شعارهایی در حمایت از استقلال فوری کوزوو در نقاط مختلف این سرزمین دیده می شود

در حالیکه انتظار می رود رهبران آلبانیایی تباران کوزوو در روز جمعه، 15 فوریه (26 بهمن)، به طور یکجانبه استقلال این سرزمین را از صربستان اعلام دارند، ووک جرمیک، وزیر خارجه صربستان، از اعضای شورای امنیت خواسته است تا با چنین اقدامی مخالفت کنند.

آقای جرمیک که در پی نشست غیرعلنی شورا سخن می گفت تاکید کرد که دولت صربستان برای جلوگیری از جدایی کوزوو از این کشور به زور متوسل نمی شود اما چنین واقعه ای عواقب وخیمی در پی خواهد داشت.

وی افزود که کوزوو یکی از استان های صربستان محسوب می شود و استقلال آن می تواند موج حرکت های تجزیه طلبانه را در منطقه و سرتاسر جهان به جریان اندازد.

همزمان، دولت روسیه، که به طور تاریخی با صربستان روابط نزدیکی داشته و خود نیز با حرکت های تجزیه طلبانه داخلی روبروست، اعلام داشته که شناسایی کوزوو به عنوان یک کشور مستقل "غیرقانونی و غیر اخلاقی" خواهد بود.

وزیر خارجه کوزوو گفته است که هنوز هم اقدامات دیپلماتیک می تواند مانع اعلام یکجانبه استقلال کوزوو شود و لازم است شورای امنیت در این زمینه اقدامات لازم را به عمل آورد.

وی از این شورا خواست تا به مذاکره برای یافتن راه حلی که مورد قبول رهبران کوزوو و دولت صربستان باشد ادامه دهد و افزود که مصالحه در این زمینه هنوز هم امکانپذیر است.

دولت صربستان گفته است که کوزوو، که از زمان مداخله نیروهای سازمان اتلانتیک شمالی - ناتو - در سال 1999 تا کنون توسط سازمان ملل اداره می شود، باید مجددا تحت حاکمیت صربستان قرار گیرد.

صربستان پیشنهاد کرده است که پس از بازگشت کوزوو به این کشور، اختیارات گسترده ای را به مقامات محلی این سرزمین واگذار کند.

رهبران آلبانیایی تباران کوزوو گفته اند که در گذشته صربستان به وعده های خود در مورد کوزوو عمل نکرده و امکان اقدامات سرکوبگرانه علیه جمعیت آلبانیایی تبار این سرزمین در آینده منتفی نیست.

اختلاف بین المللی

بحران کوزوو به اختلاف نظر بین صربستان و آلبانیایی تباران کوزوو منحصر نمی شود بلکه به یکی از موضوع های مورد اختلاف شرق و غرب مبدل شده است.

در حالیکه کشورهای غربی عموما نسبت به استقلال کوزوو نظر مساعدی دارند، روسیه بر بازگرداندن این سرزمین به صربستان تاکید داشته و با جدایی کوزوو به شدت مخالفت کرده است.

	مداخله غرب در جنگ داخلی حمایت مسلمانان کوزوو را به دنبال داشته است

روز پنجشنبه ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در یک مصاحبه مطبوعاتی ضمن مخالفت با جدایی کوزوو گفت که نمی توان کوزوو را یک مورد استثنایی دانست بلکه استقلال کوزوو به منزله پذیرفتن حرکتی تجزیه طلبانه است.

وی افزود که وضعیت کوزوو با حرکت های جدایی طلبانه در مناطقی از شوروی سابق مانند آبخاز و اوستیای جنوبی تفاوتی ندارد.

پس از فروپاشی اتحاد شوروی، آبخاز و اوستیای جنوبی تحت حاکمیت جمهوری گرجستان قرارگرفتند اما دولت های محلی در آبخازیا و بخشی از اوستیای جنوبی اعلام استقلال کردند هرچند استقلال آنها مورد شناسایی بین المللی قرار نگرفته است.

آقای پوتین گفت که روسیه طرحی را برای مساله کوزوو آماده کرده اما توضیح نداد که آیا این طرح با هدف حل اختلاف بین صربستان و آلبانیایی تباران کووزو تهیه شده و یا شامل واکنش روسیه نسبت به اعلام استقلال یکجانبه کوزوو و احتمالا اتخاذ رویکرد جدیدی نسبت به حرکت های جدایی طلبانه در گرجستان خواهد بود.

همزمان، کشورهای غربی عضو شورای امنیت تاکید دارند که تصمیم گیری در باره آینده کووزو باید به مردم همان سرزمین سپرده شود و کشورهای دیگر نیز بعدا تصمیم بگیرند که آیا این اقدام کوزوو را می پذیرند یا آن را رد می کنند.

احتمالا کشورهای غربی انتظار دارند که پس از اعلام استقلال کوزوو، اکثر دولت های جهان این تصمیم را به رسمیت بشناسند و با گذشت زمان، صربستان نیز برای کسب منافع ناشی از همکاری نزدیکتر با غرب، این واقعیت را بپذیرد.

