زرينه خوشوقت از دوشنبه

سوژه اصلی نمايشنامه در اطراف يک تخت و يا سندلی می جرخد.

عنوان اين نمايشنامه "تخت سلطان محمود" است و ماجرا های آن نيز در اطراف يک تخت يا صندلی می جرخد. قيصر، اسم رهبر بی سواد يک مؤسسه فرهنگی است که با شنيدن خبر اين که صندلی کاری وي را يک بازرسان ارشد برای برگزار کردن مراسم روز تولد پسرش برده است، بي قرار می شود و با همکارانش دعوا می کند.

با اجرای نقش های خود هنرمندان تئاتر لاهوتی توانسته اند حکايت بکنند که چه طور رهبر بيسواد يک مؤسسه می تواند مشکلات فراوانی برای رشد فعاليت آنها ايجاد کند.

از برخی از قسمت های نمايشنامه تماشاچيان با تشويق فراوان استقبال می کردند به ويژه آن صحنه هايی که شامل بازی نقش زنان توسط هنرمندان مرد می شد.

هنرمندان مرد تلاش کردند در صحنه نقش خانم ها را اجرا کنند.

بهادر ميرعلی بيکف، کارگردان اين نمايشنامه می گويد که هدف از اجرای اين اثر، به طور مضحک يا فارس نشان دادن برخی از نواقص جامعه امروز تاجيکستان بوده است:

"رشوه ستانی و سوء استفاده از مقام و همچنين بی صلاحيتی رهبران بی سواد را به طنز درآورديم، تا تماشاچی امروز را در جريان پهلوهای منفی زندگی برخی از آن افرادی بگذاريم که صلاحيت و حق رهبری را ندارند."

در دهه 1960 و 1970 ميلادی تئاتر لاهوتی دوشنبه نمايشنامه ای را با نام "فرمان کدو شاه" روی صحنه آورد که يکی از محبوبترين نمايشنامه های تئاتر در آن سالها محسوب می شد. همچنين تهيه نمايشنامه های کمدی در آن سالها در تئاتر های تاجيکستان معمول بود. در آن سالها نيز نواقص جامعه مورد طنز و تمسخر قرار می گرفت و تماشاچيان از چنين نمايشنامه ها خوش استقبال می کردند.

برخی از هنرشناسان که نخست نمايش "تخت سلطان محمود" را تماشا کردند، اين نمايشنامه تئاتر را يک پديده ضروری برای جلب تماشاچيان به تالار تئاتر خواندند. ملکه جوره بيک، هنرشناس تاجيک در اين باره می گويد:

برخی از هنرشناسان اين نمايشنامه تئاتر را يک پديده ضروری برای جلب تماشاچيان به تالار تئاتر خواندند.

"البته، کارگردان و هنرمندان می توانستند اصول کمدی و وادويل را که از آن استفاده کرده اند رنگين تر سازند. ولی طوری که می گويند، نمايشنامه و به ويژه کمدی با تماشاچی رشد می کند، يعنی به همان اندازه ای که اين نمايشنامه روی صحنه برود، به همان اندازه هنرمندان نقش های خود را بهتر اجرا خواهند کرد."

خانم ملکه افزود: " بيشک اين اثر ارزنده است و امروز چنين نمايشنامه ها در تئاتر های تاجيک کمتر تهيه می شوند. تئاتر ها بايد دوباره به کمدی و طنز برگردند، تا تماشاچی از ديدن چنين نمايشنامه ها لذت ببرد. زيرا خرسندی و سرور بخشيدن به بيننده از وظايف تئاتر است."

در جريان نمايشنامه برخی از هنرمندان در تالار تماشاچيان را به مکالمه و گفتگو می کشيدند که در نتيجه تماشاچی به يک بازيگر نمايشنامه تبديل می يافت.

هنرشناسان گفتند که بعد از وقفه طولانی اين نخستين نمايش کمدی با استفاده از سبک بوفانادا است که احتمال دارد ساليان زياد در صحنه تئاتر اجرا شود و در مناطق مختلف تاجيکستان به نمايش درآيد.