من گم‌شده بعد از مهاجرت را این وبلاگ پیدا کرد

رئیس جدیدی برای مرکزمان آمده بود و جلسه معارفه بود. یک مقدار در مورد خودش و سوابقش حرف زد و گفت حالا بیاید یک بازی بکنیم که «یخ‌هایمان آب شود». گفت اگر قرار باشد در یک کلمه خودتان را معرفی کنید، آن کلمه کدام است؟

فکر کردم بگویم ایرانی؟ مهاجر؟ زن؟ دانشجو؟ فمینیست؟ خاورمیانه‌ای؟ شهروند جهانی؟ فرزند ارشد؟ مسافر؟ نوبتم که شد، گفتم: بلاگر

آدم مهاجر سخت بشود که از زیر سنگینی این هویتش بیاید بیرون. مهاجرت می‌شود مبدا تاریخش و تا سال‌ها همه چیز به دو دوره قبل و بعد از آن تقسیم می‌شود. مهاجرت رشد چندین ساله در یک سفر است. می‌شکند و شکل دوباره می‌دهد. آدم‌های مهاجر انگار پیرتر از هم‌سن و سال‌هایشان هستند. بعید است که پدیده‌ای دیگر هم‌وزن مهاجرت شود.

حالا بعد از هفت سال مهاجرت و چهارسال وبلاگ نویسی، سنگینی وبلاگ در زندگی‌ام از مهاجرت بیشتر شده است. در این چهارسال از همه چیز نوشتم: شکستن پاشنه کفش آن روزها که کفش پاشنه بلند می‌پوشیدم تا تراشیدن سرم توی وان حمام، از دعواهای همکارهایم تا روزهای بی‌کاری و بی‌پولی و افسردگی. از تنم و روابط انسانی و جنسی‌ام نوشتم و بعضی‌ وقت‌ها بی‌منطق و بی‌دلیل با لگد رفتم توی شکم هرکسی که نظر مخالفی داشت. خودم فهمیدم که چقدر احساساتی، زودرنج،‌و گاهی به شدت لوسم. یواش یواش تمرین مدارا کردم.

اما این همه‌اش نبود. وبلاگ به من جرات از خود نوشتن داد. فهمیدم که من همه آنچه درباره‌ام نوشته شده نیستم. بخشی از من را خود این تعاریف تعریف کرده بود، شکل داده بود، اما چیزی هم کم بود. یک چیزی که آخرش فهمیدم خودم باید بنویسمش. یادم گرفتم خودم را «در متن» بگذارم. من گم‌شده بعد از مهاجرت را این وبلاگ پیدا کرد.

شاید حتی مهم‌تر از این بخش شخصی‌اش، جنبه اجتماعی‌اش بود. خیلی مزه دارد که بنویسی فلان جای جهانی و چند دقیقه بعد از پست مطلبت یک نامه بیاید که وقت یک قهوه یا شام داری؟ خیلی خوب است که یک بار وقتی اصلا منظورت اشاره به آب پرتقال نیست، بنویسی که قرص‌هایت را با آب پرتقال خوردی و بعد برایت یک ایمیل از دکتری در یک سر دیگر دنیا بیاید که خانم جان این کار خیلی بدی است و ضرر دارد. اشکت در می‌آید وقتی دلت هوس یک لیوان شیشه‌ای برای چای می‌کند و سه روز بعد مامور پست یک بسته شش‌تایی لیوان شیشه‌ای دسته دار می‌دهد دستت. این دوستی‌ها دیگر جنسشان از صفر و یک و یو آر ال بالای صفحه و دکمه پست یا دیلیت نیست. وبلاگ خود زندگی شده‌ است.