شهریار رادپور

موضوعی را که موافق و مخالف آموزش امور جنسی در مدارس یکسان درباره اش نگران هستند، پائین تر رفتن سن شروع اولین تماسهای جنسی بین نوجوانان است. تماسهایی که به دلیل نادانی قابل انتظار آنها، بریتانیا را رکورد دار موارد بارداری و سقط جنین در میان دختران دانش آموز در سراسر اروپا کرده است.

نگرانی دیگر، افزایش سریع موارد ابتلا به بیماری های مقاربتی در میان نو جوانان، و بی اعتنایی ظاهری آنها به خطر ابتلا به ویروس اچ-آی-وی است. با این وجود، انجمن های امور اجتماعی و رسانه های محافظه کار، همچنان مخالف اجباری کردن آموزش جنسی در مدارس هستند؛ بعلاوه، بسیاری از پدر و مادرها هم از تصور نشستن فرزند دبستانی شان در کلاس آموزش واقعیات مربوط به روابط جنسی، وحشت زده هستند. غافل از اینکه به تازگی، دو نهاد پرسابقه و معتبر حمایت خانواده در این کشور خواستار اجباری کردن آموزش جنسی در کودکستان ها شده اند!

استدلال طرفداران کمتر انقلابی اجباری کردن آموزش آناتومی و رشد بدن، و بلوغ و کشش جنسی در زن ومرد به نوجوانان، که در طول زمان به اثبات رسیده و پژوهش های متعدد علمی هم بر آن صحه گذاشته، بر دو اصل استوار است. اول، ادامه حکمرانی شرم و حیای بی جا بر طرح ریزی دروس امور جنسی، و دوم، نادانی و شرم و حیای قابل درک والدین برای تشریح نقش آلات تناسلی در روابط جنسی و پاسخگویی به پرسش های باز و بی پرده فرزندانشان درباره انواع تماسهای جنسی و راههای جلوگیری از بارداری.

با این حال، شمار مراجعه والدین به انجمن های راهنمایی روابط خانوادگی جای تردید باقی نمی گذارد که بیشتر آنها مخالف آگاه شدن فرزندانشان نیستند، فقط از گفتگوی بی پرده با آنها وحشت دارند. انجمنی که از طریق تلفن و اینترنت با والدین دلواپس در تماس است، نتیجه بخش ترین توصیه خود به پدر و مادرها را همان گفتگوی باز و صریح در درون خانواده یافته و با اشاره به پژوهشی که انجام داده، می گوید دختران نوجوان در این خانواده ها، دیرتر از سایرین وارد روابط جنسی کامل می شوند، از دیگر هم سن های خود بیشتر از راه های جلوگیری از بارداری استفاده می کنند، و در نتیجه، شمار بارداری های ناخواسته و موارد سقط جنین در این گروه نادر است.

ولی، گروه های مذهبی و اخلاقی مخالف، با پشتیبانی رسانه های محافظه کار، مسئله را در همین باز کردن هر چه بیشتر امورجنسی و تشریح بی پرده روابط بین دو نفر برای نوجوانان می بینند. به عقیده آنها، مدارس بهتر است بجای یاد دادن شیوه های جلوگیری از بارداری، از فواید امساک بگویند.

سال ها است که موضع مقامات آموزشی، راضی نگاهداشتن دو جناح موافق و مخالف بوده است. از یک طرف، پذیرفتن اهمیت و ضرورت آگاه کردن نوجوانان، و از طرف دیگر، پرهیز از اجباری کردن دروس امور جنسی، از ترس امتناع مدارس مذهبی از تن دادن به آن.

نتیجه آن شده است که ماهیت بیشتر دروس امورجنسی، در پشت پرده ای از ابهام و طفره رفتن های ناشی از محافظه کاری باقی مانده است. برای دانش آموزان سی سال سال پیش هم، کتاب های درس امور جنسی با عکس هایی از جفت گیری حشرات برای تشریح چگونگی تولید مثل، اسباب تفریح و خنده بود؛ چه برسد به دانش آموزان امروزی که اگر از جزئیات علمی امر و راههای جلوگیری از بارداری بی خبر باشند، ولی خوب می دانند که بچه چطور درست می شود و چگونه به دنیا میاید. اگرچه که در این دیار، زایمان طبیعی هروز نادرتر، و عمل سزارین معمول تر شده است.

