ريچارد کلاين، نويسنده، در مقاله بحث انگيز زير می نويسد که پيش از اينکه بخواهيم عادت سيگار کشيدن را کاملا از بين ببريم، بايد درک کنيم که چرا خيلی از مردم از سيگار لذت می برند.
ميزان مصرف سيگار توسط جوانان آمريکايی، درست مثل جوانان اروپايی، اصلا کاهش پيدا نکرده است. دليلش چيست؟
نسل امروز بيش از هر عصر ديگری با مضرات و خطرات سيگار آشنا است. نوجوانان امروزه از نخستين سال های زندگی از طرف والدين، پزشکان، آموزگاران و مقامات بهداشتی هدف تبليغات ضد سيگار قرار می گيرند.
اين تبليغات هميشه مدعی هستند که "حقيقت" را در مورد سيگار کشيدن در اختيار جوانان می گذارند: اين که تنباکو برای سلامت و رشد آن ها مضر است.
اما جوانان، که هميشه نسبت به حرکات و حرفهای متظاهرانه بزرگسالان هشيار هستند، گوششان به اين حرف ها بدهکار نيست.
فوايد سيگار کشيدن
به نظر آنها اين حرف ها تنها نيمی از حقيقت را در بر می گيرد و هرگز بسياری از مزايای کشيدن سيگار، لذت پنهانی آن و زيبايی مقاومت ناپذير آن را فاش نمی کند.
تظاهرات ضد سيگار
چند سال قبل برای اين که سيگار را ترک کنم کتابی نوشتم تحت عنوان "سيگار محشره" . من از 12 سالگی سيگار می کشيدم.
برای من، مثل خيلی از معتادان به سيگار، تنها آگاهی از اين نکته که سيگار برای سلامتم مضر است برای ترک آن کافی نبود.
احساس می کردم برای کنار گذاشتن سيگار ابتدا بايد به فوايد آن پی ببرم، و علت کشش آن را درک کنم تا بتوانم جايگزينی برای لذات آن بيابم.
هرچه باشد سيگار منبع تسلی است، به ويژه وقتی عزيزی از دست رفته باشد. سيگار علاج نگرانی است. برای همين است که سربازان، خبرنگاران و هنرپيشگان عاشق سيگارند.
زنگ تفريح
سيگار همينطور وسيله ای است برای آسودگی پس از کار جسمانی سخت، بهانه ای است برای روابط اجتماعی، به کسانی که رژيم غذايی دارند کمک می کند و عامل تمرکز است.
سيگار، همدم يک سرباز
دود کردن سيگار زنگ تفريحی در کار مستمر و خسته کننده روزانه است و پرانتز کوچکی در زندگی روزمره ما باز می کند، پرانتزی که افکار ما را از نگرانی های پيش پا افتاده منحرف می کند. در واقع سيگار کشيدن در بسياری موارد نوعی دعا تلقی شده است.
اما فراتر از هر چيز، سيگار نوعی زيبايی به زندگی ما می بخشد، يک زيبايی منفی که "بی نظير" خوانده می شود. يک نوع زيبايی، نه از نوع لذات کودکانه که طعم آن شيرين است، بلکه از نوع غيرکودکانه که به ندرت خوش طعم است و اجتناب از پيامدهای خطرناک آن ممکن نيست.
برای همين است که 43 درصد از جوانان آمريکايی سيگار می کشند. سيگار هميشه آسان ترين راه برای چشيدن طعم لذات بزرگسالی پس از اتمام دوره جوانی بوده است.
جوانان به طور ضمنی درک می کنند که توقع اين است که آن ها خود شخصا بايد چگونگی برخورد با عادات هوس آلود را کشف کنند.
زندگی پرتقلا
آن ها تشخيص می دهند که بزرگسالان معمولا اذعان نمی کنند که جوانان همچنين بايد لذات مخاطره آميز زندگی را خود تجربه کنند.
لذت پنهانی
اما واقعا کدام پدر و مادری است که می خواهد فرزندی بار آورد که هرگز در معرض کارهای خطرناک اما لذت بخش قرار نگرفته باشد؟
شايد لازم باشد افراد تازه بالغ در روز "سيگار نکشيم" (13 مارس) آن را امتحان کنند. در اين روز، به آن ها اجازه داده شود لذت از ماده ای را که ممکن است در اثر سواستفاده طولانی به مرگ آن ها منجر شود، تجربه کنند.
البته بايد آن ها را از خطراتی که کشيدن سيگار در درازمدت به همراه می آورد آگاه کرد، اما بايد علنا به آن ها اجازه داده شود، قدم اول را برای برخورد با وسوسه ها و خطرات لذات بزرگسالی شخصا و به طور آگاهانه بردارند.
بايد کمک کرد که آنها تشخيص دهند که چگونگی واکنش آن ها در مقابل اين نخستين آزمايش، دارای پيامدهای گسترده در زندگی روزمره و رضايت و خوشبختی آنها است.
روشن کردن سيگار در روز "سيگار نکشيم" بايد نشانه ای در تاييد آغاز دوره بلوغ، آيينی برای يک دوره انتقالی و اذعان به اين حقيقت باشد که جوان ها به زندگی مخاطره آميزی که بايد در آن مانند آدم های بزرگ تصميمات سرنوشت ساز اتخاذ کنند، پا گذاشته اند.
