“Irackie dossier” w zdjęciach
Kluczowe zdjęcia z raportu rządu brytyjskiego na temat programu zbrojeniowego Saddama Husejna.

Zdjęcia zabitych podczas bombardowania przez irackie samoloty w marcu 1988 r. Wojska irackie użyły w tym czasie broni chemicznej przeciwko ludności swojego kraju.

Zakłady Ibn Sina. Według raportu, są jednymi z wielu, które mogą prowadzić „podwójną produkcję” wspierając wytwarzanie broni chemicznej.

Zakłady Baidżi w północno-zachodnim Iraku. Według raportu, prowadzono tu prace nad wzbogacaniem uranu. Zakłady zniszczono podczas Wojny w Zatoce. Częściowo odbudowane, mają służyć jako kompleks do produkcji broni chemicznej.

Treningowy samolot odrzutowy L-29 (produkcji czechosłowackiej). Raport stwierdza, że Irak usiłował przekształcić maszynę w samolot bezzałogowy zdolny do przenoszenia broni chemicznej i biologicznej na znaczne odległości.

Rakieta Ababil-100. Według raportu – obecnie produkowana. Raport stwierdza ponadto, że Irak planuje zwiększenie jej zasięgu do co najmniej 200 km (obecnie – 150 km.)

Powołując się na źródła wywiadowcze autorzy raportu stwierdzają, że Irak zdołał przywrócić zdolnośc bojową około 20 rakietom al-Husajn (na zdjęciu obok), czego zabrania rezolucja 687 ONZ. Rakiety te mogą przenosić głowice konwencjonalne, chemiczne i biologiczne na odległość do 650 km.

Al-Rafah/Shahiyat : miejsce prób stacjonarnych silników rakietowych na paliwo ciekłe. W raporcie odnotowano, że stanowisko do testów z silnikami (A) jest większe niż poprzednio używane do prac nad rakietami al-Samoud (B) i SCUD (C). Raport stwierdza, że nowe stanowisko daje możliwości do testów silników rakiet balistycznych średniego zasięgu – ponad 1000 km. Takich prac również zabrania Irakowi rezolucja 687 ONZ.

Mapa pokazuje zasięg irackich rakiet. Obecnie irackie wojska mogą razić cele w promieniu 150 km (rakiety al-Samoud i Ababil-100). Jeśli Irak będzie dysponował rakietami Abbas - zasięg zwiększy się do 900 km, a jeśli wyprodukuje rakiety średniego zasięgu – do 1200 km.

Pałac prezydencki w Bagdadzie, do którego zabroniono dostępu inspektorom w 1997 roku. Raport stwierdza: „Wiele z tych tzw. pałaców, to w rzeczywistości ogromne hale, które są integralną częścią irackiego sysytemu mającego ukryć materiały do produkcji broni”.