تيم او رايلی، يکی از پيشگامان وب، پيش نويس يک آيين نامه اخلاقی که اخيرا برای وبلاگ نويسی تهيه شده،

رواج چنين محتوايی است که اکنون بعضی از پيشگامان ارتباطات اينترنتی را نگران کرده تا اين بار، نه برای حفاظت از آزادی بيان بلکه برای جلوگيری از آنچه گاهی "بی بندوباری" و "بی قيدی" تلقی می شود، هشدار دهند.

در پيش نويس يک آيين نامه اخلاقی که اخيرا برای وبلاگ نويسی تهيه شده، آمده است که بايد پيشاپيش به خوانندگان وبلاگ هايی که حاوی مطالب خشن و برخورنده هستند، هشدار داده شود؛ درست مانند هشدارهايی که پيش از فيلم های سينمايی، تماشاگران را از کاربرد عبارات رکيک، صحنه های خشن يا برهنگی در فيلم باخبر می کند.

تيم او رايلی، يکی از پيشگامان وب، اين پيش نويس را پس از آن نوشت که مطالب تهديدآميز و آزارنده ای عليه کتی سيرا، برنامه نويس آمريکايی در شماری از وبلاگ ها منتشر شد. اين آيين نامه چنين آغاز می شود: "وبلاگستان (فضای مجازی وبلاگ ها) را تحسين می کنيم چون حاوی بحث های آزاد و صادقانه است." اما در عين حال، مجموعه ای از قواعد را درباره محتوای مطالب و بحثهای وبلاگ ها پيشنهاد کرده است.

این پیش نویس می گوید که مردم نباید اجازه داشته باشند تا نظر های بی نام و نشان از خود بر جای بگذارند. همچنین وبلاگ های باز و بدون سانسور، باید لگويی نصب کنند تا به خوانندگانشان هشدار دهند که در اين وبلاگ "همه چيز آزاد است" و بايد انتظار هر نوع لحن و مطلبی را داشته باشند.

به خوانندگان این بلاگ ها باید هشدار داده شود که "ما مسئول نظر های دیگران نیستیم و وقتی بحثی بالا می گیرد، ممکن است نظراتی منتشر شوند که با لحن تند و خشن بيان شده اند، توهين آميز هستند و يا به هر دليل ديگری "نامناسب" تلقی می شوند. به مسئولیت خودتان در این وبلاگ مشارکت کنید."

اين پيش نويس، به بحث و نظر وبلاگ نويس ها در سراسر جهان گذاشته خواهد شد تا آن را بررسی و اصلاح کنند.

در اين آيين نامه آمده است: "ما متعهد به معيارهای "رعايت نزاکت" هستيم: ما محتوای غيرقابل را منتشر نخواهيم کرد و نظراتی را که حاوی چنين محتوايی باشند، پاک می کنيم." "محتوای غیر قابل قبول" در اين آيين نامه اخلاقی این گونه تعریف شده است: "هر آن چه که آزار و اذیت و توهین به دیگران محسوب شود و یا به آن لینک داده شود."

تعريف اين آيين نامه از "محتوای غيرقابل قبول" همچنین مسائل افترا آمیز، نقض مالکيت معنوی يا تجاری و تجاوز به حريم خصوصی را در بر می گیرد.

	کتی سيرا، وبلاگ نويس برجسته، پس از آنکه به طور پياپی به مرگ تهديد شد، ناگزير از مجامع عمومی کناره گرفت

کتی سيرا، وبلاگ نويس برجسته، پس از آنکه به طور پياپی به مرگ تهديد شد، ناگزير از مجامع عمومی کناره گرفت و حتی از نوشتن در وبلاگش دست کشيد. او پس از اين تهديدها، وبلاگستان را فراخوانده است تا با فرهنگی که آزار و اذيت را در فضای آنلاين رواج می دهد مبارزه کند.
خانم سيرا در وبلاگش شرح داده است که چگونه در معرض مجموعه ای از تهديدها قرار گرفته و حتی در يک مورد، تصويری از او در کنار يک طناب دار در وبلاگی منتشر شده است.

مهمترين بحث در اين ميان، اين است که تا چه حد می توان به کسانی که می خواهند پای نوشته های وبلاگ ها نظر بدهند، آزادی داد.

در آيين نامه اخلاقی وبلاگ نويسی آمده است: "اگر اين نظرهای منتشر شده، چنان باشند که بتوان آنها را تهديد تلقی کرد و نويسندگانشان اين نظرات را پس نگيرند و عذرخواهی نکنند، ما با مراجع قانونی برای حمايت از فردی که مورد تهديد واقع شده، همکاری می کنيم."

