رامسفلد (چپ) و فام وان ترا گسترش همکاری نظامی دو جانبه را بررسی کرده اند

روز دوشنبه، 5 ژوئن، نخستين دور مذاکرات رسمی وزير دفاع آمريکا با فام وان ترا، وزير خارجه ويتنام، در هانوی، پايتخت اين کشور، برگزار شد و گزارش شده است که علاوه بر همکاری نظامی، گفتگوهايی نيز در باره يافتن بقايای بيش از يک هزار نظامی آمريکايی که جريان جنگ ويتنام مفقود الاثر اعلام شده اند صورت گرفته است.

پيش از اين ايالات متحده موافقت کرده بود که برای تقويت توان نظامی ويتنام کمک هايی را در اختيار اين کشور قرار دهد.

در سفر فان وان کای، نخست وزير ويتنام، به ايالات متحده که سال گذشته صورت گرفت، آمريکا وعده داد به ارتش ويتنام در برخی زمينه های پزشکی و امکانات آموزش زبان انگليسی کمک کند.

به گفته خبرنگاران، ويتنام و آمريکا نسبت به افزايش توان نظامی جمهوری خلق چين احساس نگرانی می کنند و کمک به ويتنام با توجه به اشتراک نظر دو کشور در اين زمينه صورت می گيرد.

از نظر تاريخی، ويتنام و چين دو قدرت رقيب منطقه ای تلقی می شدند و در سال 1979، بين اين دو کشور کمونيستی درگيری نظامی روی داد.

جنگ سال 1979 حاصل اختلاف ايدئولوژيک دو کشور و همچنين اختلاف نظر در زمينه مداخله در امور کامبوج بود و واحدهای ارتش خلق چين با عبور از مرز دو کشور، بخشی از خاک ويتنام را برای کوتاه مدتی اشغال کردند.

پايان خصومت

آقای رامسفلد در عين حال اين شايعه را تکذيب کرده که ايالات متحده در صدد است توافق ويتنام را برای استفاده از پايگاه های نظامی اين کشور کسب کند.

	هنوز هم چند صد نظامی آمريکايی جنگ ويتنام مفقودالاثر هستند

وی گفته است که در جريان سفر به ويتنام، نحوه اجرای توافق های به دست آمده قبلی مورد بررسی قرار می گيرد و نخستين گروه از افسران ويتنامی برای شرکت در کلاس های آموزش زبان به زودی عازم ايالات متحده می شوند.

همچنين چگونگی ارسال کمک های پزشکی، به خصوص در زمينه مقابله با آثار برخی از مواد شيميايی که آمريکا در جريان جنگ ويتنام به کار برد نيز در اين سفر بررسی می شود و آمريکا نيز خواستار همکاری موثر ويتنام در مورد يافتن آثاری از حدود 1380 نظامی آمريکايی است که از زمان جنگ ويتنام مفقود الاثر بوده اند.

ويتنام، که زمانی از قدرت های منطقه ای بود، در اواسط قرن نوزدهم توسط فرانسه استعمار شد اما در پايان جنگ دوم جهانی و خروج نيروهای ژاپنی، که اين سرزمين را به اشغال خود در آورده بودند، مبارزه برای کسب استقلال آغاز شد.

در سال 1954، فرانسه سرانجام با استقلال ويتنام موافقت کرد که در نتيجه آن، اين سرزمين به دو بخش ويتنام شمالی، تحت نظام کمونيستی، و ويتنام جنوبی تقسيم شد.

از اواخر دهه 1950، بين دو ويتنام درگيری هايی روی داد و به تدريج پای قدرت های خارجی به اين درگيری کشيده شد و از اواسط دهه 1960، نيروهای آمريکايی به منظور محافظت از ويتنام جنوبی در مقابل چريک های تحت حمايت ويتنام شمالی عملا وارد جنگ ويتنام شدند.

در سال 1973، آتش بس در اين جنگ اعلام شد و نيروهای آمريکايی اين سرزمين را ترک کردند و در سال 1975، ويتنام شمالی با تصرف بخش جنوبی، تاسيس کشور يکپارچه ويتنام را اعلام داشت.

با وجود نظام کمونيستی، دولت ويتنام از سال 1986 يک رشته اصلاحات اقتصادی را به اجرا گذاشته که در سال های اخير به دستاوردهای اقتصادی قابل توجهی منجر شده است.

ويتنام در سواحل خليج تايلند، خليج تونکين، دريای چين جنوبی در جنوب شرقی آسيا واقع شده و با کشورهای چين، لائوس و کامبوج همسايه است، جمعيت اين کشور به حدود 85 ميليون نفر می رسد و پايتخت آن شهر هانوی است.