هشدار جدید طرفداران اجباری کردن آموزش امور جنسی در دبستان ها این است که دوران ملاحظه کاری به سر آمده است و با انتشار آمارهای نگران کننده از اثرات وعواقب نادانی نوجوانان بر زندگی خود و سلامت جامعه، می گویند بریتانیا باید بین ادامه ملاحظه کاری های اخلاقی و مذهبی و وخیم تر شدن مشکلاتی مثل افزایش موارد بارداری و سقط جنین در میان دختران زیر سن قانونی، و شیوع بیماریهای مقاربتی و خطر گسترش ویروس اچ-آی-وی، راه خود را انتخاب کند.

در میان این مباحث بود که دو سازمان حمایت از سلامت خانواده، اجباری کردن دروس مربوط به سکس در دبستان ها را هم پاسخگوی مشکلات ندیده و گفتند راز جنسیت را باید پیش از آشنایی با الفبا شناخت.

سایمون بلاک، مدیر عامل سازمان بروک، گفت همه می دانیم که سن ظهور کنجکاوی درباره سکس و اولین تماس های جنسی در بین نوجوانان، خواه ناخواه کمتر شده است و مسئولیت طراحان امور آموزشی، آگاه و آشنا کردن نوجوانان با واقعیات زندگی است؛ پس اگر ما آموزش امور جنسی را پیش از رسیدن کودکان به سن بلوغ آغاز کنیم، به این احتمال قوت بخشیده ایم که، در هنگام بلوغ و بعد از آن، بدانند که چه می کنند و با عواقب آن اشنا باشند.

در شرایطی که والدین دانش آموزان در این دیار هنوز حق معاف کردن فرزندان خود از حضور درکلاس درس امور جنسی را دارند، شما واکنش مخالفان اجباری کردن این دروس درکودکستانها را در ذهن تصویر کنید.

نقد کردن نسیه، پیش از رکود!

چند ماهی است که وزیر و وکیل به مردمان این جزیره می گویند کمربندها را سفت کنید که رکود و دوران ریاضت در پیش است. ولی رکود عبارتی است کلی، و عمق و مواجهه با اثرات آن، در هر شغل و شرایطی معنی خاص خود را پیدا می کند.

در این دیار همه می دانند که برق و آب و گاز و بنزین گران شده و از اینهم گرانتر خواهد شد و همراه با آن، هزینه استراحت و تفریح و سرگرمی.

بدون تردید، بعضی ها هم بیکار خواهند شد؛ از کارگر و کارمند گرفته تا مدیران و روسای شرکت های راکد یا در ورطه ورشکستگی. اما چیزی که فکرش را هم نمی کردند افزایش میزان طلاق در ایام رکود است. متارکه، به درخواست زنها از شوهرانشان، نه بعلت اختلافات غیر قابل حل خانوادگی، بلکه برای چسبیدن مال نقد امروز، بجای نسیه فردا!

یک دفتر حقوقی متخصص اختلافات خانوادگی و طلاق در لندن گفته که انتظار دارد تقاضا برای طلاق درمیان پردرآمدترین ها، امسال بسرعت رشد کند. یکی از دلایل ارائه شده، موقع شناسی زنانی است که، بدون تعارف و به اعتراف خودشان،، برای زندگی خوب و مجلل داشتن ازدواج کرده اند؛ و البته، هم چنین برای سهیم شدن درثروت همسر! و وقتی رکود ازدرآمدهای همسر کم کند ویا خدای نکرده نان آور خانواده بیکار شود، و حتی وخیم تر از آن، ارزش مستغلات هم سقوط کند، فورا باید نقد را چسبید!

اگر باور نمی کنید، بشنوید از ساندرا دیویس، سفارش دهنده تازه ترین تحقیقات درباره جویندگان طلاق. خانم دیویس، از دفتر حقوقی "میشکون درایا" می گوید که شبیه به این وضع را در دوره رکود دهه 90 میلادی هم تجربه کرده بود؛ یعنی تعداد همسران کله گنده های بازار و صنایع که طلاق می خواستند ناگهان بیشتر شد. ساندرادیویس، دلیل بیش از یک سوم از تقاضاهای طلاق در ماه های اخیر در میان مشتریان پولدارش را ترس همسران آنها از بحران بی اعتباری در بازار و محو شدن ثروت مشترک می داند.

