از زمان نخستین مسابقات المپیک به سبک مدرن در سال ۱۸۹۶، به برندگان این مسابقات مدال داده شده است. برای هر شهری که میزبان این بازی ها بوده، مجموعه مدال های خاصی ضرب شده است. اندازه و طراحی این مدال ها در طول زمان تغییر کرده است.
برندگان نخستین المپیک به شیوه جدید مدال طلا دریافت نکردند، بلکه مدال نقره گرفتند. به مقام های دوم، نشان های مسی داده شد.
مدالهای طلا، نقره و برنز برای نخستین بار و تنها مدال مستطیلی شکل در میان مدالهای دایرهای تاکنون. نایک، الهه پیروزی در جلو و ورزشکاری پیروز در پشت آن.
این مدالها ورزشکاری را با تاجی از زیتون به نشان افتخار در پیش داشتند، نقشبرجستهای برای نمایش نظام المپیک باستان. بر روی دیگر نیز نایک، الهه پیروزی، نقش بسته بود.
برترام مککنال، مجسمهساز استرالیایی که طراح سکهها و تمبرهای جرج پنجم بود دو زن را به تصویر کشیده بود که تاجی از زیتون بر سر ورزشکاری میگذاشتند، به علاوه قدیس محافظ انگلستان، سنت جورج
مدالهای استکهلم شامل تصویری از یک جارچی که آغاز بازیها را اعلام میکرد و نیمتنهای از قهرمان ژیمناستیک سوئد، پهر هنریک لینگ بودند.
نقش پشتی به گرامیداشت سرباز اساطیر رومی، سیلویوس بارابو بود. قهرمانی که غولی باجگیر به نام درون آنتیگون را به رودخانه اشلت در آنتورپ افکند.
برای نمایش روحیه ورزشکاری، قهرمانی به تصویر کشیده شده بود که رقیبش را برای برخاستن یاری میداد. طرح پشتی شامل وسایل ورزشی و چنگ بود، اشارهای به المپیاد فرهنگی.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
همان نقشهای قبلی، اما جای طرح پشت و رو با هم عوض شدند و مدالها از زنجیر برگ زیتون برنزی آویخته شدند.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
فلورنتین مجسمهساز و جوزپه کاسیولی نقاش در مسابقه کمیته بینالمللی المپیک برای طراحی مدالها برگزیده شدند و از ۱۹۲۸ تا ۱۹۶۸ طرح اصلی یکسان باقی ماند.
در جلوی مدال الهه پیروزی، نایک، نقش بسته بود که تاج پیروزی و نخل در دست داشت. نقش پشت مدال نیز ورزشکار برندهای بر دوش جمعیت بود.
برای اولین بار در طول ۴۴ سال، برگزارکنندگان المپیک مونیخ رویه جاری درباره نقش پشت مدال را شکستند و گرهارد مارکس از مدرسه طراحی باوهاس دوقلوهای اساطیری لدا یعنی پولوکس و کاستور را که از دو پدر متفاوت، زئوس و شاه اسپارت بودند، بر مدالها تصویر کرد.
رویه طراحی ساده برای پشت مدال با تاج ساده زیتون و نشانی از شهر میزبان المپیک ادامه یافت.
ایده نمایش نشان شهر میزبان در پشت مدال ادامه یافت و آن بر طرحی از یک استادیوم، مشعل المپیک و آتشدان نقش بست.
نقش مدالها به طراحی کاسیولی بازگشت اما همچنین تصویرگر آمریکایی دوگالد استرمر بر روی آنها کار کرد.
طرحی باز هم مدرنیستی، شامل فاختهای با شاخه زیتون و نشان المپیک کره- یک «تاوگوک» (دایره وحدت وجودی) شبیه نشان پرچم کره جنوبی.
مشهورترین مجسمهساز در قید حیات اسپانیا، خاویر کوربهرو، نقشی از نایک، الهه پیروزی، را در دوران جدید تصویر کرد و نشان المپیک بارسلون را نیز در پشت نهاد؛ سری آبی به تمثیل از دریای مدیترانه، بازوانی زردی گشوده به رنگ خورشید و پاهای قرمزی جستوخیزکنان
بازگشت به طرحی سنتی از نایک. در پشت مدال به یادبود سال سده المپیک دوران جدید، نشان آتلانتا، مشعل المپیک، مجموعهای از ستارگان و طرحی از شاخه زیتون نقش بسته بود.
این طرح جنجالبرانگیز شد، چرا که منتقدان میگفتند به جای استادیومی یونانی کولوسئومی رومی را نشان میدهد. ووژه پیترانیک، طراح سکه استرالیایی، نمایی از اپرای سیدنی و مشعل المپیک را در پشت مدالها نهاد.
یونانیان یونانی عمل کردند. تصویر تازهای از نایک که بر فراز استادیوم پانآتنیک ۱۸۹۶ پرواز میکرد تا به قویترین، سریعترین و بلندترین پیروزی عطا کند. حروف کلاسیک یونانی نیز قصیده المپیک را زیر نشان آتن بیان مینمودند.
الهه یونانی و استادیوم روی مدال ماندند و پشت مدال نیز با یشم چینی جواهرنشان شده بود.
