سالن مد مردانه در زمین تنیس

امروز در مرکز خبر ویمبلدون، صحبت‌ها همه راجع به مایکل جکسون است. واقعا خیلی جالب است که تمام خبرنگاران که از کشورهای مختلف هستند از پیر و جوان از ته دل ناراحتند و ناراحتی خودشان را ابراز می‌کنند.

هنرمندانی مثل مایکل جکسون کم پیدا می‌شوند که طرفدارانشان در میان نسل‌های مختلف پخش باشند. خود من وقتی در دانشگاه درس می‌خواندم دوران شکوفائی جکسون فایو بود که مایکل از همه‌شان کوچکتر، شیطان‌تر و هنرمندتر بود.

بعدها این پسرم بود که پول من را صرف خرید آلبوم‌های او می‌کرد. امروز که در تلویزیون نگاه می‌کردم که بچه‌ها در اطراف بیمارستان لس‌انجلس گریه می‌کردند متوجه شدم که اگر پسر من هم مثل خودم در جوانی ازدواج می‌کرد و بچه دار می‌شد، الان نوه من هم در حال گریه و زاری بود. یعنی سه نسل. واقعا حیف که یک چنین هنرمندی هیچوقت خوشحال نبود و با روحی آزرده از این جهان رفت.

حالا ویمبلدون: یکی دو سال است که شرکت نایکی که لباس‌های ورزشی خیلی از بازیکنان از جمله راجر فدرر را طراحی می‌کند و به آنها پول می‌دهد که این لباس‌ها را بپوشند، ویژه ویمبلدون برای فدرر کت‌های خاصی طراحی می‌کند که او آنها را هنگام ورود به زمین بازی برتن می‌کند.

پارسال کتش سفید بود با یراق طلائی که به همه چیز شبیه بود غیر از لباس تنیس. مدل امسالش بیشتر شبیه کاپشن است اما آن هم در این هوای گرم و آفتابی زیادی به نظر می‌آید. ولی چه می‌شود کرد زور با پول است و همین زور و پول زمین مرکزی ویمبلدون را تبدیل به سالن مد کرده است. در هرحال عکسش را برایتان میگذارم خودتان قضاوت کنید.

تا یادم نرفته این را هم بگویم که ارغوان رضائی بکلی از ویمبلدون حذف شد. او که پریشب در قسمت انفرادی در برابر النا دیمنتیوا نفر چهارم جهان شکست خورد، دیشب هم به اتفاق یارش ویرجینی رازانوی فرانسوی در مرحله اول قسمت دوبل حذف شد.

حریف این تیم فرانسوی دیشب ونوس و سرینا ویلیامز مدافعین عنوان قهرمانی دوبل زنان بودند. راستش را بخواهید من فکر می‌کنم که ارغوان یک کمی در قرعه کشی مسابقات بد شانس است. در انفرادی در دور دوم به دیمنتیوا خورد و در دوبل در دور اول به خواهران ویلیامز. انشاالله که سال دیگر بخت یارش باشد.

و اما یکی از خوانندگان سایت، اولین گزارش من از ویمبلدون را که نوشته بودم ویمبلدون بدون نادال صفا ندارد را خوانده و ایمیل محبت‌آمیزی ارسال کرده. اینقدر ذوق کردم که یکی مطلبم را خوانده که تصمیم گرفتم در اینجا منعکسش کنم و پاسخی هم بدهم. این دوست عزیز بی‌نام نوشته: لطفا به این آقا مثلا مفسر بگین انقدر نادال نادال نکنه.

هرکسی یکم تنیس بلد باشه میدونه که تکنیک فدرر چقدر بالاتر از ناداله. تنیس کشتی نیست که توش زور بزنی برنده شی چون بعداز یه مدت کم میاری همون بلایی که سر نادال میاد. اقای مبصٌر هم اگه خیلی ورزشکارای عضلانی و قوی دوست داره میتونه بره کشتی کچ نگاه کنه.ضمنا اگر ویمبلدون بدون نادال صفایی نداره ورزش تنیس بدون فدرر اصلا معنی نداره. به کوری چشم کسایی که نمیتونن موفقیت اونو ببینن توی ویمبلدون بازم قهرمان میشه.

دوست عزیز اولا من غلط می‌کنم مفسر باشم (بگذریم از اینکه در زبان دری افغانستان نام فامیل من مبصٌر همان معنی مفسر را می‌دهد). این روزها وقتی تلویزیون را روشن می‌کنی، زیر تصویر هر کسی که نظری می‌دهد یا می‌نویسند کارشناس، یا متخصص، یا مفسر ویا تحلیلگر. خوشبختانه من هیچکدام از این‌ها نیستم فقط ورزش را بطور کلی دوست دارم و بین ورزش‌ها فوتبال و تنیس را از نزدیک دنبال می‌کنم از جمله مسابقات ویمبلدون که امسال سال پانزدهم است که به اینجا می‌آیم و برای بی بی سی گزارش می‌دهم. دوم اینکه خدای نکرده من هیچ علاقه‌ای به مردان غول پیکر عضلانی ندارم و این وصله‌ها به من یکی نمی‌چسبد.

اما اصل موضوع این که من هیچوقت منکر تکنیک بالای فدرر یا قدرت بدنی نادال نشدم. اما به قول همین دوست عزیز و مهربان، هر کسی کمی تنیس سرش بشود می‌داند که تنیس ورزشی نیست که بشود در آن با گردن کلفتی 6 گران اسلم را برد و نفر اول رده بندی جهانی شد. حتما کسی که به این مدارج می‌رسد اضافه بر قدرت بدنی، تکنیک و مهارت هم دارد.

آنچه که من گفتم این بود که مسابقات بدون نادال خیلی قابل پیش بینی است چون فدرر بی رقیب می‌شود و این از جذابیت تنیس کم می‌کند. در سی سال گذشته هرگاه که رقابت در سطح بالای تنیس جریان داشته، این ورزش محبوب‌تر و پربیننده‌تر شده است. رقابت‌ها و مسابقات بیون بورگ با جان مک‌انرو، بوریس بکر با استفان ادبرگ، پیت سمپراس با آندره آغاسی و بالاخره راجر فدرر با رافائل نادال همه و همه به پیشرفت تنیس در جهان کمک کرده‌اند اما زمانی که یک نفر بدون رقیب در رأس بوده مثل دو سه سال اول فدرر، که کار به یکنواختی و خسته کنندگی رسید.

در خاتمه عرض کنم که بنده هم مثل شما فکر می‌کنم که به احتمال خیلی زیاد امسال هم فدرر فهرمان ویمبلدون می‌شود. من هم مثل شما از تنیس زیبا و تکنیک بالایش لذت می‌برم و باز هم مثل شما معتقدم که تنیس با فدرر معنای بیشتری پیدا کرده اما دوباره می‌گویم که ویمبلدون بدون نادال صفا ندارد.