واکنش متفاوت ایران به تهدید وزیر اسرائیلی

محمد خزاعی نماینده دائم ایران در سازمان ملل با ارسال نامه‌ای به بان کی مون دبیر کل سازمان ملل خواستار واکنش صریح و قاطع او و شورای امنیت به اظهارات یک وزیر اسرائیلی در باره امکان ربودن محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران و تحویل او به دادگاه بین‌المللی لاهه شده است.

رافی ایتان وزیر امور بازنشستگان در کابینه اهود اولمرت نخست وزیر اسرائیل، به مجله آلمانی اشپیگل گفته است که ربودن آقای احمدی نژاد و تحویل او به دادگاه لاهه می‌تواند یک گزینه باشد.

آقای ایتان که در سال ۱۹۶۱ به عنوان یک مامور دستگاه جاسوسی اسرائیل (موساد) مسئولیت عملیات ربودن آدلف آیشمن از رهبران آلمان نازی را به عهده داشته، تاکید کرده است که موضوع امکان ربودن آقای احمدی نژاد نظر شخصی اوست و موضع دولت اسرائیل را منعکس نمی‌کند.

دولت ایران که در بیشتر موارد این نوع تهدیدهای مقام‌های اسرائیلی را "جنگ روانی" تلقی کرده و با لحنی تحقیرآمیز آنها را بی اهمیت شمرده است، این بار با درخواست واکنش قاطع از سوی شورای امنیت سازمان ملل، برخورد جدی تری از خود نشان داده است.

آقای خزاعی در نامه‌اش به بان کی مون سکوت سازمان ملل در مورد شکایات قبلی ایران علیه اسراییل را سبب ادامه "تهدیدهای گستاخانه رژیم صهیونیستی" علیه جمهوری اسلامی ایران و مقام‌های این کشور دانسته است.

مقام‌های اسرائیلی اظهارات آقای احمدی نژاد را مبنی بر لزوم محو این کشور از "صحنه روزگار" تهدیدی حیاتی علیه دولت عبری می‌دانند و از همین رو، هر از گاهی به طور غیر رسمی از امکان محاکمه وی در دادگاه بین‌المللی لاهه سخن می‌گویند.

افزون بر این، اسرائیل برنامه هسته‌ای ایران را نیز تهدیدی علیه موجودیت خود تلقی می‌کند و از احتمال به کار گیری گزینه نظامی علیه تاسیسات اتمی این کشور را هم به عنوان "آخرین راه حل" مطرح می‌کند.

ایران انتظار دارد همانگونه که مقام‌های غربی و سازمان ملل در مورد اظهارات ضد اسرائیلی آقای احمدی نژاد موضع می‌گیرند نسبت به تهدیدهای اسرائیل علیه ایران نیز واکنش نشان دهند، اما ظاهرا از نظر این مقام‌ها، ایران در موضع تهاجمی و اسرائیل در موضع تدافعی است و از همین رو آنها در حالی که اغلب اظهار نظرهای آقای احمدی نژاد در باره نابودی اسرائیل را محکوم می‌کنند، بر تهدیدهای متقابل اسرائیل علیه جمهوری اسلامی چشم می‌پوشند.

به نظر می‌رسد که آقای احمدی نژاد دریافته است که تلقی او به عنوان تهدیدی علیه موجودیت اسرائیل در سطح جامعه بین‌المللی به زیان او است و به همین دلیل، در ماههای اخیر ضمن آنکه لحن خود را در نسبت به اسرائیل به شکل خاصی تغییر داده، به حمایت از اسفندیار رحیم مشایی، یکی از معاونان خود که از "دوستی با مردم اسرائیل" سخن گفته نیز برخاسته است.

ظاهرا آقای احمدی نژاد به این نتیجه رسیده که تاکید او بر نابودی اسرائیل با این تلقی که وی می‌خواهد این هدف را تحقق بخشد به زیان او است و بنابراین در اظهار نظرهای اخیر خود می‌کوشد تا نابودی اسرائیل را تنها به عنوان توصیف واقعیتی که ربطی به اراده دولت ایران ندارد، تشریح کند و در عین حال، مخالفت خود با اسرائیل را متوجه دولت عبری سازد و نه مردم اسرائیل.

از همین رو، آقای احمدی نژاد به طور تلویحی از تاکید آقای مشایی بر "دوستی ایران با مردم اسرائیل" حمایت کرده و تا کنون در برابر فشار فزاینده متحدان خود برای برکناری او از مقامش، مقاومت کرده است.

با این حال، اظهارات آقای مشایی تاثیری بر تلقی بین‌المللی از موضع ضد اسرائیلی آقای احمدی نژاد در پی نداشته، گر چه برکناری احتمالی او از مقامش فقط سبب تقویت تلقی فوق خواهد شد.

به هر حال، آقای احمدی نژاد ۹ ماه مانده به انتخابات ریاست جمهوری ایران، می‌کوشد تا چهره یک "رهبر ماجراجو" را از خود دور کند و به جای تهدید متقابل رهبران اسرائیل، از آنها به دبیر کل سازمان ملل و رئیس شورای امنیت شکایت کند.

در مجموع به نظر نمی‌رسد که شورای امنیت واکنشی به شکایت ایران علیه اظهارات رافی ایتان نشان دهد، زیرا هنگامی که آقای احمدی نژاد قطعنامه های الزام‌آور شورای امنیت در مورد برنامه هسته‌ای ایران را "کاغد پاره" می‌خواند، عملا اقتدار این نهاد بین‌المللی را برای رسیدگی به اختلاف‌های جهانی به چالش می‌گیرد.

این نکته‌ای است که حداقل می‌تواند مورد استناد نماینده آمریکا در سازمان برای بی پاسخ گذاشتن درخواست ایران قرار گیرد.