بر اساس گزارش خبرگزاری رسمی ايران (ايرنا) پرونده وحيد صادقی فردی که خود را وابسته به نيروهای ملی-مذهبی معرفی کرده و ادعا کرده بود که عده ای او را ربوده و تحت شکنجه قرار داده اند، با صدور حکمی بسته شد.
بر اساس گزارشها آقای صادقی به يکسال حبس قطعی و سه سال حبس تعليقی به جرم تشويش اذهان عمومی و اقدام عليه امنيت کشور، محکوم شد.
از گزارش ايرنا از محاکمه آقای صادقی در شيراز چنين بر می آيد که کل ماجرای ربوده شدن و شکنجه او ساختگی بوده است.
ايرنا می گويد که او اعتراف کرد که برای گرفتن پناهندگی سياسی در خارج از کشور خود را با همدستی يکی از دوستانش شديدا مجروح کرد و سپس ادعا کرد که عناصر تندروی اسلامی در شيراز چنين بلايی بر سرش آورده اند.
اگر واقعا گزارش ايرنا در باره اعترافات وحيد صادقی درست باشد، اين پرسش مطرح می شود که چرا فردی بايد صرفا برای اخذ پناهندگی سياسی دست به چنين اقدامات شگفت آوری بزند و چه جوی بايد در ايران حاکم باشد که او فکر می کرده می تواند افکار عمومی را قانع کند که او را ربوده و به دليل اعتقادات سياسی اش شکنجه کرده اند
ايرنا در گزارش خود می افزايد که وحيد صادقی حکم يکسال حبس قطعی و سه سال حبس تعليقی را پذيرفته و تقاضای تجديد نظر نخواهد کرد.
جزييات بيشتری از جريان محاکمه او وجود ندارد و معلوم نيست که آيا دادگاه علنی برگزار شده و متهم وکيل داشته است يا نه. همچنين معلوم نيست در چه وضعيتی متهم اعتراف کرده است.
موقعی که در چند ماه پيش ادعای شکنجه وحيد صادقی مطرح شد بلافاصله ترديدهايی به وجود آمد که ممکن است ماجرا خود آزاری بوده است. به خصوص که نيروهای ملی-مذهبی، که وحيد صادقی خود را از فعالان اين جريان می دانست، ادعاهای او را تاييد نکردند.
اين در حالی است که تصاويری از جراحات شديد بر بدن او در صفحات اينترنت منتشر شد که بسيار مشمئز کننده بود. از اين رو عده ای ديگر تصور کردند که بعيد است فردی بتواند که با تصميم خودش و صرفا برای اخذ پناهندگی سياسی بدن خود را اين گونه مجروح کند.
از سوی ديگر ادعای ربوده شدن و شکنجه وحيد صادقی در موقعی منتشر شد که در همان ايام چند نفر ديگر ادعاهای مشابهی مطرح کردند، از جمله محمد ناظم زاده طلبه اهل قم و فرزند يکی از روحانيون سرشناس اين شهر.
عده ای از فعالان دانشجويی و سيامک پورزند، روزنامه نگار، نيز در همان موقع ربوده شدند که بعدا معلوم شد در بازداشت قراردارند.
اگر واقعا گزارش ايرنا در باره اعترافات وحيد صادقی درست باشد، اين پرسش مطرح می شود که چرا فردی بايد صرفا برای اخذ پناهندگی سياسی دست به چنين اقدامات شگفت آوری بزند و چه جوی بايد در ايران حاکم باشد که او فکر می کرده می تواند افکار عمومی را قانع کند که او را ربوده و به دليل اعتقادات سياسی اش شکنجه کرده اند.
