علیزاده طوسی

	در سالن انتظار یکی از بخشهای یکی از بیمارستانها نشسته ای تا بالاخره یکوقت صدایت بکنند

هر آدمیزادی، چه اهل دالغوزآبادِ شرق باشد، چه اهل جابلغای غرب، این را از همان بچّگی به تجربه فهمیده است که آدمها با زبانِِ سرشان هرچه می خواهند، بگویند! باید دید زبان چشمشان چه می گوید، چون «زبان چشم» است که از «دل» فرمان می گیرد و نمی تواند دروغ بگوید.

برای شنيدن برنامه اينجا را کليک کنيد.

اینجا در لندن، در سالن انتظار یکی از بخشهای یکی از بیمارستانها نشسته ای و دلت به این خوش است که دکتر هر قدر هم که دیر بیاید، بر طبق وقتی که از شش ماه پیش تعیین شده است، تو اوّلین بیماری خواهی بود که صدایت خواهد کرد. دکتر متخصّص چهل دقیقه ای دیرتر از وقت می رسد و با غرور خدایی پرونده ات را بر می دارد و اسمت را با تلفظ عجیبی صدا می کند و می گوید: «بروید توی اتاق بنشینید، الآن می آیم!» و خودش می رود که لابد قضای حاجت بکند.

	آدمها با زبان سرشان هرچه می خواهند، بگویند. باید دید زبان چشمشان چه می گوید.

تا نیم خیز می شوی، می بینی دو نفر که در سالن انتظار جلو تو نشسته بودند و با زبان فصیح عربی با هم حرف می زدند، پاشدند و رفتند توی مطب. فکر می کنی لابد عوضی شنیده ای. دکتر آنها را صدا کرده است و تو که انتظار داشته ای اوّلین نفر باشی، توی خیالت اسم خودت را شنیده ای.

طاقت نیاوردم و پیش از آنکه دکتر برگردد، رفتم توی مطبّ و به آن دو نفر گفتم: «ببخشید! وقتِ شما چه ساعتی است؟» هر دو با زبان چشمشان گفتند: «به تو چه مربوط است، مردکه فضول!» و یکی از آنها، بعد از چند لحظه مکث، گفت: «برای چی می پرسی؟» گفتم: «برای اینکه من اوّلین نفر هستم و دکتر هم فکر می کنم مرا صدا کرد!»

او با زبان چشمش گفت: «ول معطّلی، بابا!» و با زبان سرش گفت: «وقت ما دو بیست دقیقه کم است!» و من از رو رفتم و توی دلم گفتم: «دکتر از ساعت دو بعد از ظهر کارش را شروع می کند، نه دو بیست دقیقه کم! واقعاً که!» و برگشتم، در سالن انتظار نشستم.

ده دقیقه بعد دکتر برگشت و رفت توی مطبّ و به اسم پرونده نگاه کرد و پیش از آنکه در را جفت کند، به همان یکی که با من حرف زده بود گفت: «ببخشید، آقای عالی زده طاسی!» آنوقت بود که من رفتم توی مطبّ و گفتم: «عالی زده طاسی منم!» و آن دو نفر ناچار با اخمی زهرافشان رفتند بیرون.

	گفتم: «نه، من اهل جنت نیستم، اهل دوزخم! مع السلامه و فی امان الله!»

بیست دقیقه بعد که از مطبّ درآمدم، رفتم جلو آن دو نفر که نشسته بودند و همچنان با زبان فصیح عربی با هم حرف می زدند، و گفتم: «حالا متوجّه شدید که من نمی خواستم فضولی کنم؟» همان نفر اوّلی گفت: «اشکالی ندارد!» گفتم: «نخیر، اشکال دارد، خیلی هم اشکال دارد! چرا ما انسانها باید این طور نسبت به همدیگر بد بین و بد رفتار باشیم!» دیدم آن یکی که با زبان سرش اصلاً با من حرف نزده بود، می خواهد با خنجر زبان چشمش مرا ذبح کند!

رویم را به اوّلی کردم و گفتم: «می بینید رفیقتان چه طوری با چشمهایش دارد تف می اندازد توی صورت من؟» باز همان نفر اوّلی گفت: «او انگلیسی نمی داند. اشکالی ندارد!» گفتم: «چشمش که زبان بنی بشری را می داند!» دیدم حالا این یکی هم چشمش خنجر درآورد!» فهمیدم که اشکال در من است و سوء تفاهم دارد بیشتر می شود.

با لهجه غلیظ عربی گفتم : «مع السّلام!» اوّلی ناگهان تغییر نگاه و تغییر لحن داد و گفت: «شما عرب هستید؟» گفتم: «نه، من اهل جنّت نیستم، اهل دوزخم! مع السّلامه وَ فی امان الله!»