فوتبال و سیاست در شهر مقدس

شاید بیتار بیت المقدس مهم ترین تیم فوتبال در لیگ اسراییل باشد اما رفتار طرفداران دوآتشه آن بر موفقیت این تیم سایه افکنده است.

در فاصله میان دو نیمه در مسابقه فوتبال جام باشگاه های اسراییل، دو تیم بیتار بیت المقدس و آهی ناصریه ، فضا کاملا ملتهب و پرتنش است و حضور پلیس مسلح بسیار محسوس است.

آهی ناصریه تیم فوتبال بزرگترین شهر عرب نشین در اسراییل است و بیتار بیت المقدس هفتاد سال است که تیم فوتبال اصلی راست های سیاسی در اسراییل قلمداد می شود.

زمانی که حزب کارگر و اتحادیه های کارگری بر اسراییل حاکم بودند، بیتار بیت المقدس تیمی کوچک و حاشیه ای بود اما امروز به قدرتمندترین باشگاه این کشور تبدیل شده که تندروترین طرفداران را دارد.

لافامیلا

یک گروه سی نفره از طرفداران به دیوار پشت بالکن استادیوم می روند و همه شروع می کنند به دعا کردن و تاب خوردن.

من روی جایگاه می ایستم تا بلکه بتوانم " گی اسراییلی" رهبر گروه لا فامیلا را پیدا کنم.

گی اسراییلی رهبر گروه سازمان یافته طرفداران بیتار بیت المقدس است و موافقت کرده مرا در میانه بازی ببیند.

او را که فردی با قیافه ای معمولی، لباس سیاه و ژاکت کلاه دار زرد به نشانه هواداری از بیتار بیت المقدس است، پیدا می کنم.

به محض اینکه سوت آغاز نیمه دوم به صدا درمی آید غرش تماشاچی ها آغاز می شود.

گی به گرمی با من دست می دهد و فریاد می کشد: "برای ده نسل، پانصد سال خانواده من ساکن بیت المقدس بوده اند. ما آمده ایم اینجا و دعا می کنیم، نه به خاطر اینکه مذهبی هستیم، به این دلیل که یهودی هستیم. باید به اینها نشان دهیم که ما یهودی هستیم."

طرفداران بیتار بیت المقدس هم یهودی بودنشان را به حامیان عرب تیم مقابل نشان می دهند و هم بیشتر از آن را. آنها ملی گرای افراطی و ضد عربند.

بازی تمام می شود، بیتار برنده است و جمعیت طرفدارانش فریاد می کشند: "مرگ بر محمد"
و زمانی که حامیان تیم ناصره ساکت می شوند، آنها فریاد می کشند و می خوانند :"موذن به خانه اش رفته."

چندان دور از انتظار نیست. در نوامبر سال 2007 در دوازدهمین سالگرد ترور اسحاق رابین، نخست وزیر پیشین اسراییل به دست ایگا امیر یک ملی گرای افراطی، تمام طرفداران فوتبال در اسراییل یه دقیقه سکوت کردند به جز طرفداران بیتار.

لا فامیلا، در ستایش امیر، و شهرک نشینان در کرانه باختری به خواندن سرود پرداختند.

یک ماه پس از آن طرفداران این تیم به گروه های شهرک نشین پیوستند تا در طرح نصب پرچم در یکی از تپه های بیت المقدس شرقی که برای ساخت شهرک پیشنهاد شده بود شرکت کنند.

هیچ کدام از مدیران این باشگاه جرات بستن قرارداد با یک بازیکن عرب یا مسلمان را نداشته اند.

چند روز پس از مسابقه فوتبال، دوباره گی اسراییلی را دیدم.

او در طول روز مشاور مالیاتی است با این همه در روزی که با هم ملاقات کردیم خود را برای مسابقه روز شنبه آماده می کرد.

گی برای من تعریف کرد چگونه لافامیلا، شبکه سه هزار نفری طرفداران بیتار را پایه گذاشته است و چگونه در نهایت او لافامیلا را به همسرش ترجیح داده است.

از او پرسیدم که دعاهای خود را شرح دهد.

گی می گوید:" اینجا کشور من است، وقتی که می بینم یک میلیون مسلمان در کشور من دعا می خوانند مضطرب می شوم. عرب ها ده یازده کشور دارند. ما تنها یک کشور داریم و آنها همین یک کشور را می خواهند."

