بنابر اين گزارش، اگر کشورهای جهان از لحاظ آزاديهای سياسی و مدنی در هفت طبقه تقسيم بندی شوند، ايران در طبقه ششم، يعنی تنها يک طبقه بالاتر از پايينترين حد ممکن جای می گيرد.

اين مؤسسه گزارش خود را به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات منتشر کرده و طی آن از اقدامات حکومت ايران در مسدود کردن سايتهای اينترنتی و اجباری کردن ثبت اين سايتها، بازداشت روزنامه نگاران و وبلاگ نويسان و توقيف مطبوعات انتقاد کرده است.

در اين گزارش در عين حال اشاره شده که مردم با استقبال فزاينده از اينترنت و شبکه های راديويی و تلويزيونی که از خارج برای اين کشور برنامه پخش می کنند به محدوديتهايی که حکومت ايران بر رسانه ها اعمال می کند واکنش نشان داده اند.

مديرعامل خانه آزادی نيز در اين گزارش، مردم ايران را در يافتن راهی برای دستيابی به اطلاعات فيلتر نشده درباره حکومت خود و جهان خارج، موفق دانسته است.

در گزارش خانه آزادی آمده که: "داشتن دیشهای ماهواره ‌ای ممنوع است، اما شمار فزاینده ‌ای از مردم در سراسر کشور به کمک آن به منابع خبری جهانی دسترسی پیدا می‌ کنند، رادیو نیز امکاناتی برای بخش گسترده ‌ای از جمعیت ایجاد می ‌کند و به آنها امکان شنیدن گزارشهای خبری بین‌ المللی را می ‌دهد؛ که از آن جمله می ‌توان رادیو فردا و رادیو بی بی سی را نام برد".

بنابر اين گزارش، استفاده از اینترنت در ايران سیر صعودی می پیمايد و نزدیک به هفت میلیون ایرانی، يعنی ده درصد جمعیت اين کشور به اینترنت دسترسی دارند و در سایتهای اينترنتی عقاید و نظراتی بیان می ‌شود که روزنامه‌ ها از چاپ آن ناتوانند.

در اين گزارش همچنين با اشاره به اينکه روزگاری ايران پرتحرکترين فضای مطبوعاتی خاورميانه را دارا بود آمده که به دليل محدوديتهای حاکم بر مطبوعات ايران، خودسانسوری به امری عادی و رايج در اين کشور تبديل شده است.

خانه آزادی که اين گزارش را منتشر کرده است در سال 1941 به دست النور روزولت، همسر رئيس جمهور وقت آمريکا و وندل ويلکی بنياد نهاده شد که در انتخابات رياست جمهوری، رقيب جمهوريخواه فرانکلين روزولت بود.

خانه آزادی که مؤسسه ای مستقل و غيردولتی است هدف خود را حمايت از گسترش آزادی در جهان اعلام کرده است.

خانه آزادی اخيراً ماهنامه ای اینترنتی به دو زبان فارسی و انگليسی نيز منتشر می کند که گذار نام دارد.