موسیقی سنتی ایران

آزادی هنرمند در حوزه موسیقی سنتی ایران تا کجاست؟ آیا محدود شدن آهنگسازان و نوازندگان ایرانی به قواعد موسیقی سنتی مانع نوآوری نیست؟

موسیقی سنتی ایرانی را با دستگاه های آن می شناسیم. شنوندگانی که افزون بر لذت بردن از موسیقی سنتی اندکی به شناخت آن هم هم علاقه دارند با عباراتی مثل دستگاه شور در ردیف میرزا عبدالله آشنا هستند، عباراتی که برای معرفی یک قطعه سنتی مثل اراثه بخشی از شناسنامه آن است. برای آن ها که کم تر با این عبارات آشنایی دارند شاید بهترین تعبیر این باشد که بگوییم دستگاه و ردیف مثل دستور زبان اهل موسیقی سنتی عمل می کند. عقیده رایج این است که خارج از این دستور زبان، موسقی سنتی ایران هویت خود را از دست می دهد. اما این عقیده مدتی است که به چالش کشیده شده است. گفته می شود نواختن در دستگاه های موسیقی سنتی، آزادی هنرمند را محدود کرده و به مانعی بر سر راه تحول موسیقی سنتی تبدیل شده است. گاه حتی گفته می شود آنگونه که نیما یوشیج شعر کلاسیک فارسی را متحول کرد، در موسیقی سنتی هم باید در جستجوی یک تحول بنیادین بود. آیا چنین مقابسه یی بجاست؟ اگر تجارب هنرمند در جهان معاصر بیان های جدید می طلبد، آیا موسیقی سنتی ایران این آزادی بیان را فراهم می کند؟

در پنل اول محمود خوشنام محقق موسیقی و نویسنده کتاب "در قلمرو موسیقی" و رضا قاسمی آهنگساز، نوازنده و رمان نویس، به سوالات مخاطبان خود در پنل دوم، وریا امیری و سام فتحی پاسخ می دهند.