اين روزها رييس جمهور ايران به سوژه داغی برای رسانه ها تبديل شده است

هفته نامه ساندی تايمز در شماره اخيرش بخشی از تحليلهای بين المللی خود را به برسی چشم اندازهای بحران هسته ای ايران و واکنشهای احتمالی غرب بخصوص آمريکا اختصاص داده است.

اين نشريه با ترسيم نمودار و تصاويری سعی کرده نمايی از فعاليتهای هسته ای و توانايی موشکی ايران را ارائه کند ولی دقيقا يا قاطعانه حکم نمی دهد که حکومت اسلامی ايران تا چه حد به توليد سلاح هسته ای نزديک است.

فضای مقاله چنين القا می کند که مشکل اصلی بی اعتمادی غرب به اهداف هسته ای ايران است و اين بی اعتمادی عمومی است.

از طرف ديگر هفته نامه ساندی تايمز با طرح دو گزينه احتمالی در برخورد با اين وضعيت می نويسد: "ارجاع پرونده ايران به شورای امنيت باعث می شود اين نهاد هشدارهايی در مورد حکومت ايران صادر کند و يا در نهايت مجازاتهايی مثل اعمال ممنوعيت برای سفر مقامات ايرانی و يا مسدود کردن دارايی های اين کشور در خارج به اجرا گذاشته شود."

هفته نامه ساندی تايمز در عين حال از گزينه ديگری می نويسد: حمله ای موضعی و محدود به مراکز حساس هسته ای يا نظامی در ايران، با اتکاء به برتری قدرت جنگنده های F15 و F16 نيروی هوايی آمريکا و احتمالا اسرائيل و بعد پياده کردن کماندوها در اين مناطق توسط هلی کوپترهای تهاجمی و همه اين ها احتمالا زير پوشش قدرت آتش موشکی آمريکا از خليج فارس و دريای عمان.

اين هفته نامه همچنين سابقه تحريم عليه رژيم های ديگر طی سه دهه اخير را بررسی می کند مثل ليبی يا يوگسلاوی سابق و طالبان و پيشينه اقدامات نظامی در جهان را مرور می کند.

ساندی تايمز بدون اعلام نظر قطعی نتيجه می گيرد که هر چه اقدامات حکومت ايران در مسير تشديد فعاليتهای هسته ای سرعت بگيرد. غرب نيز بايد در تعيين گزينه اصلی اش تصميم نهايی را بگيرد، و بعد می افزايد در ماه های آينده ديگر دوران ديپلماسی و گفتگو به سر خواهد رسيد و زمان اقدام فرا می رسد: تحريم يا فشار نظامی و يا هر دو با هم.

وقتی او (آقای احمدی نژاد) می گويد که چطور امپرياليسم نو در غرب می خواهد جهان اسلام را از فناوری اتمی محروم کند تا برتری اقتصادی خود را حفظ کند، صرفا چيزی را می گويد که از قهوه خانه های الجزيره گرفته تا اسلام آباد گفته می شود   آبزرور

'جنگ با فاشيسم'

ساندی تلگراف نيز در صفحات تحليلی خود مطلبی تحت عنوان "ريشه های وقوع جنگ منطقه ای بزرگ در دهه جاری و راه جلوگيری" دارد. فيل فرگوسن، نويسنده اين مقاله استدلال می کند که با گذشت هر سال از آغاز قرن بيست و يکم عوامل بوجود آورنده بحران همه جانبه که به جنگ منجر خواهد شد، در خاور ميانه تشديد می شود.

از ديد نويسنده اين عوامل عبارتند از اهميت منطقه خاورميانه به عنوان توليد کننده بزرگ انرژی که هر ساله نياز به آن و بخصوص در بخش های تازه صنعتی شده جهان افزايش می يابد.

عامل بعدی از ديد وی افزايش جمعيت در کشور های منطقه است و به عنوان نمونه ذکر می کند که جمعيت کشورهايی مثل ايران طی سه دهه اخير دو برابر شده در حاليکه جمعيت کشورهای غربی ثابت مانده است.

بالاخره عامل سوم از نظر وی رشد اسلام گرايی سياسی تندرو از دهه ۱۹۷۰ ميلادی و همزمان با انقلاب اسلامی در ايران است.

نويسنده ساندی تلگراف اين شرايط را که از نگاه او غرب را در برابر يک معضل قرار داده با سالهای قبل از جنگ جهانی دوم مقايسه می کند و می افزايد: "در آن زمان هم ترديدها و جدلهای مشابهی وجود داشت که آيا بايد با نيروی ضد مردم سالاری، ضد يهود و بنيادگرايی درحال رشد، فاشيسم، وارد جنگ شد يا نه!"

