هاليوود متهم شده که منافع شركت های سيگارسازی را تامين می كند
تحقيقاتی كه نتايج آن روز 14 دسامبر منتشر شد حاكی از آن است كه نوجوانان با ديدن فيلم هايی كه هنرپيشه های آن سيگار می كشند، تمايل بيشتری به كشيدن سيگار پيدا می كنند.
اين بررسی كه در آخرين شماره ”نشريه پزشكی بريتانيا“ چاپ شد، يافته های قبلی درمورد ارتباط ميان سيگار كشيدن نوجوانان با ديدن صحنه های آن در فيلم های سينمايی را تاييد می كند.
محققان در مدرسه پزشكی ”دارتموت“ در نيوهمپشاير آمريكا پی برده اند كه احتمال مصرف سيگار در نوجوانان با تماشای فيلم هايی كه هنرپيشه های آن در فيلم سيگار می كشند، افزايش می يابد.
پژوهشگران تقريبا 5000 نوجوان آمريكايی 9 تا 15 ساله را بررسی کرده اند و معلوم شد كه در ميان كودكانی كه كمتر از 50 مورد صحنه كشيدن سيگار تماشا كرده اند، كمتر از 5 درصد، سيگار را امتحان كرده اند.
در مقايسه، كودكانی كه بيش از 150 مورد صحنه كشيدن سيگار را در فيلم ها ديده اند، تقريبا يك سوم دست به سيگار برده اند.
فيلمهای منحرف کننده
”جيمز سارجنت“ استاد مدرسه پزشكی دارتموت و نويسنده اصلی مقاله تحقيقاتی مورد بحث، گفت كه اين پژوهش، رابطه مستقيم ميان سيگار كشيدن جوانان و نمايش آن در فيلم ها را آشكار می كند.“
وقتی سيگار كشيدن با آب و تاب نمايش داده می شود، جوان ها به دست زدن به يك عادت مرگبار تحريك می شوند.
او گفت: ”نتايج دلالت دارد كه جوانان همه جا شاهد فيلم هايی هستند كه در آن ها سيگار مصرف مي شود. مهم تر اين كه قرار گرفتن در معرض اين فيلم ها با تمايل به كشيدن سيگار مرتبط است، كه اين فرضيه را كه فيلم ها در تحريك افراد به كشيدن سيگار نقش دارند، تاييد می كند.“
”استانتون گلانتز“ (Stanton Glantz) استاد پزشكی در دانشگاه كاليفرنيا در سرمقاله ای در ”نشريه پزشكی بريتانيا“ از صنعت فيلم سازی تقاضا كرد در اين مورد اقدام كنند، و گفت كه اين تحقيقات ”شواهد قدرتمندی“ از ارتباط ميان سيگاری شدن نوجوانان و سيگار در فيلم ها به دست می دهد.
او نوشت: ”زمان آن رسيده است كه صنعت فيلم سازی مسووليت اقدامات خود را به عهده گرفته و از خدمتگزاری به شركت های سيگارسازی سرباز زند.“
پروفسور گلانتز با به راه انداختن فعاليت هايی تبليغاتی تحت عنوان ”فيلم های عاری از سيگار“ ، هاليوود را برای برداشتن گام های موثر در جهت منع هنرپيشگان از كشيدن سيگار در فيلم ها، تحت فشار گذاشته است.
او گفته است كه فيلم سازان بايد در تيتراژ پايان فيلم، عنوان کنند كه در ازای نمايش صحنه های سيگار كشيدن، چيزی از توليد کنندگان تنباکو دريافت نكرده اند.
او همچنين خواستار پخش آگهی های ضد سيگار پيش از فيلم هايی شده است كه مصرف سيگار را به نمايش می گذارد.
پروفسور گلانتز تلاش كرده است چنين فيلم هايی به عنوان فيلم های بزرگسالان طبقه بندی شود، به اين اميد كه فيلم سازان با از دست دادن مخاطبان خردسال از نشان دادن سيگار در فيلم ها خودداری كنند.
فيلم سازان بايد در تيتراژ پايان فيلم، عنوان کنند كه در ازای نمايش صحنه های سيگار كشيدن، چيزی از توليد کنندگان تنباکو دريافت نكرده اند.
استانتون گلانتز استاد پزشكی در دانشگاه كاليفرنيا
يک گروه مبارزه با سيگار به نام ”ای اس اچ“ در بريتانيا با پيشتيبانی از اين پيشنهاد، از ”هيات طبقه بندی فيلم های سينمايی در بريتانيا“ خواسته است نمايش مصرف سيگار را به عنوان عاملی در طبقه بندی فيلم در نظر بگيرد.
اين گروه نوشت: ”طبقه بندی فيلم های پر از صحنه های سيگار كشيدن برای رده سنی بالاتر از 15 سال، پيام قاطعی برای نويسندگان و كارگردان هاست، كه اگر می خواهند در فيلم ها سيگار تبليغ كنند، بايد بابت آن هزينه ای بپردازند.“
عادت مرگبار
دكتر ”ويوين ناتانسون“ رييس تحقيقات و سياستگذاری بهداشتی انجمن پزشكی بريتانيا گفت: ”وقتی سيگار كشيدن با آب و تاب نمايش داده می شود، جوان ها به دست زدن به يك عادت مرگبار تحريك می شوند.“
”هنرپيشگان بريتانيايی در همه جای جهان در معرض ديد تماشاگران قرار می گيرند، بايد آگاه باشند كه رفتار آن ها تاثيری جدی بر زندگی كودكان دارد.“
او افزود: ”والدين حق دارند بدانند آيا هنرپيشگان محبوب فرزندانشان حقوق می گيرند كه سيگار را تبليغ كنند يا نه. هر فيلمی كه از صنعت سيگارسازی كمك دريافت می كند بايد ملزم به فاش كردن اين اطلاعات شود.“