جیمی ولز یکی از بینیان گذاران ویکی پدیا در گفتگو با برنامه "پادکست ها و بلاگ ها" در راديو پنج بی بی سی گفت: "سوال این است :آیا ما اجازه می دهیم مردم از وبلاگ ما برای ارتکاب رفتارهای تهدید آمیز و توهین های شخصی آزاردهنده استفاده کنند؟" و افزود :"برای آنکه رک و صريح اللهجه باشيد، لازم نيست به مردم توهين کنيد." اما جف جارويس، وبلاگ نويس و مفسر مسائل رسانه ها، اين آيين نامه را نپسنديده و آن را گمراه کننده خوانده است.

او در وبلاگ خود نوشت:"در اين اقدام، ويژگی بارز اينترنت، وبلاگ ها و اصولا، زندگی متمدنانه ناديده گرفته شده است. آنها با وبلاگستان چنان رفتار می کنند که انگار کتابخانه يک مدرسه است و کسی می تواند نظم و انضباطش را برقرار کند."

او نوشت: "وبلاگستان، جايی است مثل شهری که در آن زندگی می کنيم؛ وقتی که من به شهر خودم نقل مکان کردم، تابلويی بر سر در خانه نزدم که بنويسم من همسايه خوبی خواهم بود." او اضافه کرد: "من احتیاج ندارم که کسی مرا موعظه کند و به من بگوید که ناسازگار نباشم."

شما در مورد تهیه این آیین نامه چه نظری دارید؟ آیا با آن موافقید یا مخالف و چرا؟ با استفاده از پنجره نظرخواهی در روبرو بالای صفحه نظرات خود برای ما بفرسیتد

نظرات شما

پيش نويس موافقم. چون فکر می کنم خيلی ها وب لاگ را با صفحه فحاشی و هتاکی به ديگران اشتباه می گيرند و وب لاگشان و نظرات خوانندگانشان چيزی نيست جز فحش و بد و بيراه به هر کسی که سخنش به مذاق نويسنده وب لاگ خوش نمی ايد. من گاهی بعد از خواندن مطالب وب لاگ های بعضا مشهور احساس بسيار بدی دارم و فکرکی کنم که نويسنده به من خواننده بی احترامی کرده است. شايد اگر در ابتدای وب لاگش می نوشت که اينجا نوشته های نا مناسب وجود دارد من هرگز صفحه را ديگر باز نمی کردم. به هر حال من فکر می کنم شخصيت مجازی افراد هم ! حريمی دارد که در دنيای مجازی وب لاگ نويسی هم هرکسی حق شکستن اين حريم را ندارد. نيايش

وبلاگستان فارسی مشابه اين موضوع بارهامطرح شد. اولين مورد اون به دسامبر ۲۰۰۱ برمی گرده يعنی فقط چند ماه بعد از شروع گسترده وبلاگنويسی فارسی. ماشاالله شمس الواعظين هم يکبار خواستار پاک نويسی در وبلاگستان شده بود که همه اين موارد با عکس العمل شديد مخالفان روبرو شد. جالبه که خيلی از مخالفان اون روز وقتی خودشون مورد حملات خشن و زننده قرار می گرفتند به همه حرفهای قبلی خود پشت پا می زدند و در باب ضرورت وجود روش های سانسور اينترنت و وبلاگستان به طور مفصل داد سخن می دادند. سينا از استراليا

از آنجايی که بسياری تا به امروز در دنيای واقعی با انواع ترفندها، اعمال تجاوز کارانه ای از خود بروز داده اند، می بايست اين فرهنگ آنها به کمک فن آوری و علم اصلاح شود که نمونه عينی آن همين اينترنت و به خصوص امکانات آزاد آن همچون وبلاگ است که مجانی و بدون محدوديت مليتی در دسترس همگان قرار گرفته است. کسانی که در اين فضاهای مجازی توهين و يا تهديد شده اند بايد بدانند که در دنيای واقعی هم می توانند توهين و تهديد شوند و ضمنا خرابکاری های اينترنتی و کامپيوتری که توسط برخی از سرورها و شرکتهای کامپيوتری انجام می شود، فاجعه بار تر از اين قضيه نوش! ن نظرات و بيان آنها در اينترنت است. مردم جهان بايد بفهمند که گام بعدی تکامل انسان با توجه به اوضاع خطير کنونی، پرورش تفکر منطقی و توجه به واقعيات علمی است و نه ادامه زورگويی های گذشته با شکلی متفاوت. با اين وضع چطور می توان باور کرد که در جهانی خوب و دارای سازمانی به نام ملل متحد هستيم که پرچم آن هم به رنگ آبی است؟ شهاب برادران ديلمقانی از تهران

