شهریار رادپور

در نشست فوق العاده سران اتحادیه اروپا، از طرح گوردون براون برای نچات بانک ها استقبال شد.

هنوز زود است که طرح 37 میلیارد پوندی دولت بریتانیا برای نجات سه بانک بزرگ این دیار و استقبال رهبران دنیای غرب از این الگو، برای نجات اقتصاد جهانی از ورطه ورشکستگی را معجزه گوردون براون نامید.

ولی شکی نیست که موافقت رهبران دولت های اروپایی منطقه یورو – پول واحد اروپا، با در پیش گرفتن سیاست وزارت دارایی بریتانیا، وجهه نخست وزیر را در اتحادیه اروپا، یک شبه به عرش برد.

و بجرأت، چشمگیرتر از آن تأئید و پیروی دولت آمریکا از این طرح بود که، عملا بمفهوم ملی کردن بزرگترین بانک های مهمترین سنگر سرمایه داری خصوصی در دنیا است. روشی که وزیر دارایی آمریکا آنرا مغایر با تمام باورهای اقتصادی خود خواند ولی اضافه کرد که در شرایط بی سابقه و خطرناک فعلی، تنها گزینه موجود است.

گوردون براون، که رسانه ها لقب "فلاش گوردون" – قهرمان تخیلی همه فن حریف به او دادند، به پذیرش اینهمه تحسین و ستایش بین المللی در برخورداری از "بینش و قاطعیت در اتخاذ تصمیماتی دشوار" بسنده نکرد و با ترغیب رهبران قدرتهای اقتصادی گروه هشت به شرکت در کنفرانسی جهانی، با شرکت رهبران قدرت های اقتصادی نوظهور و کشورهای درحال رشد، در واقع خواستار تدوین یک نظام جدید جهانی برای سرمایه داری شد.

نخست وزیر بریتانیا، که با رهبران کشورهای اروپایی عضو گروه هفت در بروکسل جلسه داشت، گفت جهانی شدن معاملات پول و بدون مرز شدن انتقال سرمایه، تدوین نظام جدیدی برای جایگزینی موافقت نامه برتون وودز را اجتناب ناپذیر کرده است.

یکسال پیش از پایان جنگ جهانی دوم، در سال 1944، جمعی از برجسته ترین اقتصاد دانان جهان در برتون وودز، در ایالات متحده، گردهم آمدند تا برای دنیای بعد ازجنگ نظام اقتصادی نوینی طرح کنند. نشست تاریخی که به تأسیس بانک جهانی و صندوق بین المللی پول منجر شد. یکی دیگر از دستاوردهای برتون وودز، تعیین استانداردی برای فعالیت آزادانه سرمایه در نظام های سرمایه داری بود که تا امروز پابرجا مانده است.

به عقیده گوردون براون، بحران جهانی فعلی که با خطر ورشکستگی چند بانک مسکن در آمریکا آغاز شد و دیری نگذشت که مثل یک کبریت مشتعل در انبار کاه، تمام بازارهای سرمایه در پنج قاره دنیا را به آتش کشید، ثابت کرده است که فرمول برتون وودز، با ماهیت سرمایه داری بدون مرز در قرن 21 سازگار نیست و نسخه های درمانی آن، نمی تواند پاسخگوی بحران های امروزی باشد.

موافقت همگان با پیشنهادات فرمول بندی شده آقای براون برای تدوین نظامی جدید، در عرض یک روز، از نخست وزیر بریتانیا رهبری ساخت که ساکنان کاخ سفید در واشنکتن و کاخ الیزه در پاریس و چند کاخ مشابه دیگر در گوشه و کنار دنیا، مشورت با او را ضروری یافتند.

	دیوید کامرون، رهبر حزب محافظه کار، نگران از محبوبیت ناگهانی دولت، گوردون براون را مسئول مشکلات اقتصادی بریتانیا قلمداد کرد.

ولی این شهرت آنی و جهانی، به مزاق همه در این دیار خوش نیامد؛ بویژه رهبران حزب اقلیت محافظه کار که تنها دو هفته پیش، با اتکا به آمار تمام نظر سنجی ها،عمر دولت را تمام شده، و بخت بدست گرفتن زمام امور این جزیره را، بعد از 11 سال حکومت حزب کارگر، قوی تر از هرزمان دیگر می دید.

