بهرنگ تاج دين مشهد

	با تغييرات در تيم ابومسلم، خيلی ها اسامی بازيکنان را نمی دانند

اما در حقيقت، در بعضی شهرها، همه طرفدار سرسخت تيم شهرشان هستند. معروف‌ترين مثال ‌ها در اين باره، آبادانی ‌های هوادار صنعت نفت يا هواداران تبريزی تراکتورسازی هستند که از جان و دل، برای تيم محبوبشان مايه می‌گذارند.

خيلی‌ها به خاطر می‌آورند که در دعوای صنعت نفت آبادان و راه ‌آهن، جمعی از هواداران تيم آبادانی، راه طولانی آبادان تا تهران را پشت سر گذاشتند تا روبروی سازمان تربيت بدنی تحصن کنند.

مشهدی‌ ها هم معتقدند آن‌ها نيز در زمره اين هواداران افراطی (که در دنيا به 'تيفوسی‌ها' معروفند) قرار می‌گيرند و می‌گويند: "بين همه تيم‌های دنيا، عشق است ابومسلم".

چند نفر از دوستان مشهدی، دعوتم می‌کنند تا برای ديدن بازی تيم ابومسلم با سپاهان اصفهان در هفته چهارم ليگ برتر، به ورزشگاه برويم. به دليل شروع ماه رمضان، بازی در ساعت ۸ شب و در ورزشگاه "ثامن" برگزار می‌شود.

با تاکسی، خودمان را به ورزشگاه "ثامن" می‌رسانيم. اين ورزشگاه خارج از شهر مشهد و در جاده شانديز واقع شده و چند کيلومتری با شهر فاصله دارد. البته اين فاصله چندان زياد نيست و با ماشين، پس از خروج از شهر، حدود ۱۵ دقيقه طول می‌کشد که به ورزشگاه برسيم.

ورزشگاه ثامن

خداداد يادت باشه، اکبر بايد باشه   هواداران تيم ابومسلم

دو سرباز، تک ‌تک تماشاگران را بازرسی بدنی می ‌کنند و حضور پليس در ورزشگاه، به شدت به چشم می ‌آيد. برخی از بيرون در ورزشگاه، شعار دادن و تشويق کردن را شروع کرده‌اند. ساعت از ۷ و نيم شب گذشته و هوا عالی است. چيزی که در اين فصل سال، در مشهد، کم پيش می‌آيد.

بر خلاف ورزشگاه آزادی تهران که ديواره‌ های سيمانی ‌اش تا فاصله زيادی قابل ديدن هستند، از دور، از ورزشگاه "ثامن"، به جز نورافکن ‌هايش، چيزی ديده نمی‌شود. چرا که زمين چمن و سکوهای اين ورزشگاه، پايين‌تر از سطح زمين‌ های اطراف و در گودی قرار گرفته‌اند. يعنی به جای اين که ديواره بسازند و زمين را محصور کنند، خاک ‌برداری کرده ‌اند و زمين بازی، در کف گودال ورزشگاه است.

حتی پنج هزار نفر هم به ورزشگاه نيامده‌ اند و تا آخر بازی، جمعيت به سختی يک چهارم سکوها را پر می‌کند. ورزشگاه، به جای صندلی، کفی ‌هايی پلاستيکی دارد که البته بهتر از نشستن روی سکوهای سيمانی ساير ورزشگاه‌ها است.

تقريباً در يکی از بهترين جاهای ورزشگاه برای ديدن بازی نشسته ‌ايم. روبروی جايگاه، نزديک خط وسط زمين، در ارتفاعی متوسط. تابلوی ورزشگاه، شامل يک تلويزيون بزرگ هم می‌شود که البته برای ورزشگاه کوچک است و از فاصله ‌ای که ما نشسته ‌ايم، به سختی می‌شود بازيکنان را در آن تشخيص داد.

کانال تلويزيون، بين شبکه خراسان و شبکه سه، دائماً عوض می‌شود. شبکه خراسان، دارد همين بازی را پخش می ‌کند و شبکه سه هم بازی هم ‌زمان پرسپوليس با استقلال اهواز را که در تهران جريان دارد نشان می دهد.

'حسين نای نای'

	تماشاگران، اغلب کل تيم ابومسلم را تشويق می ‌کنند و کمتر نام بازيکنی را به زبان می‌آورند

شايد معروف ‌ترين افراد در هر ورزشگاهی، رهبران هواداران يا به اصطلاح ليدرها باشند. چرا که بازيکنان و مربيان، می‌آيند و می‌روند؛ اما اين ليدرها هستند که می‌مانند. اکثر هواداران پرسپوليس و استقلال، "ممد بوقی" و "سهراب بوقی" را می‌شناسند. ابومسلم هم چند ليدر مشهور دارد که در تمام بازی‌های اين تيم در مشهد، به ورزشگاه می‌آيند.

معروف ‌ترين ليدر هوادارن ابومسلم "حسين نای نای" است. مردی پنجاه و چند ساله که با سر کچل، سبيل و شکم بزرگش، کاملا از بقيه متمايز است. پيراهن ابومسلمی که بر تن دارد با عبارت "نای نای" پوشيده شده است. وجه تسميه او هم با خواندن شعری در اواسط نيمه دوم مشخص می‌شود. شعری پر از الفاظ "مهربانانه"!

