11:23 گرينويچ - چهارشنبه 22 ژوئن 2005

سرنوشت فضاپيمای مجهز به بادبان های خورشيدی در ابهام

نخستين فضاپيمای مجهز به بادبان های خورشيدی ساعاتی پس از پرتاب به فضا و بدون انجام ماموريت خود ناپديد شده است.

هدف از طراحی اين فضاپيما بررسی امکان استفاده از "بادهای خورشيدی" به عنوان نيروی محرکه فضاپيماهای آينده بوده است به اين ترتيب که ذرات نوری فوتون که از خورشيد ساطع می شود با برخورد با صفحات تعبيه شده بر فضا پيما باعث حرکت آن در مسير مخالف شود، همانگونه که برخورد باد به بادبان های يک کشتی آن را به حرکت در می آورد.

اين فضاپيما که "کازموس-1" نام داشته و با منابع بخش خصوصی ساخته شده بود، به وسيله يک فروند موشک از يک زيردريايی نيروی دريايی روسيه در دريای برنت به سوی مدار زمين پرتاب شد.

در صورتيکه اين فضا پيما در مدار مورد نظر قرار می گرفت، طی چند روز بعد 8 آينه پره ای در دايره ای به قطر 30 متر در اطراف آن گشوده می شد و مانند بادبان های يک کشتی، سفينه را به حرکت در می آورد.

ساعاتی پس از پرتاب سفينه به فضا، دانشمندان روسی مسئول نظارت بر ماموريت آن گفتند که ديگر علايمی از اين فضاپيما دريافت نمی کنند و وزارت دفاع روسيه برنامه ای را برای کشف قطعات احتمالی اين فضانورد به اجرا گذاشته است.

حاميان آمريکايی اين پروژه گفته بودند بادبان های فضاپيما آنقدر درخشان خواهند بود که بدون تلسکوپ می توان آن را از زمين مشاهده کرد.

سازندگان در نظر داشتند نشان دهند که در ماموريت های فضايی به نقاط دوردست منظومه شمسی نيازی به استفاده از سوخت های پرهزينه نيست.

ساخت اين ماهواره با هزينه نسبتا اندک چهار ميليون دلار انجام گرفت و "انجمن سياره ای" که در شهر پاسادينای کاليفرنيا مستقر است هزينه ساخت و پرتاب اين فضاپيمای آزمايشی را تامين کرد.

آژانس های فضايی آمريکا، اروپا، روسيه و ژاپن نيز برنامه هايی برای ساخت فضاپيماهای مجهز به بادبان های خورشيدی در دست تهيه دارند.

دانشمندان ناسا به نتيجه آزمايش روز سه شنبه علاقه نشان داده بودند.

قرار بود اين فضاپيما برای چند هفته متمادی هر 101 دقيقه يک بار زمين را دور برند.

به گفته دانشمندان، شتاب ناشی از برخورد ذرات نور خورشيد خيلی کم خواهد بود اما مزيت بادبان خورشيدی در مقايسه با نيروی رانش شيميايی (سوختی) اين است که شتاب فضاپيما به طور مداوم افزايش می يابد.

به دليل اينکه فضاپيمای مجهز به بادبان های خورشيدی نيازی به حمل سوخت ندارد، دانشمندان انتظار دارند از آن در پرتاب سفينه به سوی سياره های دوردست منظومه شمسی استفاده کنند.