و وقتی دیوید کامرون، رهبر حزب محافظه کار، ضمن محکوم شمردن سیاست اقتصادی گوردون براون در طول ده سالی که وزیر دارایی بود، بجای روز شماری برای پایان عمر دولت، تصمیم به روان کردن صدها میلیارد پوند پول بیت المال به بازار برای نجات بانک ها و تضمین سپرده های مردم را دردناک ولی ضروری توصیف کرد، صدای اعتراض رسانه های محافظه کار بلند شد.

یکی از مفسرین ارشد روزنامه دیلی تلگراف، با لحنی طعنه آمیز خطاب به رهبران حزب نوشت : حزب محافظه کار که همیشه پرچمدار سرمایه داری و آزادی عمل بوده است اکنون، تلویحا، از ملی کردن بانک ها توسط دولت کارگری حمایت می کند. نویسنده مقاله، این سیاست را در بهترین وجه ساده لوحانه، و دربدترین شرایط، تقویت احتمال باخت در انتخابات بعدی خوانده و بعنوان هشدار نهایی، می گوید، اگرشما از سرمایه داری دفاع نکنید، بریتانیا، بتدریج به کره شمالی شبیه تر خواهد شد؛ با رهبری مادام العمر بنام گوردون براون!

گرچه گوردون براون، در طول یکسال و نیم نخست وزیری خود نشان داده که برای لفاظی ها تند رسانه ها اهمیت چندانی قائل نیست. ولی، مشکل دولت، تبدیل تدریجی بحران مالی در بازار و بورس، به یک رکود اقتصادی دراز مدت است و خطر سرایت آن به زندگی روزمره مردم این دیار.

دلواپسی واقعی آقای براون، افزایش کم سابقه میزان بیکاری، همراه با صعود نرخ تورم و مقاومت بانک ها در مقابل فشار دولت برای کاهش نرخ بهره، مشکلاتی که نه در کوتاه مدت رفع شدنی است و نه با سیل ستایش های رهبران دنیا!

پاکیزگی و جنسیت!

	دستگیره های وسائل نقلیه عمومی، عامل اصلی انتقال میکرب در شهرهای بزرگ.

در اولین سالی که سازمان ملل متحد روزی را بنام " روز جهانی پاکیزگی دست" در تقویم ها گذاشت - که چند روز پیش بود، آمار جمع آوری شده در این جزیره، به این باور و افسانه قدیمی که زنها تمیزتر از مردها هستند پایان داد.

قبل از اشاره به این آمار و ارقام نگران کننده که همچنین نشان داد در این دیار توجه به پاکیزگی شخصی منطقه ای است، اضافه کنم که آگاهی از میزان سرایت بیماری های مختلف و گاه کشنده از طریق تماس دست آلوده با مواد خوراکی، اشیاء مختلف، و یا انتقال مستقیم آن بوسیله تماس فیزیکی با افراد دیگر، بحدی رسید که خوشبختانه چند سالی است ضد عفونی کردن دست ها در هنگام ورود به بیمارستان ها اجباری شده است.

گرچه پاکیزگی ظاهری با ناقل میکرب های خطرناک بودن منافات ندارد، ولی ریشه شهرت پاکیزه تر بودن زنها، در مقابل ادعای بی توجهی مردها به بهداشت و پاکیزگی ظاهری را باید در ماهیت کار و پیشه سنتی آنها جستجو کرد.

تا چند دهه پیش، اکثر زنان در این دیار و بیشتر دنیای صنعتی، یا خانه دار بودند و یا کارمند و کارشناس دفتری؛ تعداد زن ها در کشتزارها و صنایع سنگین به نسبت اندک بود و در صنایع ساختمانی اصلا حضور نداشتند. لاجرم، چهره دوده گرفته معدنچی وخاک خورده بنا و عرق کرده کارگر ذوب آهن، علامت مشخصه مردها شد، و آراستگی و پاکیزگی، علامت مشخصه زن ها!

این نکته را هم اضافه کنم که با وجود دست آوردهای مهم حقوقی و مدنی زنان این دیار در زمینه امکانات برابر برای پیشرفت، بویژه در میدان کار وپیشه، جای زن ها در جمع معدنچی ها و بناها و کارگران ساختمانی و ماهیگیران و فولاد ذوب کنان و....صدها حرفه دیگرهمچنان بشدت خالی است و معلوم نیست که این کمبود کی جبران خواهد شد!

برسیم به اصل مطلب. مدرسه عالی بهداشت و مبارزه با بیماری های مناطق حاره، وابسته به دانشگاه لندن که این آزمایش سراسری را با نمونه برداری از سطح پوست انگشتان دست مردم در خیابان و ایستگاه های اتوبوس و قطار انجام داده می گوید، میزان آلودگی دست مردم به باکتری های مختلف، در شمال انگلستان، سه برابر نمونه آن در جنوب این جزیره است.