اعضای غربی شورای امنیت گفته اند که پس از چند سال تلاش بی فرجام در یافتن راه حلی برای بحران کوزوو، این شورا نمی تواند نقش موثری را در این زمینه ایفا کند هرچند به گفته خبرنگاران، انتظار می رود نمایندگان سازمان ملل تا آینده قابل پیش بینی برای کمک به دولت جدید کوزوو در این سرزمین بمانند.

همزمان، انتظار می رود اتحادیه اروپا تا اواخر هفته جاری اعزام یک نیروی پلیس و یک تشکیلات قضایی را برای کمک به حفظ امنیت کوزوو تصویب کند.

در چنین صورتی، تا اواخر ماه ژوئن سال جاری، یک نیروی پلیس متشکل از یکهزار و پانصد نفر مجهز به تجهیزات مقابله با شورش و سازمانی با دویست و پنجاه قاضی، دادستان و ماموران گمرکی جانشین ماموران سازمان ملل در کوزوو خواهد شد.

کشورهای آلمان، ایتالیا، سوئیس، ترکیه، کرواسی، نروژ، و ایالات متحده وعده داده اند که نیاز نیروی پلیس و تشکیلات قضایی به نیروی انسانی را تامین کنند هرچند به گفته ناظران، احتمالا شماری از کشورهای عضو اتحادیه اروپا دست کم برای مدتی از شناسایی کوزوو خودداری خواهند ورزید.

با توجه به سابقه اختلافات اکثریت آلبانیایی تبار و اقلیت صرب تبار کوزوو، در مورد امنیت و ادامه سکونت صرب تباران در کوزوو پس از استقلال این سرزمین نگرانی هایی ابراز شده است.

سابقه بحران کوزوو

سرزمین کوزوو در قرن پانزدهم تحت تسلط امپراتوری عثمانی قرار گرفت و در سده های بعد، شاهد گسترش دين اسلام، ورود گسترده آلبانيايی ها و مهاجرت ساکنان مسيحی آن به ساير نقاط بود.

	نیروهای خارجی ماموریت جلوگیری از درگیری بین صربها و آلبانیاییها را برعهده داشته اند

در سال 1912، کوزوو برای مدتی به اشغال نظامی صربستان در آمد که يک دوره پاکسازی قومی و کشتار و اخراج آلبانيايی تباران را در پی داشت.

پس از جنگ اول جهانی و سپس تشکيل کشور يوگسلاوی، کوزوو تحت حاکمیت اين کشور قرار گرفت و پس از ايجاد جمهوری فدرال يوگسلاوی در خاتمه جنگ دوم جهانی، همچنان بخشی از خاک اين کشور باقی ماند.

در سال 1974، دولت مرکزی يوگسلاوی با اعطای اختيارات داخلی نسبتا گسترده به کوزوو موافقت کرد اما از اواسط دهه 1980، يوگسلاوی اعلام داشت که کوزوو موقعیتی مانند سایر استان های اين کشور دارد و اقداماتی را برای محدود کردن اختيارات داخلی این سرزمین به اجرا گذاشت که مخالفت ساکنان آلبانيايی تبار کوزوو را در پی داشت.

از سال 1996، نيروهای صرب با حمايت دولت مرکزی يوگسلاوی اقداماتی را برای آنچه که پاکسازی قومی خوانده شده در کوزوو به اجرا گذاشتند که با مقاومت استقلال طلبان به رهبری ارتش آزاديبخش کوزوو مواجه شد و گفته می شود در جريان پاکسازی قومی کوزوو، بيش از دوازده هزار تن از آلبانيايی تباران کشته شدند و تا هشتصد هزار تن از آنان به آلبانی گريختند.

در سال 1999، نيروهای ناتو به منظور خاتمه دادن به سرکوب آلبانيايی تباران کوزوو را اشغال و اداره آن را به سازمان ملل متحد واگذار کردند در حالیکه حدود شانزده هزار تن از نفرات ناتو همچنان در کوزوو مستقر هستند.

کوزوو در مجاورت جمهوری صربستان، جمهوری مونته نگرو، جمهوری مقدونيه و آلبانی واقع شده، مرکز آن شهر پريستينا است و جمعيت آن به حدود يک ميليون و دويست هزار نفر می رسد که حدود 90 درصد از آنان را آلبانيايی تباران و بقیه را صرب تباران و سایر اقوام تشکيل می دهند.

در حال حاضر، صربستان، که خود را جانشین جمهوری فدراتیو یوگسلاوی اعلام داشته است، همچنان بر تجدید حاکمیت خود بر کوزوو تاکید می ورزد.

جمهوری فدراتیو یوگسلاوی از سال 1992 و شروع جنگ های استقلال طلبانه در جمهوری های تشکیل دهنده این کشور - اسلوانی، کرواسی، مقدونیه و بوسنی و هرزگوین - با خطر فروپاشی مواجه شد و با کسب استقلال این جمهوری ها، در سال 2003، نام خود را به جمهوری صربستان و مونته نگرو تغییر داد.

در سال 2006، اهالی مونته نگرو نیز در یک همه پرسی خواستار استقلال این جمهوری شدند و دولت صربستان نیز نتیجه این همه پرسی را پذیرفت و در همان سال، با تصویب قانونی، نام جمهوری صربستان را برای این کشور برگزید.