علاقه وافر ایرانی ها به آرایش چهره

روی پیشخوان مغازه پرشده از رژلب هایی با مارک های مشهور( کلارنینز، شانل و ...)، حدود 45 ساله به نظر می رسد یکی یکی رژلب ها را وارسی می کند و هر بار بعد از بستن در آن ها رو به فروشنده می کند و زیر لب غر می زند « نه، دنبال یک رنگ نارنجی خاصم این ها نیست» .

بعد از اینکه از پیدا کردن رژلبی با رنگ نارنجی خاص ناامید می شود بقیه لوازم آرایش هایی را که انتخاب کرده، به سمت دیگر پیشخوان هول می دهد تا فروشنده آنها را حساب کند و توضیح می دهد که: «فکر کنم همه ی خانم های ایرانی عاشق زیبایین، من خودم هم همیشه دوست دارم قشنگ باشم، به همین خاطر هم سعی می کنم بهترین مارک لوازم آرایش را استفاده کنم و بیشتر از هرچیزی هم برایش خرج می کنم با اینکه خیلی گرونه و برای هر کرم حدود 150هزارتومن باید هزینه کرد اما با این همه فکر می کنم ارزشش را داره.»

در ایران دیدن زنان و دخترانی که صورتهایشان را با انواع و اقسام لوازم آرایش درست کرده اند چیز تعجب آور و دور از انتظاری نیست؛ خط چشم های عجیب یا سایه های چند رنگ با فرم و نقش های مختلف، که دیدنش آدم را حیرت زده می کند و به فکر می اندازد که چقدر برای چنین آرایش هایی زمان و هزینه صرف شد؟ یا اصولا چرا باید گروهی تا این اندازه به آرایش چهره خود اهمیت بدهند؟

سعید (فروشنده مغازه) در حالی که با یک دست در مغازه را باز کرد و با دست دیگر کیسه های حاوی لوازم آرایش را به سمت خانم خریدار دراز می کند منتظر می ماند تا او کاملا از جلوی مغازه ناپدید شود «خانم ها خیلی خوبن، به راحتی خرید می کنن» و در حالی که خنده بلند و شیطنت آمیزی سر داده چشمکی می زند و دنبال حرفش را می گیرد که: «یک ذره اول سخت می گیرن اما وقتی بیفتن روی دور خرید آن وقت خیلی خوب خرید می کنن»

گزارش رادیویی

جعبه های کوچیک و بزرگ لوازم آرایش را که این طرف و آن طرف پیشخوان رها شد مرتب می کند ادامه می دهد «ارزون ترین لوازم آرایش ها کره ای هستن مثل مارک اتود و گرون ترین ها کلینیک، لانکوم، دیور و ... اما به هر حال کم کمش اگر کسی بخواد یه ریمل هم بخره باید 10 هزارتومن هزینه کنه»

برای عده ای هم اختصاص دادن قسمتی از در آمد ماهیانه برای خرید لوازم آرایش امری طبیعی به حساب می آید. فریبا 40 ساله که مشغول نگاه کردن به ویترین یکی از مغازه های لوازم آرایش فروشی در مرکز شهر است در این مورد معتقد است:«اصولا یک سوم درآمدم را برای آرایش می زارم چون من هم مثل اغلب خانم های ایرانی زیبایی را دوست دارم هر چند الان دیگه آرایش کردن شده چشم و هم چشمی»

به اعتقاد گروهی، استفاده از لوازم آرایش در ایران به پدیده ای خاص مبدل شده است که برخی زنان بدون استفاده از آن حاضر نیستند در جامعه و حتی در مراکزی که به نوعی اجبار وجود دارد که از اینگونه لوازم استفاده نشود، حضور پیدا کنند: «هر چند روز یکبار جلوی در ورودی خواهران، ماموران حراست می ایستن و اجازه نمی دن کسایی که آرایش دارن وارد بشن» این حرف ها را مریم 24 سال در حالی می گوید که سعی دارد با جلو کشیدن مقنعه اش کمی آرایشش را مخفی کند تا شاید بتواند به راحتی وارد دانشگاه شود.

او می گوید: « حاضر نیستم بدون آرایش از خونه بیرون بیام ، حتی برای دانشگاه آمدن. اغلب دانشجوها هم آرایش می کنن خیلی کم اتفاق می افته کسی را ببینی که بدون آرایش از خونه بیرون آمده. »

مریم 25 ساله، فروشنده یکی از لوازم آرایش فروشی های خیابان وزرای تهران، دلیل استقبال فراگیر برای استفاده از اقلام مختلف لوازم آرایش در میان ایرانیان را در محدودیت های پوششی که برای آنان وجود دارد جستجو می کند. او می گوید: «به خاطر اینکه فقط گردی صورتشون بیرونه سعی می کنن این قسمت بهترین حالت را داشته باشه. به همین دلیل هم هست که اینقدر بینیشون را عمل می کنن در صورتی که اگر می تونستن زیبایی های اندامشون را با لباس پوشیدن نشون بدن شاید اونقدر تمرکز روی صورتشون نمی کردن»

طره های لخت و مشکی موهایش روی هم می لغزند و از کنار روسری زرد رنگ بیرون می ریزند. هر بار با عجله سعی می کند بخشی از موها را به زیر روسری باز گرداند اما ناکام می ماند.

برای گروهی از همسن و سال های نیلوفر 20 ساله هم آرایش کردن به نوعی تفریح و از راههای جلب توجه برای جنس مخالف مبدل شده: «این کار را می کنن چون تو دلشون عقده شده، می خوان جلب توجه کنن چون هیچ تفریحی ندارن. این یه جوری براشون تفریحه و یکی دیگه هم اینکه پسرهای ایرونی این جور دخترها را بیشتر دوس دارن.»

اما طی چند سال گذشته در ایران آرایش و استفاده از لوازم مرتبط با آن تنها منحصر به زنان نمی شود. چشمان درشت و مژه های مشکیش با ریمل، مشکی تر به نظر می رسد و برق لبش چهره ظریفش را ظریف تر می نمایاند. شاید اگر خط ریش بلند و و دستان پرمویش که فرمان ماشین را گرفته، نبود، می شد تصور کرد دختریست که بدون حجاب به خیابان آمده:«من یک ساله که از لوازم آرایش استفاده می کنم؛ کرم پودر می زنم، ریمل می زنم و گاهی هم برق لب. استفاده از اینا به این خاطر نیس که مشکل خاصی دارم بلکه فقط از این لوازم استفاده می کنم تا زیباتر باشم و چهره ام جذاب تر باشه و تو مهمونی ها و جامعه بیشتر به چشم بیام. من و امثال من، از اینا فقط برای زیبایی استفاده می کنیم دلیل دیگه ای هم نداره.»

با وجود گرمی بازار مصرف لوازم آرایش در بین ایرانی ها هنوز هم هستند گروهی مثل نیلوفر 20ساله که ترجیح می دهند از این گونه وسایل استفاده نکنند: « زیاد استفاده نمی کنم چون به نظرم بدون آرایش آدم خوشگل تره. کلا هم با رنگ مو، آرایش زیاد و ... مخالفم.»

با این همه بنا به برخی آمارها ایران سومین کشور از نظر واردات لوازم آرایشی در خاورمیانه است که مصرف سالیانه فرآورده های آرايشی و بهداشتی در آن حدود يک ميليارد دلار برآورد می شود.