بنا به يکی از تحقيقاتی که در جلسه "انجمن آمريکايی توسعه علوم" در شهر بوستون ارائه شده، صيد ماهی در اعماق دريا منجر به از بين رفتن هر چه بيشتر ماهيان و ديگر موجودات دريايی می شود.
در حال حاضر ماهيگيران برای صيد ماهی در عمقهايی که پيش از اين قابل دسترس نبود از شيوه هايی استفاده می کنند که در اصل برای نظاميان ابداع شده است.
با کم شدن منابع ماهی در عمقهای کم، ماهيگيران به اعماق درياها روی می آورند. در حال حاضر چهل درصد از کل صيد ماهی در جهان در اعماق اقيانوسها انجام می شود.
اما به گفته دانشمندانی که در جلسه "انجمن آمريکايی توسعه علوم" شرکت کرده اند در حال حاضر بيش از هر زمان ديگری گونه های مختلف ماهيان و اکوسيستمهای اعماق درياها و اقيانوسها توسط ماهيگيران از ميان می رود.
کالوم رابرتز استاد دانشگاه يورک در بريتانيا می گويد که امروزه قايقهای ماهيگيری مجهز به دستگاههای بسيار پيچيده و پيشرفته ردياب ماهی است و اين امکانات ماهيگيران را قادر می سازد که به اعماق درياها که آخرين پناهگاه بسياری از ماهيان است دست پيدا کنند.
اين امکانات پيشرفته به بسياری از گونه های ماهيان که در اعماق درياها زندگی می کنند آسيب رسانده است.
هنگامی که ماهيگيران در دهه 1980 ميلادی شروع به صيد"orange roughy" (نوعی ماهی شبيه ماهی قرمز به طول حدود سی سانتيمتر که در اعماق درياها زندگی می کند و تا 150 سال عمر می کند) کردند، در عرض يک دهه از تعداد آن به مقدار چهار پنجم کاسته شد.
دکتر رابرتز همچنين کشف کرده است که در عرض تنها يک دهه حدود نيمی از اکوسيستمهای کف اقيانوس در برخی نواحی اطراف زلاند نو از بين رفته است.
به عقيده دکتر رابرتز سهميه بندی در صيد ماهی چاره کار نيست، بلکه بايد در برخی مناطق ماهيگيری را ممنوع اعلام کرد.