مردها، در شهر های لیورپول و نیوکاسل، در دفاع از شهرت باستانی و جهانی همجنسان خود، آلوده ترین دست ها را داشتند، و در بیرمنگهام و کاردیف، زن ها رکورددار بودند.

در جنوب، آلوده ترین دستها متعلق به ساکنان لندن است.؛ در اینجا است که می بینیم میزان آلودگی دست زنها به باکتری های مضر، نزدیک به چهار برابر نمونه مشابه در میان مردها بوده است.

دکتر وال کورتیس، رئیس مدرسه عالی بهداشت، از حضور بیش از اندازه باکتری های تولید شده در دستگاه گوارشی روی دست بیشتر زنها ابراز نگرانی کرده و دلیل آنرا، عدم دقت کافی شمار قابل توجهی از آنها به پاکیزگی بدن و شستن دست ها با آب گرم و صابون بعد از استفاده از توالت دانسته است.

در زندگی شهری امروز، انگشتان آلوده، بزرگترین عامل انتقال میکرب و باکتری بین مردم شناخته شده است. یا از طریق تماس با اشیاء آلوده ای مثل دستگیره ها در اتوبوس و قطار و تاکسی و دیگر مکان های همگانی، و یا در اثر تماس مستقیم بین افراد.

یونیسف، نهاد حمایت کودکان سازمان ملل، در روز جهانی پاکیزگی دست، از پدر و مادران و آموزگاران در سراسر دنیا خواست تا اهمیت پاکیزگی دست در بهداشت و تندرستی را به خردسالان بیاموزند. ولی آزمایش دانشگاه لندن نشان داد که ظاهرا باید این نهضت را با تعلیم بزرگسالان آغاز کرد.

با توجه به بیشتر بودن موارد تماس زنان با کودکان، و همچنین مواد غذایی و پخت و پز، توصیه دکتر کورتیس به بانوان این دیار، شستن چند بار دست با صابون و آب گرم در طول روز است.

و....کنکور به سبک آکسفورد!

	تعداد نسته های دارابی، موضوع سئوالی در کنکور دانشگاه آکسفورد.

اعتبار مدرک پیش دانشگاهی در انگلستان آنقدر افت کرده که حتی کسانی که دروس تخصصی را با نمره عالی ( 20 آفرین!!!) گذرانده اند، باید یک کنکور دوم را هم بگذرانند. کنکوری خاص هر دانشگاه ممتاز، و نه برای سنجش میزان چیرگی دانشجویان آینده بر موضوع هایی مثل ریاضیات و فیزیک و یا آثار شکسپیر، بلکه، کاملا دور از آن. اینهم چند نمونه از سئوال های کنکور ورود به دانشگاه آکسفورد که مهلت ارسال تقاضای ورود به آن این هفته سپری شد:

1- اگر یک دارابی بودید، دوست داشتید هسته دار باشید یا بی هسته؟

2- اگر یک کلاغ زاغی بودید چکار می کردید؟

3- بنظر شما، برای استفاده ازلامپ روشنایی باید قانون وضع کرد؟

نهاد آموزشی مستقلی که این سئوال ها را برای دانشگاه آکسفورد طرح زده، توضیح داده که چون این روزها جوانان بیش از حد نگران آینده خود هستند، هدف ما از انتخاب این سئوالهای بظاهر بی معنی و ابلهانه، دور کردن ذهن کنکوری ها از دروس تخصصی شان بود تا قوه تخیل و تنوع فکری آنها را بسنجیم!

از این توضیحات دهان پر کن که بگذریم، هدف واقعی دانشگاه های ممتاز این دیار از گذاشتن مانعی جدید در مقابل در ورودی، کم شدن اهمیت و کیفیت دیپلم پیش دانشگاهی است که زمانی قبولی یکباره در سه ماده آن، راهگشای ورود به همه دانشگاه ها بود، و حالا که چند سالی است ضریب قبولی درچهار ماده آن به حد بیسابقه 95 درصد رسیده، دانشگاه های ممتاز آنرا کافی نمی دانند.

بهرتقدیر، ارزش علمی دیپلم های پیش دانشگاهی این دیار هرقدرهم که افت کرده باشد، انتخاب نوع دارابی مشکل را حل نخواهد کرد.