Dużo więcej praktycznych doświadczeń mają na koncie wojskowi, dla których obecność w Iraku była testem współdziałania z najważniejszymi armiami NATO i budowania wielonarodowych sił pokojowych nowego typu.

Nigdy dotąd Polska nie dowodziła związkiem taktycznym złożonym z przedstawicieli ponad 20 państw i nie kontrolowała tak wielkiego terytorium odległego fizycznie i kulturowo kraju.

Sprawdzian ten objął całość polskich sił zbrojnych: jednostki bojowe, transportowe, logistyczne, saperskie, dowodzenia.

Wymógł też powstanie nowych struktur, wyspecjalizowanych we współpracy z cywilną ludnością kraju misji. Wojsko musiało skorzystać z wiedzy wielu cywilnych ekspertów i nauczyć się negocjacji nie tylko z przywódcami ludności Iraku - ale także wewnątrz wielonarodowej dywizji.

Nie obyło się bez strat

Chociaż test wypadł zdaniem dowódców nadspodziewanie dobrze, nie obyło się bez strat.

W czasie obecności w Iraku pierwszej zmiany kontyngentu zginęło dwóch żołnierzy: jeden w ataku, drugi w wypadku, którego przyczyną było nieodpowiedzialne obchodzenie się z bronią.

Kilku żołnierzy zostało rannych w atakach i wypadkach. Biorąc pod uwagę stosunek liczby żołnierzy do strat, polski kontyngent jest bezpieczny.

Ale straty całej wielonarodowej dywizji to nie tylko Polacy. W zamachu w Karbali zginęło 5 żołnierzy bułgarskich, wcześniej w pobliżu Nadżafu 7 hiszpańskich żandarmów.

Oceny misji są pozytywne, choć politycy i wojskowi wyrażają zaniepokojenie wzrostem liczby aktów terroru pod koniec ubiegłego roku.

Z uznaniem mówi się o "pokoju religijnym", jaki zapanował wokół świętych miast szyickich, Karbali i Nadżafu, mimo wojowniczych zapowiedzi lokalnych szejków. Podkreśla się rolę w tym pierwszego dowódcy polskiej brygady, gen. Marka Ojrzanowskiego.

Zyski?