ژاپنی ها استفاده از موقعيت ياب ها را برای رديابی کودکان رواج دادند

اوايل ماه جاری ميلادی (آوريل ۲۰۰۶) دو دستگاه ارزان قيمت که از سيستم موقعيت ياب جهانی (GPS) استفاده می کنند با قيمتی زير ۵۰ دلار وارد بازار آمريکا شدند. يکی از اين دستگاه ها يک تلفن همراه مينياتوری است و ديگری در يک کفش جاسازی شده است.

در همين حال ديزنی، شرکت بزرگ سرگرمی نيز قصد دارد با عرضه يک تلفن همراه، از بازار ۳۰ ميليونی کودکان استفاده کند. اين تلفن والدين را قادر می سازد محل حضور فرزندانشان را رديابی کنند.

اما سيمون ديويس، مدير سازمان جهانی حفظ حريم شخصی به بی بی سی گفته از اين می ترسد والدينی که از اين سيستم ها استفاده می کنند نهايتا آنها را بی فايده و حتی خطرناک بيابند.

او می گويد: "آنچه نهايتا ممکن است اتفاق بيافتد، همانطور که در استفاده از فناوری های مراقبت تصويری نيز شاهدش بوديم، استفاده افراطی والدين از اين سيستم هاست تا آنجا که تاثيرات مخربی بر روابط آنها با فرزاندانشان خواهد گذاشت".

"مشخصا نوجوانان در سنی هستند که به فضايی کافی برای رشد جنبه های روحی، روانی خود نياز دارند. والدين بايد مراقب باشند زياده از حد به اين حريم نزديک نشده و از آن عبور نکنند."

'سواستفاده' از موقعيت ياب ها

هم اکنون در کشورهای غربی نگرانی روزافزونی از امنيت کودکان به وجود آمده و والدين بيش از پيش احساس می کنند بايد هر لحظه بدانند که فرزندانشان کجا هستند و چه می کنند.

استفاده از دستگاه های موقعيت ياب اول بار در ژاپن و با تعبيه آنها در کوله پشتی و يونيفرم های مدرسه رايج شد. اطلاعات اين دستگاه ها توسط دفاتر يک شرکت امنيتی کنترل می شوند.

اما آقای ديويس می گويد اگر والدين می توانند فرزندانشان را رديابی کنند، "بدخواهان نيز می توانند".

	پروژه گاليله نسخه اروپايی موقعيت ياب های جهانی است

او می افزايد: "چيزی به عنوان سيستم امنيتی وجود ندارد".

سيمون ديويس که خود به عنوان استاد ميهمان در مدرسه اقتصاد لندن تدريس می کند می گويد يکی از دانشجويانش موفق شده به او ثابت کند که تا چه حد سواستفاده و دزدی موقعيت ياب ها آسان است. اين دانشجو بدون اطلاع وی و با استفاده از تلفن همراه آقای ديويس توانسته رد او را بيابد.

او شرح می دهد که دانشجويش ابتدا يک پيام متنی (SMS) بی معنی از يک سايت بريتانيايی به تلفن همراهش ارسال کرده است. آقای ديويس پيام را بدون اطلاع از کارايی آن پاک کرده و به مدت ۳۰ رو دانشجويانش همه رفت و آمد های وی را رديابی کرده اند.

او می گويد: "اگر دانشجوها توانستند اين بلا را بر سر من بياورند، پس کسانی که قصد آزار رساندن به کودکان را دارند نيز به راحتی می توانند".

"والدين بجای خرج مقادير زيادی پول برای تعقيب فرزندانشان، بايد از دست اين نوع خدمات تجاری عصبانی باشند ... اين شرکت ها بذر ترس می پراکنند و در مقابل اميد واهی می دهند."

کمک های اضطراری

با اين حال، مايکل چونگ، تحليلگر اين نوع فناوری ها در آمريکا می گويد بر اين باور نيست که هدف از ارائه اين خدمات رديابی کودکان باشد.

در مقابل، وی استدلال می کند اين خدمات با دادن اين امکان که اگر مشکلی پيش آمد راهی برای دسترسی به فرزندان وجود دارد، نوعی "آسودگی خيال" برای والدين ايجاد می کنند.

او توضيح می دهد فناوری های مشابه برای يافتن موقعيت تماس هايی که با شماره اضطراری ۹۱۱ صورت می گيرد و توسط دولت آمريکا مورد استفاده قرار گرفته بسيار موثر بوده اند.

آقای چونگ می گويد اين فناوری به خدمات اضطراری اين امکان را می دهد تا بتوانند در "مدت زمانی کوتاه" بفهمند کسی که به کمک نياز دارد کجاست.

او می افزايد: "تصورم بر اين است که اين واقعا ايده جالبی است، چرا که بسياری از مواقع مردم حتی نمی توانند جايی که در آن هستند را تشريح کنند".

"من به اين موضوع خوشبينانه نگاه می کنم. باور من اين است که فناوری، جان خيلی ها را نجات داده و به اين کار ادامه خواهد داد."