به گفته پژوهشگران، زايمان به شيوه سزارين ممکن است باعث شود زن در دفعات بعدی سخت تر آبستن شود.
بر اساس يک پژوهش گسترده که چند هزار زن در آن شرکت داشتند، اگر زنی به شيوه سزارين زايمان کرده باشد، احتمال اين که مجبور شود برای بارداری مجدد بيش از يک سال صبر کند، بيش از سايرين است.
شمار بی سابقه ای از زنان بريتانيايی زايمان به شيوه جراحی سزارين را بر زايمان طبيعی ترجيح می دهند و همچنين سزارين های اضطراری نيز عموميت بيشتری يافته است.
در ضمن هيچ شاهدی وجود ندارد که نشان دهد افزايش نرخ سزارين، فرآيند تولد را برای مادر يا نوزاد ايمن تر ساخته باشد.
انتظار طولانی تر
محققان دانشگاه بريستول در بريتانيا دريافتند که در ميان زنانی که قبلا عمل سزارين نداشته اند، هفت درصد مجبور شدند بيش يک سال برای بارداری مجدد انتظار بکشند.
با اين حال، در ميان زنانی که قبلا عمل سزارين داشته اند، 12 درصد مدت زمان مشابهی را برای حاملگی مجدد انتظار کشيدند.
البته هيچ نشانه ای دال بر افزايش احتمال عدم بارداری در مورد کسانی که تحت عمل سزارين قرار می گيرند، وجود نداشت.
با اين حال، مدت زمان مورد نياز برای حامله شدن، معيار حساسی است که بايد تاثير خفيف آن را بر بارداری در نظر داشت.
نياز به تحقيقات بيشتر
اين که سزارين چگونه بر مدت زمان بارداری مجدد تاثير می گذارد معلوم نيست، اما گروه محققان اشاره کرده است که ممکن است در اين پژوهش تاثير واقعی سزارين بر حاملگی های بعدی دست کم گرفته شده باشد.
دکتر "ديردره مورفی" که اين پروژه را سرپرستی کرده است، گفت: "ما تنها افرادی را مورد مطالعه قرار داديم که نهايتا آبستن شدند و ديديم که توانايی آنها در حاملگی مجدد به تاخير می افتد."
"به اين ترتيب ممکن است ابعاد واقعی ارتباط سزارين و حاملگی دست کم گرفته شده باشد. امکان دارد که برخی از زنان به خاطر شوک عمل سزارين از بارداری مجدد امتناع کنند يا در حاملگی مجدد ناکام بمانند."
وی خواستار پژوهش های بيشتر در اين زمينه شد و گفت که زنان حق دارند پيش از انجام عمل سزارين از پيامدهای کامل آن آگاه شوند.
پروفسور "جيمز واکر" از کالج سلطنتی بارداری و زايمان گفت: "اين نخستين مطالعه ای نيست که نشان می دهد جراحی سزارين می تواند بر توانايی زنان در حاملگی تاثير بگذارد."
"متخصصان پزشکی و زنان ابعاد پيامدهای درازمدت سزارين را تشخيص نمی دهند. زمانی که پزشکان و مادران خطرات سزارين را ارزيابی می کنند عموما تنها به خطرات فوری آن می انديشند و تاثيری را که می تواند پنج سال بعد داشته باشد ناديده می گيرند."
اين مطالعه بخشی از پروژه "کودکان دهه 90" بود که از اوايل دهه 1990 تغييرات و تحولات 14 هزار خانواده را بررسی می کند.
