کهکشان باشکوه مارپيچی ان جی سی 3370 در صورت فلکی اسد، آخرين شيئی است که دوربين پيشرفته مطالعات جامع (ای سی اس) تلسکوپ فضايی هابل مطالعه می کند.
رصدهای اخير هابل آشکارکننده ساختمانی متشکل از بازوهای ظريف مارپيچی با حلقه هايی از گاز و غبار و رودهايی از جنس ستارگان با خال های آبی رنگ است. اين خال ها در واقع سحاب های داغی است که ستارگان در آنها پا به هستی می گذارند.
"ای سی اس" به منجمان امکان داده است ستارگان منفرد، به خصوص ستارگان متغير معروف به "سيفيد" (Cepheid) را رديابی کنند. ميزان تابندگی اين ستاره ها در دوره های تناوبی ثابت تغيير می کند. دانشمندان با اندازه گيری اين تغييرات فاصله آن را از زمين تعيين می کنند.
ستاره های "سيفيد" ان جی سی 3370 از جمله دورترين ستاره های متغيری هستند که تاکنون رديابی شده اند.
هرچند بازوهای مارپيچی اين کهکشان عمدتا از ستاره های جوان و آبی رنگ تشکيل شده است، اما امکان مشاهده کهکشان های سرخ رنگ دوردست تر از ورای آنها وجود دارد.
در ماه نوامبر سال 1994، يک ابرنواختر يا سوپرنوا در يکی از بازوهای اين کهکشان مشاهده شد که دانشمندان مطالعات وسيعی روی آن انجام داده اند.
