براساس دو مقاله پژوهشی که در نشريه "نيچر" (طبيعت) منتشر شده است، شواهد تازه حاکی از آن است که عوامل لازم برای حيات، در ابرهای ميان ستارگان پراکنده هستند.
محققان در آزمايشگاه شرايط بسيار سردی را که در فضا وجود دارد شبيه سازی کردند و نشان دادند که ذرات ريز يخ موجود در فضا، درصورتی که در معرض تابش اشعه مافوق بنفش قرار گيرد، می تواند محل انجام واکنش های مهمی باشد که به تشکيل آمينواسيدها منجر می شود.
آمينواسيدها عناصر تشکيل دهنده پروتئين ها هستند. پروتئين ها ملکول های پيشرفته ای هستند که به توليد و نگهداری ارگانيسم های زنده کمک می کنند.
دانشمندان می گويند ممکن است اين ذرات يخ و در نتيجه آمينواسيدها، که در ميان ابرهای آسمانی وجود داشتند، با تشکيل منظومه شمسی به زمين رسيده و به آغاز حيات در زمين کمک کرده باشند.
نظريه های قبلی
شواهد مختلفی نيز وجود دارد که نشان می دهد برخی از اجزاء به وجود آورنده حيات به وسيله شهاب سنگ هايی که در نخستين دوره های تشکيل زمين به آن برخورد کرده اند، وارد زمين شده است.
اما دانشمندان هنوز نمی دانند اين اجزاء اصولا چگونه وارد شهاب سنگ ها شده اند.
به نظر می رسد اين وضع از دو طريق ممکن باشد.
يک احتمال اين است که اجزاء لازم برای حيات يا انواع آمينو اسيدها، در نتيجه وقوع واکنش های شيميايی پيچيده ای با دخالت آب در سطح يا در دل شهاب سنگ ها، به وجود آمده باشند. اين شهاب سنگ ها در دوره جوانی منظومه شمسی شکل گرفته اند.
برای مثال، تحليل شهاب سنگ معروف "مرچيسون" نشان می دهد که اين سنگ شامل 70 نوع آمينو اسيد است.
اما دو گروه از محققان، يکی به رهبری "مکس برنستاين" از موسسه "ستی" در آمريکا و ديگری به سرپرستی "اوو ميرهينريچ" از شهر "برمن" آلمان، که مقالات خود را در نشريه "نيچر" به چاپ رسانده اند، نظريه ای جديدی را در مورد چگونه آمينواسيدها مطرح می کنند.
حيات در فضا
نظريه اين دو گروه می گويد که آمينواسيدها در نتيجه وقوع واکنش های شيميايی در ذرات يخ ساکن در فضای ميان ستارگان، به وجود آمده اند.
محققان با استفاده از اشعه مافوق بنفش و ايجاد سرمای منفی 258 درجه سلسيوس (که 15 درجه بالاتر از صفر مطلق است)، شرايط حاکم بر فضای ميان ستارگان را در آزمايشگاه شبيه سازی کردند.
آنها سپس ملکول هايی مانند "منواکسيد کربن" و "آمونياک" را که مطمئن هستند در فضای ميان ستارگان نيز وجود دارند، در شرايط شبيه سازی شده قرار دادند.
هر دو گروه گزارش می دهند که اين کار به تشکيل آمينواسيدها منجر شد.
البته آزمايش های دو گروه عينا يکسان نبود. يکی از دو گروه، از مخلوطی که از آب غنی بود استفاده کرده است و گروه ديگر از ترکيبی با آب بسيار کم استفاده کرد که آمينو اسيدهای بسياری بيشتری توليد کرد.
اين تحقيقات دليل ديگری است که بر مجموعه فزاينده ای از شواهد که می گويد تشکيل ملکول های پيچيده به شکلهای مختلف در محيط های مختلف کيهانی روی می دهد، اضافه می کند.
به علاوه اين نتايج مايه دلگرمی برای کسانی است که گمان می کنند حيات بايد به وفور در ساير نقاط جهان نيز وجود داشته باشد.