قبل از اینکه بخواهید از این یافته ها نتیجه گیری اخلاقی کنید، صداقت این بانوان گنج یاب را ستایش کنید که بی تعارف و صریح می گویند عشق و ازدواج برای تمام عمر حرفی است مفت، و آنها اصلا اهل زندگی مفت و ارزان کردن نیستند! صحبت فقط در این است که این جسارت و بی پردگی را در روزهای نامزد بازی هم داشتند؟

اگرچه که از بچگی به همه ما گفته اند بنی آدم اعضاء یکدیگرند.....و همه از یک گوهر هستیم؛ ولی برای خیلی ها، رکود یعنی یک لقمه نان کمتر روی سفره، درصورتیکه برای ارباب صنایع و بانک ها و بازاریان، رکود یعنی پایان پاداش های پنج رقمی بعد ازمعاملات پر سود که، برای همسران آنها، یعنی وداع با کیف و کفش های چند هزار پوندی و سفر های دو روزه به پاریس و میلان و نیویورک برای خرید و رفتن به کنسرت و اپرا و شب نشینی و یا گذراندن تعطیلات روی قایق های تفریحی در آبهای نیلگون مدیترانه!

در شرایطی که صحبت از رکودی چند ساله است و بیکار شدن هزاران نفر در بازار پول و سرمایه و بورس لندن؛ انصافا، می شد از همسران این نگون بخت ها انتظاری کمتر از این داشت که از روی عرشه قایق تفریحی در ساحل جزیره سیسیل، تلفنی به وکیلشان بگویند، مهریه و مستغلات را فورا نقد کن؟ نه... واقعا می شد؟

پناه بر خدا!

اول، روی سقف وانت های پلیس دوربین های ویدئو کار گذاشتند تا اگر بنده خدایی دست از پا خطا کرد، فیلمش را داشته باشند. بعد، در گذر گاه های بزرگ شهر، روی دکل های بلند دوربین های دیجیتال نصب کردند تا سوار و پیاده را زیر نظر بگیرند؛ نتیجه آنقدر خوب بود که گفتند باید میلیونها دوربین در تمام شهرها و روستاها و جاده های فی مابین کار گذاشت و مردم را، بخاطر حفظ جان و مال خودشان، بیست و چهار ساعته پائید.

البته، تمام این زحمات و مخارج برای این است که شهروندان این جزیره، احساس آرامش و امنیت بیشتری کرده و شب با خیال راحت سر بروی بالش بگذارند. ظریفی، که به آمار و ارقام دسترسی پیدا کرده بود، پرسید و نوشت آیا می دانید که هر روز، از لحظه ای که پا از خانه بیرون می گذارید تا هنگام بازگشت، تصویر شما را بیش از سیصد دوربین تلویزیونی مدار بسته دیده و ضبط کرده است؟ ولی، برای مقامات دلسوز به حال شهروندان، اینهم کم بود.

اخیرا، معلوم شد که این 300 تصویر هم برای تضمین امنیت جانی و مالی هر شهروند کفایت نمی کرده و دولت در فکر بکار گرفتن هواپیماهای تجسسی بدون سرنشین است، تا با هدایت از راه دور و ارتفاع هزار متری از جان و مال مردم حراست کند.

پیشنهاد خرید این هواپیما ها برای پلیس، که تاکنون کاربرد نظامی داشته و با دوربین های قوی و دقیق از ارتفاع دو کیلومتری همه چیز را در زیر بالهایش می بیند و مخابره می کند، از حالا بحث انگیز شده است. یک کمیته پارلمانی آنرا مفید تشخیص داده و سازمان های دفاع از حقوق و آزادی های مدنی، تجاوز به حریم خصوصی شهروندان. خوشبختانه، این هواپیماها هنوز اجازه پرواز در مسیر های غیر نظامی ندارند و تغیر قانون مربوط به آن چندان ساده نیست.

چندین قرن است که ادیان آسمانی به همه گوشزد کرده اند که فقط قادر متعال ناظر و شاهد اعمال یکایک بندگانش است! ببینیم در انتظار چه آینده ای باید باشیم.