فدرر بالاخره به آرزویش رسید

خدا را شکر که ویمبلدون تمام شد و بنده می‌توانم سر خانه و زندگی و کار اصلی‌ام برگردم.

از آن مهم‌تر در ویمبلدونی که بدون بارندگی و در هوای خوب و مطبوع برگزار شد و برگزار کنندگان هم خیلی راضی بودند چون امسال مجموعا حدود 510 هزار نفر در 13 روز مسابقات بلیت خریدند و به ورزشگاه آمدند که 33 هزار نفر بیشتر از سال گذشته بود. خدا بدهد برکت.

اما از همه مهمتر این که راجر فدرر هم به آرزویش رسید و رکورد پیت سمپراس را، در حضور خود سمپراس که جایگاه سلطنتی نشسته بود شکست.

حالا اورا به حق بزرگترین بازیکن تنیس جهان در تمام ادوار می‌خوانند. فکرکنم با این پیروزی که تعداد قهرمانی‌های گران اسلمش را به 15 رساند و پیروزی در جام آزاد فرانسه که او را در کنار آندره آغاسی قرار داد که چهار گران اسلم در چهار نوع زمین مختلف را برده‌اند، تنها رکورد مهمی که باقی میماند رکورد سمپراس در ویمبلدون با هفت پیروزی است.

یعنی فدرر برای این که این رکورد را هم بشکند به دو قهرمانی دیگر در زمین‌های چمن غرب لندن نیاز دارد.

حریف فدرر در فینال، اندی رادیک هم برای خودش رکوردی بپا کرد چون برای سومین بار در فینال به فدرر باخت.

فکر می‌کنم این شکست برای او خیلی دردناک باشد چون از اول تورنمنت خیلی خوب بازی می‌کرد و امروز هم حریف بسیار قدرتمندی برای فدرر بود و اگر در ست دوم دو اشتباه غیرقابل برگشت نمی‌کرد، احتمالا نتیجه بازی تغییر می‌کرد.

پیروزی فدرر آسان به دست نیامد. رادیک با اطمینان و قدرت ست اول را هفت بر پنج برد. در ست دوم که بازی به تای برک رسید رادیک شش بر دو جلو افتاد و چهار فرصت داشت که ست را ببرد.

اما دو سرو استثنائی فدرر و دو اشتباه عجیب و غریب رادیک که احتمالا از روی هیجان بود، ست را نصیب فدرر کرد. ست سوم هم متعادل پیش رفت تا باز هم به تای برک رسید.

در این تای برک این بار فدرر شش بر سه جلو افتاد با سه فرصت برای برد که آخری را گرفت و ست را برد. ست چهارم را مجددا رادیک با قدرت شروع کرد و در گیم چهارم سرویس فدرر را شکست و ست را شش بر سه برد.

در ست سرنوشت ساز پنجم که در ویمبلدون بدون تای برک بازی می‌شود، دو طرف مثل صیادانی که در کمین شکارند انتظار کوچکترین اشتباه حریف را می‌کشیدند تا ضربه کاری را وارد کنند و هرچه بازی جلوتر می‌رفت دو بازیکن به وضوح خسته می‌شدند.

این جنگ و گریز 29 گیم ادامه داشت تا در گیم سی‌ام سرانجام خستگی بر رادیک غلبه کرد و ست را 16 بر 14 پس از چهار ساعت و شانزده دقیقه تنیس فشرده و کیفیت بالا به فدرر واگذار کرد تا او برای ششمین بار قهرمان ویمبلدون شود.

من چون تنم می‌خارد بدون آن که بخواهم از ارزش پیروزی فدرر کم بکنم فقط به یک نکته اشاره می‌کنم که تنها کسی که تاکنون توانسته در فینال گران اسلم از فدرر ببرد رافائل نادال است.

در شش گران اسلم آخری که فدرر در تمام آنها به فینال رسید سه تایش را برد که نادال در مقابلش نبود و سه تایش را به نادال باخت. آنها در هفت فینال گران اسلم با هم روبرو شده‌اند که پنج تایش را نادال برده است.

امیدوارم که منظورم را فهمیده باشید. بیشتر توضیح نمی‌دهم چون فحش می‌خورم.

آخرین مزاحمت از ویمبلدون را با منصور بهرامی پایان می‌دهم. منصور خان ما امروز در فینال دوبل نخبگان در فینال بود البته با همبازی‌اش هانری لکونت از فرانسه. مثل تمام بازی‌های قبل این بار هم این دو یار قدیمی با مچ بندهای سبز به میدان آمدند.

حیف که در فینال نتوانستند پیروزی‌های قبلی را تکرار کنند و در مقابل جارید از سوئد و بیتز از بریتانیا در دو ست باختند. اگر برده بودند حالا ما یک قهرمان ایرانی در ویمبلدون داشتیم.

خوب کار من تمام شد. اگر عمری باقی بود و این سرماخوردگی من تبدیل به آنفلوانزای خوکی نشد، و اتفاق دیگری هم نیفتاد، سال آینده باز هم سرتان را به درد خواهم آورد. خدا نگهدار.