خشونت کلامی

از ديد روانشناسان حرف آزار دهنده، رفتاری خشونت آميز محسوب می شود. افراد جامعه هم بسته به موقعيت و شدت و ضعف پرخاشگری، واکنش نشان می دهند.

کلام ناخوشايند معمولا به صورت ناسزا، لحن خشونت بار، تحقير، ... ، موجب آزردگی ما را فراهم می کند. اما ابراز حرف ناخوشايند در داخل چهار ديواری خانه می تواند به خشونت خانگی منجر شود.

- تحقير و مسخره کردن شخصيت زن در برابر فرزندان، دوستان، افراد فاميل: "نمی فهمی، نمی توانی، نمی دانی، نظر نده، حرف احمقانه نزن، چرا مثل بقيه زن ها / مادرها نيستی؟، ... "

- تحقير و تمسخر فعاليت زن در داخل خانه: ايراد گرفتن از آشپزی، خانه داری، بچه داری، مقايسه اين مهارت ها با زنان ديگر (مادرشوهر، خواهر شوهر، مادر زن، زن همسايه، زن همکار، ...)

سکوت آزار دهنده هم می تواند همچون کلام آزار دهنده يک سلاح عاطفی باشد که برخی از مردان برای "تنبيه" همسر يا دختر خود از آن استفاده می کنند و با رفتاری قهرآلود برای ناکام ماندن خواسته خود انتقام می گيرند.

توجه: آنچه در اين صفحات درج شده است جنبه اطلاعات عمومی دارد و جايگزين توصيه های مستقيم قانونی و بهداشتی نيست.