گی می گوید: "دولت مرتب می گوید فوتبال مایه صلح است. ما صلح نمی خواهیم. ما جنگ می خواهیم."

با این وجود همه در بیتار خواهان جنگ نیستند.

شنان ستریت، خواننده اسراییلی هیپ هاپ از اوایل دهه هفتاد تماشاچی مسابقات بیتار است و از تغییرات در میان طرفداران بیتار متاسف است:" بیتار همیشه طرفدارانی با گرایش راست داشت، با این همه پایگاه این طرفداران بیت المقدس بود و بیت المقدس شهری است که عرب ها نیز همیشه در آن سهمی داشته اند. با این همه در دهه گذشته بسیاری از طرفداران راست گرا و فاشیست به این جمع پیوسته اند."

" واقعا ناراحت کننده است و من مطمئنم که بسیاری از طرفداران بیتار با من هم عقیده اند. این تیم نماینده بیت المقدس بود نه فاشیسم اسراییلی."

شنان ماجرای بازیکن عربی را تعریف می کند که در میدان بازی بر اثر حمله قلبی جان خود را از دست داد و تمام اعضای تیم بیتار برای ابراز احترام به دیدار خانواده او رفتند.

اما آیا بیتار امروز نیز چنین کاری می کند؟

شنان می گوید احتمالا. به عقیده او تلاش بیتار برای راه پیدا کردن به فدراسیون فوتبال اروپا مدیران این باشگاه را وادار خواهد کرد تا با نمایش علنی نژادپرستی در جمع هوادارانش مقابله کند.

او و دوستانش کماکان گوشه خاص خود را در استادیوم دارند.

افزایش افراطی گری

فرنکل برای دیدن بازی تیم محبوبش به اروپا رفته است و در آن دوران از صداقت بی پرده و حرارت طرفداران این تیم خوشش می آمده است.

فرنکل می گوید نژادپرستی و بیگانه ترسی طرفداران این تیم نتیجه ناگزیر جنگ مدام اسراییلی ها و فلسطینی هاست.

با این همه افزایش افراطی گری در دهه گذشته او را مجبور به ترک گروه طرفداران این تیم کرده است: " مثل فاضلاب می ماند، نمی توانید از فاضلاب به خاطر بوی نامطبوعش انتقاد کنید ولی لازم نیست در آن حمام کنید."

پیش از بازی بیتار در استادیوم تدی در بیت المقدس غربی یک بار دیگر گی اسراییلی را دیدم.

او پشت ماشین خود به فروش تی شرت هایی با نشان لافامیلا مشغول بود.

چندین عضو لافامیلا نیز به جمع ما پیوستند، افرادی کاملا متفاوت، یک زن معلم 50 ساله از تل آویو، یک مرد مست با فرزندانش، و یک زن و شوهر جوان با تی شرت های همرنگ این باشگاه و چندین نوجوان با موهای سیخ سیخ طلای و ژل زده.

تخمین دقیق آن دشوار است اما لافامیلا لزوما از نوجوان های پرحرارت تشکیل نشده است.

تقریبا تمام آنها اینگونه استدلال کردند که بیتار تیمی ضدعرب است و آنها نیز به همین دلیل از این تیم حمایت می کنند.

اما در داخل استادیوم اکثریت با این افراد نیست.

لافامیلا حدود 20 درصد از جمعیت تماشاچیان را تشکیل می داد با این همه آنها کنترل احساسات تماشاچیان را در استادیوم در اختیار داشتند و شعارهای آنها توسط باقی تماشاچیان در سایر بخش های استادیوم تکرار می شد.

زمانی که یکی از مقامات فدراسیون فوتبال اسراییل از تماشاچیان خواست صرفا به حمایت از تیم خود بپردازند، فریاد ناسزاها بازهم بلندتر شد.

اخیرا در یکی از مسابقات زمانی که بیتار تنها چهار دقیقه با قهرمانی در تدی استادیوم فاصله داشت، هجوم طرفداران به میدان بازی به رهبری لافامیلا ادامه بازی را غیرممکن کرد.

فدراسیون فوتبال اسراییل نتیجه بازی را از آن تیم مقابل اعلام کرد و با جریمه باشگاه دستور داد باقی مسابقات این تیم بدون تماشاچی برگزار شود.