بر اساس یافته های این گزارش، عوامل اجتماعی بیش از عوامل ژنتیک در سلامتی افراد تاثیر دارند

سازمان بهداشت جهانی (وابسته به سازمان ملل متحد) این گزارش را بر اساس تحلیلی سه ساله از "عوامل اجتماعی" موثر در سلامتی تهیه کرده است.

تهیه کنندگان این گزارش به این نتیجه رسیده اند که "بی عدالتی اجتماعی در ابعادی گسترده باعث مرگ مردم جهان می شود."

برای مثال پسری که در مناطق محروم حومه شهر گلاسکو در اسکاتلند به دنیا آمده به طور متوسط 28 سال کمتر از پسری که در مناطق مرفه همین شهر متولد شده زندگی می کند.

دختری که در کشور آفریقایی لسوتو زندگی می کند، به احتمال زیاد 42 سال کمتر از یک دختر ژاپنی عمر خواهد کرد.

همچنین در سوئد احتمال مرگ یک زن باردار در هنگام وضع حمل یک به 17400 است، اما در افغانستان این رقم به یک به هشت افزایش می یابد.

این گزارش توسط هیئت ارشدی از کارشناسان، که "کمیسیون عوامل اجتماعی موثر بر سلامت" را تشکیل می دهند، تهیه شده، و این هیئت دریافته اند که تقریبا در تمام کشورهای جهان شرایط ضعیف اجتماعی-اقتصادی به آمار پایین سلامتی می انجامد.

بر اساس این گزارش اختلاف ها به حدی مشهود بود که عوامل ژنتیکی و بیولوژیک را نمی توان به هیچ وجه در نتایج به دست آمده دخیل دانست.

ترکیب زهرآگین

تهیه کنندگان گزارش نوشته اند برای هر فرد می توان با توجه به عوامل زیست شناختی حدی از سلامتی را متصور شد، اما ترکیب زهرآگین سیاست های بد، اقتصاد، و سیاست در مجموع باعث می شوند که اکثریت مردم جهان نتوانند از این شرایط سلامتی بهره ببرند.

این گزارش دولت ها را فراخوانده تاثیر سیاست های خود در قبال سلامتی مردم را در نظر بگیرند.

	در گزارش سازمان بهداشت جهانی به عنوان نمونه به اختلاف زندگی و سلامت کودکان اطراف شهر گلاسکو اشاره شده است

نویسندگان این گزارش معتقدند کاهش نابرابری در وضعیت سلامت مردم جهان در کوتاه مدت هدفی قابل دستیابی است، اما انفعال تنها به افزایش این نابرابری خواهد انجامید.

سر مایکل مارموت، رئیس کمیسیونی که این گزارش را تهیه کرده است، به کانال چهار رادیو بی بی سی گفت: "نمونه هایی از کم شدن نابرابری ها در سلامتی وجود دارد، اما در بسیاری از موارد اختلاف بیشتر شده است."

در این گزارش بر اهمیت تحصیلات، قیمت مناسب مسکن، مدیریت دسترسی به غذاهای ناسالم و حمایت از امنیت اجتماعی به عنوان عوامل کلیدی تاکید شده است.

همچنین در آن گفته شده است دولت ها باید برای کارگران شرایط دریافت حداقل حقوق لازم برای زندگی را فراهم کنند و شرایط کاری را ایجاد کنند که در آن فشار کمتر باشد و تعادل صحیحی میان کار و زندگی برقرار شود.