"داروغه" نامی است که عزت پاکدامن، ديگر ليدر معروف مشکی ‌پوشان مشهد به آن معروف است. مردی حدوداً چهل ساله که کلاهی شبيه شاپو بر سر دارد و لباسی شبيه به لباس‌ های عهد قاجار و به رنگ سياه و قرمز پوشيده است. يک بلندگو در دست اوست، اما باز هم صدايش دو سه متری بيشتر از او دور نمی‌ شود.

ديگر ليدر هواداران سياه‌ جامگان خراسان (لقب تيم ابومسلم) "محمد جواد" نام دارد. مردی با ريش و سبيلی حنايی ‌رنگ که حدوداً سی ساله به نظر می‌رسد و پيراهن و شلوار پارچه‌ای مشکی‌اش، بيشتر شبيه لباس مجالس عزاست. هر جا می‌رود، اول از جمعيت می‌خواهد که سه بار "يا ابالفضل" بگويند و سپس شروع می‌کند به خواندن: "يک صلوات کفتری ... بیِه بيه بيه بيه".

اکبر ميثاقيان، سرمربی سابق ابومسلم، در ميان هواداران، بسيار محبوب است. تقريباً همه معتقدند که خداداد عزيزی (که چند ماهی است مدير ورزشی اين باشگاه شده) موجب استعفای غيرمنتظره او پس از پيروزی هفته اول در برابر پرسپوليس بوده است.

عده‌ای از هواداران، از ابتدای بازی با سر دادن شعارهايی نظير "تيم ما آث‌ ميلانه. مربی ‌اش ميثاقيانه" و "خداداد يادت باشه، اکبر بايد باشه" ميثاقيان را تشويق کرده، برای عزيزی خط و نشان می‌کشند. همين تشويق‌ها موجب دعوا بين تماشاگران می‌شود. کسی مخالف ميثاقيان نيست. اما بسياری معتقدند که تشويق کردن ميثاقيان، روحيه تيم را پايين می‌آورد و بايد تيم را تشويق کرد.

'آرمناک متشکريم!'

تيم ما آث‌ ميلانه. مربی ‌اش ميثاقيانه   هواداران تيم ابومسلم

قاعده ‌ای که در ورزشگاه‌های ايران وجود دارد، اين است که معمولاً از هر دو يا سه تماشاگر، فقط يک نفر تشويق می‌کند و ديگران فقط به تماشا آمده ‌اند، بازی را نگاه می‌کنند و تخمه می‌شکنند. اين داستان تنها به فوتبال اختصاص ندارد و در کشتی و واليبال و ساير ورزش‌ها هم اين دست تماشاگران ساکت را می ‌توان ديد. هواداران ابومسلم هم از اين قاعده مستثنا نيستند و فقط بخش اندکی تمام ۹۰ دقيقه را به تشويق مشغولند. اما همين بخش اندک، از دل و جان تيم محبوبشان را حمايت می‌کنند.

تماشاگران، در بيشتر زمان بازی، کل تيم ابومسلم را تشويق می ‌کنند و کمتر نام بازيکنی را به زبان می‌آورند. البته شايد به اين خاطر که بسياری از بازيکنان فصل قبل ابومسلم، نظير آندرانيک تيموريان و حسين بادامکی، از اين تيم جدا شده‌اند. در نتيجه حتی هواداران دو آتشه تيم هم بيشتر بازيکنان را نمی‌شناسند.

يک ضربه سر در نيمه اول و يک شوت از راه دور در نيمه دوم، تقريباً تمام حمله‌های ابومسلم در کل بازی است و هر کدام يک گل برای ابومسلم به همراه دارند. بيشتر زمان بازی را ابومسلم به دفاع در زمين خودش می‌گذراند. در صحنه گل دوم ابومسلم، آرمناک پطروسيان، دروازه‌ بان باتجربه سپاهان، به جای توپ، مرغ می‌گيرد! ورزشگاه يکصدا فرياد می‌زند: "آرمناک متشکريم!" و يک نفر از شدت خوشحالی، بغل ‌دستی کم ‌سن و سالش را به سمت سکوهای پايينی پرت می‌کند.

از لحاظ اخلاقی، اوضاع، بهتر از آن چيزی است که انتظارش را داشتم. البته قطعاً کم بودن جمعيت، معروف نبودن حريف و جلو بودن ابومسلم در اکثر دقايق بازی، در اين ادب جمعيت بی‌ تأثير نبوده‌اند. اما به هر حال، جمعيت، کمتر کلمات رکيک را به زبان می‌آورد و تقريباً کاری به کار داور ندارد و تنها يک بار در کل بازی، داور را "هو" می ‌کنند.

بازی تمام می‌شود و همه خوشحالند. مانند اکثر شهرهای ايران، بيشتر هوادارانی که به ورزشگاه آمده‌اند، از طبقات پايين جامعه هستند و خيلی‌هايشان ده پانزده نفری، پشت وانت سوار می‌شوند تا به خانه برگردند. بعضی‌ها هم البته با خودروهای شخصی نسبتاً گران ‌قيمتشان راه منزل را در پيش می‌گيرند. خروجی ورزشگاه به جاده قوچان-مشهد منتهی می‌شود و راهی متفاوت از مسير رفت است. هنوز هم دعوای لفظی بر سر اکبر ميثاقيان، ادامه دارد.