وقتی با خطر جسمانی روبرو می شويم اولين واکنش ما فرار از حيطه عامل خطرزا و پناه بردن به مکانی امن است.

اما فرار از خطر خشونت خانگی مسئله ای پيچيده است و تقريبا هميشه به دخالت عاملی ثالث نياز دارد.

در برخی کشورها قانون و نيروی پليس - به عنوان مجری آن - حامی قربانيان خشونت خانگی هستند و در اين باره توصيه های زيادی را در اختيار زنان و دختران قرار می دهند. شکايات خشونت خانگی در اين جوامع جدی گرفته می شود و مجازات سنگين در پی دارد.

اما اين وضعيت در تمام کشورها صدق نمی کند: مثلا در کشوری مانند پاکستان، بسياری از مردم نيروی پليس را از جمله عاملان خشونت عليه زنان می دانند و از مراجعه به پليس صرف نظر می کنند.

در شماری ديگر از کشورها هم با اين که زنان از سوی نيروی پليس مورد تهديد نيستند، مورد حمايت هم نيستند. دادگاه و پليس خشونت خانگی را موضوعی خانوادگی و خصوصی قلمداد کرده و برای مانع شدن از آن اقدامی نمی کنند.

پس به جز معدود کشورهايی، بخش بزرگی از جمعيت زنان جهان نسبت به دريافت کمک برای مقابله با خشونت خانگی احساس بی اعتمادی کرده و خود را بدون حامی می بينند.

مدافعان حقوق بشر می گويند که اين وظيفه دولت ها و سازمان هاست که قوانين را اصلاح کرده و از اجرای صحيح آن اطمينان حاصل کنند.

نمونه هايی از خواسته های عمومی زنان در اصلاح قوانين (قانون اساسی) از اين قرار است:

- جلوگيری از تعدد زوجات (رسمی وغير رسمی)، قتل ها و خشونتهای ناموسی؛

- ايجاد خانه های امن برای دفاع از زنانی که قربانی خشونت اند؛

- جلوگيری از خود سوزی زنانی که برای رها شدن از درد نابسامانی، خود را ناچار از خودکشی می بينند.

در کنار نياز به اين اصلاحات آنچه بسياری از ناظران اجتماعی را نگران می کند تفکرهای نا به جای بسياری از فرهنگ و جوامع در زمينه خشونت خانگی است. آنها می گويند که نه تنها مردان بلکه زنان هم بايد بدانند که خشونت خانگی ناروا و غير انسانی است.