نويسنده ساندی تلگراف بدون آنکه مشخصا از گزينه جنگ دفاع کند، می نويسد: "اگر در دهه های آينده، مورخان به اين سال های بحرانی در خاورميانه نگاهی بياندازند، حتما خواهند گفت که ترديدها درميان دولت های غربی و عدم آمادگی سياستمداران و ارتش آمريکا برای يک رويارويی ديگر در منطقه زمينه را برای رشد اين عنصر خطرناک و اينبار در در قلب خاورميانه فراهم کرد."

'دهاتی خاک آلود شيفته فناوری'

هفته نامه آبزرور ضمن بررسی مصاحبه شنبه رييس جمهور ايران مطلبی در تحليل مواضع سياسی و خاستگاه اجتماعی و عقيدتی محمود احمدی نژاد با عنوان "معرفی بدترين کابوس غرب" دارد.

جيسون برک، نويسنده آبزرور مقاله خود را با گزيده کوتاهی از مکالمات وزرای خارجه سه کشور اتحاديه اروپا آلمان، فرانسه و بريتانيا با محمود احمدی نژاد در دفتر کوفی عنان در مقر سازمان ملل متحد آغاز می کند.

اين ملاقات در حاشيه اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل درماه سپتامبر صورت گرفت و هدف از آن برای اروپايی ها ايجاد فضای اطمينان و پيدا کردن زبانی مشترک برای ديالوگ با رييس جمهور جديد ايران بود.

او به زبان ما حرف نمی زد. گويی او تازه از دهات با سر و صورت خاک آلود آمده است   يک ديپلمات

نويسنده هفته نامه آبزرور با نقل قول از وزيران خارجه فرانسه و آلمان می نويسد در پايان اين ملاقات به جای اينکه احمدی نژاد متقاعد شود که به عرف بين المللی زبان به گفتگو بگشايد، مقامات حيران غربی با خود گفتند که اين ديگر کيست.

آقای برک از قول يک ديپلمات ذکر می کند: "او به زبان ما حرف نمی زد. گويی او تازه از دهات با سر و صورت خاک آلود آمده است."

در ادامه، نويسنده شرح حال کاملی از محمود احمدی نژاد و سوابق سياسی اش ارائه می دهد و می نويسد: "مشکل اينجاست که احمدی نژاد از قماش آخوندهايی نيست که می خواهند ايران را به قرون وسطی بازگردانند. وی مردی کاملا مدرن است، همسرش در دانشگاه تدريس می کند و او به فناوری پيشرفته علاقه دارد. مشکل غرب در يافتن راهی برای تعامل با احمدی نژاد، مانند کشتی گيری که می خواهد با حريفی روغن ماليده پنجه در پنجه دراندازد، اين است که کمتر کسی واقعا می داند با چه کسی طرف است."

همين سردرگمی است که به عقيده آقای برک سبب شده برخی از مفسران رييس جمهور ايران را "دست نشانده جناحهای محافظه کار" و دسته ای ديگر او را يک افراطی اسلامی بنامند.

اما نويسنده نتيجه می گيرد که ساده ترين و احتمالا صحيح ترين تحليل اين است که او حقيقت را بر اساس برداشت ده ها ميليون ايرانی و صدها ميليون نفر ديگر در جهان اسلام بيان می کند.

آقای برک نوشته است: "وقتی او (آقای احمدی نژاد) می گويد که چطور امپرياليسم نو در غرب می خواهد جهان اسلام را از فناوری اتمی محروم کند تا برتری اقتصادی خود را حفظ کند، صرفا چيزی را می گويد که از قهوه خانه های الجزيره گرفته تا اسلام آباد گفته می شود. وقتی به قدرتهای بزرگ می گويد او را تهديد نکنند، زبان حال خيل عظيمی را دارد که با سينه ای لبريز از حس تلخ تحقير بخاطر قصورها، کاستی ها، بی بضاعتی های کشورها و جوامع خودشان، می خواهند وی آن سخنان را به زبان بياورد."

نويسنده آبزرور در پايان نتيجه می گيرد که آقای احمدی نژاد هرچند شايد سياستمداری فاقد مهارت باشد ولی نقطه قوت محکمی دارد، زيرا " وی پسر يک آهنگر است و اين مساله که نقطه ضعف نيست، بزرگترين و مخوفترين قدرتش است."