, Oberhof - Birger Ruud (Norwegia)
• 1933, Innsbruck - Marcel Reymond (Szwajcaria)
• 1934, Solleftea - Kristian Johansson (Norwegia)
• 1935, Wysokie Tatry - Birger Ruud (Norwegia)
• 1937, Chamonix - Birger Ruud (Norwegia)
• 1938, Lahti - Asbjoern Ruud (Norwegia)
• 1939, Zakopane - Josef Bradl (Niemcy)
• 1950, Lake Placid - Hans Björnstadt (Norwegia)
• 1954, Falun - Matti Pietikäinen (Finlandia)
• 1958, Lahti - Juhani Kärkinen (Finlandia)

Mała skocznia (K-70)

• 1962, Zakopane - Toralf Engan (Norwegia)
• 1966, Oslo - Bjoern Wirkola (Norwegia)
• 1970, Wysokie Tatry - Gari Napałkow (ZSRR)
• 1974, Falun - Hans-Georg Aschenbach (NRD)
• 1978, Lahti - Matthias Buse (NRD)
• 1982, Oslo - Armin Kogler (Austria)
• 1985, Seefeld - Jens Wessflog (NRD)
• 1987, Oberstdorf - Jiri Parma (CSRS)
• 1989, Lahti - Jens Weissflog (NRD)

Skocznia (K-90)

• 1962, Zakopane - Helmuth Recknagel (NRD)
• 1966, Oslo - Bjoern Wirkola (Norwegia)
• 1970, Wysokie Tatry - Gari Napałkow (ZSRR)
• 1974, Falun - Hans-Georg Aschenbach (NRD)
• 1978, Lahti - Tapio Räisänen (Finlandia)
• 1982, Oslo - Matti Nykänen (Finlandia)
• 1985, Seefeld - Ole Bergerud (Norwegia)
• 1987, Oberstdorf - Andreas Felder (Austria)
• 1989, Lahti - Jari Puikkonen (Finlandia)
• 1991, Val di Fiemme - Heinz Kuttin (Austria)
• 1993, Falun - Masahiko Harada (Japonia)
• 1995, Thunder Bay - Takanobu Okabe (Japonia)
• 1997, Trondheim - Janne Ahonen (Finlandia)
• 1999, Ramsau - Kazuyoshi Funaki (Japonia)
• 2001, Lahti - Adam Małysz (Polska)
• 2003, Predazzo - Adam Małysz (Polska)
• 2005, Oberstdorf - Rok Benković (Słowenia)

Duża skocznia (K-120)

• 1991, Val di Fiemme - Franci Petek (Jugosławia)
• 1993, Falun - Espen Bredesen (Norwegia)
• 1995, Thunder Bay - Tommy Ingebrigtsen (Norwegia)
• 1997, Trondheim - Masahiko Harada (Japonia)
• 1999, Ramsau - Martin Schmitt (Niemcy)
• 2001, Lahti - Martin Schmitt (Niemcy)
• 2003, Predazzo - Adam Małysz (Polska)
• 2005, Oberstdorf - Janne Ahonen (Finlandia)

Drużyny

• 1982, Oslo - Norwegia
• 1985, Seefeld - Finlandia
• 1987, Oberstdorf - Finlandia
• 1989, Lahti - Finlandia
• 1991, Val di Fiemme - Austria
• 1993, Falun - Norwegia
• 1995, Thunder Bay - Finlandia
• 1997, Trondheim - Finlandia
• 1999, Ramsau - Niemcy
• 2001, Lahti (K-120) - Niemcy
• 2001, Lahti (K-90) - Austria
• 2003, Predazzo (K-120) - Finlandia
• 2005, Oberstdorf (K-90) - Austria
• 2005, Oberstdorf (K-120) - Austria

Najwięcej medali mistrzostw świata (złote-srebrne-brązowe):

1. Birger Ruud (Norwegia) 3-1-0
Adam Małysz (Polska) 3-1-0
3. Jens Weissflog (NRD, Niemcy) 2-1-1
4. Masahiko Harada (Japonia) 2-1-0
Martin Schmitt (Niemcy) 2-1-0

Obronili tytuł mistrza świata:

Birger Ruud (Norwegia) - 1935, Wysokie Tatry i 1937, Chamonix (średnia skocznia)
Martin Schmitt (Niemcy) - 1999, Ramsau i 2001, Lahti (duża skocznia)
Adam Małysz (Polska) - 2001, Lahti i 2003, Predazzo (średnia skocznia)

Podwójne mistrzostwo świata:

Bjoern Wirkola (Norwegia) - 1966, Oslo (mała i średnia skocznia)
Gari Napałkow (ZSRR) - 1970, Wysokie Tatry (mała i średnia skocznia)
Hans-Georg Aschenbach (NRD) - 1974, Falun (mała i średnia skocznia)
Adam Małysz (Polska) - 2003, Predazzo (średnia i duża skocznia)