بزرگترین مدال بازیهای تابستانی تا به امروز. دیوید واتکینز میگوید نمادهای کلیدی پشت و روی مدال، نایک، الهه پیروزی و رود تیمز را گرد هم آوردهاند تا به روح و سنت بازیها وفادار باشند و نشانهای نیز از شهر لندن در خود داشته باشند. پشت مدال شامل نشان بازیها است تا شهر جدید را به سان جواهری در حال رشد بنماید. این نشان روی چوب هایی قرار گرفته که به شکل شعاع های نورند و نمادی برای انعکاس و تابیدن انرژی ورزشکاران و همچنین نمادی از اتحاد هستند. رودخانه تیمز مانند یک روبان در میانه جاری است. زمینه کاسهمانند با مربعی در میان دایره که مکان را القا میکند، یادآور آمفیتئاترهای دوران باستان است. رشته و ماده ورزشی در کناره هر مدال مربوطه کندهکاری شدهاند. همه این مدالها در ضرابخانه سلطنتی در لانتریزانت در شمال ولز ضرب شدهاند.
اسکیبازی با کفش و چوب اسکی ایستاده در برابر کوههای مون بلان. رائول برنارد قلمزن امضای خود را نیز روی مدال حک کرده بود.
سونیا هنیه، ستاره رو به درخشش نروژی، اولین مدال از سه مدال طلای خود را در این المپیک برد. مدال درخور این اتفاق، اسکیباز زنی را نشان میداد که بازوانش را به دانههای برف گشوده بود.
صحنهای شلوغ با پرواز نایک بر فراز کوههای آدیرونداک، استادیوم المپیک و سکوی پرش نیز در زیر آن
ریچارد کلین، طراح مورد علاقه نازیها، نایک را در حال راندن ارابهای اسبی بر فراز طاق نصرت و با تجهیزات ورزشهای زمستانی زیر آن به تصویر کشید.
دانههای برف به همراه مشعل المپیکی بستنی مانند بازگشتند. به همراه شعار المپیک: سریع تر، بالاتر، قوی تر
پشت مدال نقش برجستهای از تالار اسلو بود. تالار مشهوری که ۲ سال پیش از المپیک گشوده شده بود به عنوان نشان آن به کار گرفته شد.
کوستانتینو آفر، طراح میلانی، تاجی از حلقههای المپیک بر سر زن آرمانیش گذاشت و در زمینه نیز کوههای پوماگانیون در شمال کورتینا را زیر بارش برف به تصویر کشید.
تمرکز این طرح زمخت بر شرکتکنندگان جوان بود. فضای زیر حلقههای المپیک برای حک کردن نام رشته ورزشی خالی گذاشته شده بود.
هر طراح یک سوی مدال را به عهده گرفت. مارتا کوفال کوههای تورلوف را در جلو مدال نهاد. آرتور زگلر نیز حلقههای المپیک را با نشان شهر، یعنی پل رودخانه این، در هم تنید.
راجر اکسکوفون، طراح حروفنگار، دانهای برف را با گل سرخ نشان گرنوبل روی مدال به تصویر کشید و در پشت آن نیز نقشبرجستهای برای نمایش هر یک از ورزشها حک کرد.
روی مدال خطوطی میان برف نقش بسته بود و در پشت آن ایکو تاناکا، گرافیست و از موسسان فروشگاههای موجی، نشان خورشید تابان ژاپن را با حلقههای المپیک در هم آمیخت.
مارتا کوفال باز هم از نشان پل اینسبروک و حلقههای المپیک استفاده کرد. طرح نوگرایانه پشت مدال نیز تلفیقی از کوههای آلپ، محل اسکی برژیسل و مشعل المپیک بود.
شاخ و برگ و میوهمخروطی کاج به جای شاخه زیتون. کوههای آدیرونداک نیز در طراحی به کار گرفته شدند.
نبوژا میتریک با طراحی عمیقا سبکداری نشانی از دانه برف در جلو و سر ورزشکاری با تاج زیتون را در پشت مدال به تصویر کشید.
سرخپوستی که مویش را با تجهیزات ورزشهای زمستانی آراسته. دانه برف و برگ افرایی در هم تنیده که حرف «سی» را بابت کالیاری و کانادا نمایش میدادند.
اولین مدال المپیک زمستانی ساخته شده از مواد مختلف. شیشههای دستساز لالیک در طلا کار گذاشته شدند. حلقههای المپیک نیز جلوی کوههای پیرامون آلبرتویل نقش بسته بودند.
اینگرید هانوولد برای نمایش عشق نروژیها به طبیعت گرانیت را به عنوان ماده اصلی ساخت مدال برگزید. او در پی طراحی اسکیبازی «شوخطبع، موقر و به یادماندنی» بود.
طلا و لاکالکل سنتی کیزو برای میناکاری استفاده شدند. نشان «گل برفی» بازیها ورزشکاران را در حال انجام رشتههای المپیکی به تصویر کشیده بود.
یکی از سنگینترین مدالها به شکل صخرههای میان رودهای یوتا. نقشهای پشت متفاوت بودند؛ نایک، الهه پیروزی، برای هر رشته ورزشکاری را در آغوش کشیده بود. با ورزشکاری که ضخره و یخ را در هم میشکست، ایده «افروختن آتش از درون» مشعل بازیها ادامه یافت.
این مدال با سوراخی در میان، مانند حلقه المپیک، نمادی از پیتزای ایتالیایی بود. با آویختن به گردن ورزشکار توجهها را تپش قلب جلب مینمود.
ضرب نهباره مدالها نمایی موجدار مانند مناظر ونکوور به آنها بخشید. هر مدال تکین، بخشی از طرح مبنایی کورین هانت، ملهم از نقش نهنگ قاتل، را در خود جای میداد. مواد بازیافت الکترونیکی ماده پایه ساخت مدالها بودند.
~RS~a~RS~persian~RS~q~RS~num_headlines=3~RS~z~RS~17~RS~){kind=small}
BBC © 2012 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست
بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.