اگرچه ورود توده مردم هر اجتماع به دنيای اينترنت آزاد است اما نبايد فراموش شود دنيای اينترنت متعلق به هکرها، کراکرها، از نوع سياه و سفيد است که جمعا به آنها می گوييم متخصصان کامپيوتر، اين دنيا نمونه حقيقی از زندگی متريکسی بشر آينده است. در اين دنيا فلاسفه، رهبران مذهبی و ده ها گونه بشری مثبت انديش و الهی نيستند که حکومت می کنند. برخلاف دنيای حقيقی در دنيای اينترنت حکومت در دست بدترين هاست (البته بستگی دارد شما به چه کسانی بد بگوييد؟) بنابر اين، به عنوان يک متخخص کامپيوتر اين چنين آيين نامه هايی را دست درازی آدمهای خارجی متعلق به دنی! ای حقيقی به دنيای سايبر خودمان می دانم. تقريبا نمی شود به سايت يک هکر يا متخصص کامپيوتری برويد که در آن تبليغات ناراحت کننده و جملات به قول شما غير اخلاقی وجود نداشته باشد. دنيای سايبر متعلق به آدمهای شيک و کربات زده نيست. به قول يکی از رفقا WWW يعنی World Wild Web دنيای وحشی وب. ايمان از لندن

نظرهای فکری فردی است ؛ وهرکس بايد بعد از اتمام نوشته خود مروری به آن داشته باشد وبينديشد که ترويج کنندة ويا تداعی کننده چه انديشه ای است ؛ اينکه درنوشتار ادبی ؛ سياسی ؛ اقتصادی ؛ فرهنگی و ... به ناسزا گويی بپردازيم ؛ مبحث جداگانه ای بايد باشد ؛ بيحرمتی به سايرين نوعی بيحرمتی بخود آدم است ؛ واگر مخاطبی جواب سخت برای مخاطب خود نوشت يکطرف قضيه است و اگر سکوت وتحمل نمود ؛ انشاء است که به عنوان پند بخود نويسنده برميگردد. من در مورد اينکه هرکه هرچه بخواهد بگويد ويادر وبلاگ خود بنويسد ونام آنرا آزادی بگذارد مخالفم ؛ چه جامعه در آنصورت بسوی قهقرايی وبی معاشرتی به پيش ميرود ؛ فرق وتفاوت شخصيت های کامل وپيشرفته با انسان های غير متمدن را بايد درنظرگرفت ؛ وتاجای امکان سعی بر اصول انسانی را سرلوحه قراردهيم. نوراحمد رجاء از دوشنبه – تاجيکستان

کاملا ضروری و همسو با آزادی بيان است که موضوعاتی که در وبلاگ يا وب سايت نوشته ميشوند پيش از برخورد کاربر به وی اطلاع داده شوند. سايتهای برهنگی و دارای نوشتجات نامناسب برای کودکان و نوجوانان نيز کاملا بايد در اين مورد رک و راستگو باشند. ممکن است يک سايت علمی نيز برای فردی نا مناسب باسد اما به فرد توهين نشده و وی به سادگی سايت را ترک می کند. اما تصور کنيد در يک جلسه رسمی هنگام ارايه يک سايت به خاطر يک کارکتر اشتباه تايپ کردن وارد سايتی شده ايد که بدون هشدار مطالب نامناسبی را روی پرده به حضار نشان ميدهد. اين اتفاق با يک اقدام اخلاقی هشدار دهنده حل ميشود. سعيد پوردلير ازشيراز

پيغمبران اخلاق هميشه صلاح جامعه را فورمول بندی ميکنند. زبان هنر را بايد از قيد زنجير های قراردادی "اتيکت" ازاد کرد. خشونت را بايد انطوريکه رنج ميافريند و لمس ميشود مطرح کرد. برهنگی شاهکار طبيعت است و در ان شرم نيست. اينترنت محل رشد تمام ان چيزهای غير ديکته شده توسط "مذاهب"و "سياست" است. تيم اورايلی برود و اين قواعد را برای "کلاه بسر داران" و "فلز بر سينه داشتگان" ديکتاتور پير وضع کند. سام از آمريکا