"گوردون مور" بنيان گذار شرکت تراشه سازی "اينتل" پيش بينی کرده است که قدرت رايانه ها هر 18 تا 24 ماه دو برابر می شود. اين اصل به قانون مور مشهور است.
زمانی بود که تراشه سازان به راحتی می توانستند همگام با اين اصل حرکت کنند، اما با به بن بست خوردن راه پيشرفت فن آوری هايی که برای ساخت تراشه ها به کار گرفته می شود، اين کار اکنون دشوارتر شده است.
آنها تراشه های رايانه ای را با تاباندن اشعه نور از پشت ورقه ای به نام "ماسک" يا "استنسيل" که تصوير طرح مدار پردازشگر را بر قرص (Wafer) سيليکون می اندازد می سازند.
اندازه عناصر يک تراشه سرعت آن را تعيين می کند، بنابراين يکی از راه های ساخت پردازشگرهای قدرتمندتر کاستن از ابعاد اين عناصر است.
تا اواسط دهه 1990، اينتل و ساير تراشه سازان ثابت کردند که گوردون مور درست می گويد، زيرا آنها منظما ضمن پيشرفت فن آوری ليزری و عدسی هايی که به کمک آن نور بر سيليکون تابانده می شود، توانستند عناصر کوچکتر و در نتيجه تراشه های قدرتمندتری بسازند.
حقه هايی برای گنجاندن عناصر کوچک تر در داخل قرص سيليکون
با اين حال طی پنج سال گذشته، اينتل مجبور شده است بر راه های بسيار متفاوتی برای افزودن بر سرعت تراشه ها اتکا کند، زيرا پيشرفت در فن آوری ليزر از قانون مور عقب افتاده است.
شکل دادن به سيليکون
عدسی هايی که برای متمرکز کردن نور بر قرص های سيليکون استفاده می شد از اين بهتر نمی شود و توليد ليزرهايی که از طول موج های بسيار پايين استفاده می کنند نيز بسيار پرهزينه است.
در عوض، اينتل به پيشرفت های حاصل شده در ماسک ها يا استنسيل اتکا کرده است. از اين ماسک ها برای ايجاد تصوير مدار بر لايه های زيرين قرص سيليکون استفاده می شود.
دکتر بری ليبرمن، مدير مهندسی بخش های ماسک اينتل گفت او و همکارانش ماموريت يافته اند راه هايی برای استفاده از ماسک ها به منظور ايجاد طرح های ريزتر بر قرص سيليکون بيابند.
اينتل هم اکنون کار بر روی نوع بديعی از ماسک ها را که از نور فرابنفش برای شکل دادن به عناصر قرص سيليکون استفاده می کند آغاز کرده است.
اين فن آوری قادر است عناصری که طول آنها تنها 32 ميليونيوم ميليمتر است ايجاد کند و به گفته دکتر ليبرمن به اينتل کمک می کند کاری کند که قانون مور تا سال 2007 همچنان صادق باشد.
