کسانی که ترک سيگار را دشوارتر از ساير مردم می يابند ممکن است بهانه خوبی برای اين نقطه ضعف خود داشته باشند.
دانشمندان دريافته اند که ترک سيگار برای افرادی که نمونه خاصی از يک ژن مشخص را حمل می کنند احتمالا دشوارتر از سايرين است.
با اين حال، اين پديده جنبه های مثبتی نيز دارد چرا که به نظر می رسد که همين نمونه از اين ژن در مقابل بيماری های ريوی از بدن محافظت می کند.
ژن مذکور که CYP2A6 نامگذاری شده است در تجزيه نيکوتين در بدن نقش دارد.
با اين حال، دست کم سه نمونه گوناگون از اين ژن وجود دارد. فعاليت يکی از آنها به نام "دل" (del) از دو تای ديگر کمتر است.
گروهی از پژوهشگران دانشگاه کيو در توکيو نمونه دی ان ای 203 داوطلب مظنون به بيماری های تنفسی که هم اکنون سيگار می کشند يا آن را ترک کرده اند را با نمونه دی ان ای 123 داوطلب سالم که سيگار نمی کشند مقايسه کردند.
محققان متوجه شدند احتمال وجود نمونه "دل" از ژن مذکور در کسانی که به کشيدن سيگار ادامه می دهند يا در واقع نتوانسته اند آن را ترک کنند، بيش از سايرين است.
ميزان نيکوتين
عدم توانايی اين گروه در ترک سيگار احتمالا ناشی از ناتوانی آنها در تجزيه نيکوتين موجود در خون است که باعث می شود سطح آن هميشه بالا باشد. به اين ترتيب فرآيند ترک سيگار که با کاهش تدريجی ميزان نيکوتين انجام می شود برای اين افراد دشوارتر است.
در مقابل، ساير سيگاری ها راحت تر می توانند ميزان نيکوتين خون خود را تنظيم کنند، پس ترک آن برايشان آسان تر است.
اما در عين حال احتمالا بعيد است که حاملان ژن "دل" به مصرف سنگين تنباکو روی بياورند، شايد به اين دليل که سطح نيکوتين بدن آنها به راحتی افت نمی کند.
همچنين آزمايش ها به روی ريه افراد مورد مطالعه نشان می داد که ظاهرا ژن نوع "دل" به حفاظت از بدن در مقابل بيماری گشادی ريه ها (pulmonary emphysema) کمک می کند.
علت اين پديده روشن نيست، اما پژوهشگران معتقدند که اين ژن ممکن است در تجزيه يا مسدود کردن توليد ساير موادی که باعث التهاب و در نتيجه اين بيماری می شوند نقش داشته باشد.
نتايج اين مطالعات در نشريه علمی "توراکس" چاپ شده است.
