از جمله نهادهای ایرانی که قانونگذاران بریتانیایی در تهران به بازدید از آن رفتند، ستاد مبارزه با موادمخدر بود

ایران و بریتانیا طی سالهای اخیر برنامه مشترکی را برای جلوگیری از قاچاق موادمخدر از افغانستان دنبال کرده اند که در شرایطی که دو کشور از لحاظ سیاسی رابطه ای پرتنش دارند، می توان آن را بالاترین سطح همکاری امنیتی دو کشور قلمداد کرد.

از جمله نهادهای ایرانی که قانونگذاران بریتانیایی در تهران به بازدید از آن رفته اند، ستاد مبارزه با موادمخدر ایران بوده که در آن با جانشین دبیرکل و تنی چند از مسئولان این ستاد دیدار کرده اند.

جانشین دبیرکل ستاد طی این دیدار به انتقاد از سطح همکاری بریتانیا و دیگر دولتهای اروپایی با ایران در زمینه مبارزه با قاچاق موادمخدر پرداخته و گفته: "اروپا در زمینه مبارزه با موادمخدر بیشتر با ایران احساس همدردی می ‌کند تا کمک و اگر قرار باشد فقط ما در زمینه‌ جلوگیری از ترانزیت موادمخدر که نفع آن به اروپا هم می ‌رسد هزینه بدهیم و اروپا همچنان فقط تماشاگر باشد، قطعاً صبر ایران هم تمام خواهد شد".

چنین هشدارهایی پیشتر نیز از زبان مقامات بلندپایه ایرانی مطرح شده بود.

محمدرضا جهانی، جانشین دبیر ستاد مبارزه با موادمخدر ایران در دیدار با نمایندگان مجلس عوام بریتانیا به افزایش ۳۴ درصدی تولید تریاک در افغانستان طی یک سال گذشته پرداخته که به گفته وی، بیش از سایر کشورها، ایران را تهدید می‌ کند.

آقای جهانی گفته که ایران در طول مرز خود با افغانستان بیش از پانصد کیلومتر کانال با عرض چهار و عمق پنج متر حفر و هشتصد کلیومتر خاکریز احداث کرده اما تجهیزاتی که اتحادیه اروپا برای کمک به ایران در اختیار این کشور گذاشته در مقایسه با اقدامات ایران بسیار ناچیز و بی‌ کیفیت است.

اشاره وی به تجهیزاتی که در اختیار ایران گذاشته شده به زره ها و دوربینهای دید در شب مربوط می شود که دولت بریتانیا به پلیس ایران داده است.

اگر قرار باشد فقط ما در زمینه‌ جلوگیری از ترانزیت موادمخدر که نفع آن به اروپا هم می ‌رسد هزینه بدهیم و اروپا همچنان فقط تماشاگر باشد، قطعاً صبر ایران هم تمام خواهد شد   دبیرکل ستاد مبارزه با موادمخدر ایران

در این جلسه، محمود بیات، دبیرکل روابط بین الملل ستاد مبارزه با مواد مخدر خواستار آن شده که به جای دوربین دید در شب، در فاصله ‌های سیصد کیلومتری در مرز ایران رادار نصب شود، چراکه به گفته وی، رادار بر خلاف نیروی انسانی رشوه نمی ‌پذیرد و حتی کوچکترین نشانه ‌های ترانزیت مواد را شناسایی می ‌کند و دیگر ایران مجبور به بهره ‌گیری از نیروی انسانی برای استفاده از دوربینهای دید در شب و کشته دادن از این طریق نیست.

جانشین دبیرکل ستاد مبارزه با موادمخدر ایران نیز ادامه داده که در حالی که ایران بیش از ششصد میلیون دلار هزینه کنترل مرزهای خود برای جلوگیری از قاچاق موادمخدر کرده، کشورهای کمک کننده تنها شش میلیون دلار کمک کرده اند که آن هم بین ده کشور تقسیم شده است.

این مقام ایرانی با اشاره به آمارهایی در مورد بالا بودن میزان مصرف هروئین در کشورهای اروپایی گفته که در مرز افغانستان تریاک کیلویی ۱۲۵ دلار و هروئین کیلویی سه هزار یورو به فروش می رسد، در حالی که این بها در اروپا برای تریاک کیلویی هشت تا دوازده هزار دلار و برای هرویین کیلویی یکصد هزار یورو است که مسلماً قاچاقچیان مواد مخدر به آسانی از چنین سود کلانی دست نمی کشند.

بنابر آماری که جانشین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر ایران ارائه داده، طی سال گذشته میلادی بیش از پانصد تن هروئین در افغانستان تولید شده که مواد شیمیایی لازم برای تولید هروئین در اروپا تولید و به افغانستان قاچاق می شود، به گونه ای که برای تولید پانصدتن هروئین ۱۱۵۰ تن انیدرید استیک و ۱۲۵۰ تن مواد "پیش ساز" دیگر لازم است که این مواد پیش ‌ساز در کشورهای پیشرفته اروپایی تولید می شود و نشان دهنده نقش اروپا در تولید هروئین در افغانستان است.

رئیس کمیسیون روابط خارجی مجلس عوام نیز در دیدار با این مقام ایرانی اذعان کرده که ایران تاکنون فعالیتهای قابل توجهی در کنترل جریان موادمخدر و کنترل ورود و خروج آن از مرزهایش انجام داده و گزارش برخی وزیران بریتانیایی نیز تأیید می ‌کند که میزان تریاک توقیفی در ایران بیش از هر کشور دیگر دنیاست.

به گفته وی، حداقل شصت درصد هروئین ورودی به بریتانیا از مسیر ایران عبور کرده و برخی این میزان را حتی تا نود درصد برآورد کرده اند.

از پنج سال پیش که ارتشهای آمریکا و بریتانیا به حکومت طالبان در افغانستان پایان دادند و در این کشور مستقر شدند، تولید موادمخدر در این کشور روندی رو به افزایش داشته و بنابر آمار دولت ایران، سه برابر شده است.

رئیس کمیسیون روابط خارجی مجلس عوام گفته که به اعتقاد ‌آمریکا تنها راه جلوگیری از تولید موادمخدر در افغانستان، بمبگذاری در کشتزارهای خشخاش ‌است اما اتحادیه اروپا اعتقاد دارد که نابودی کشتزارهای خشخاش بزرگترین منبع درآمدی مردم افغانستان را از میان می برد و تنها به فقر و احساس دشمنی بیشتر در این کشور می انجامد.