جامعه مقبول آقای احمدی نژاد به بيمارستان روانی شباهت دارد که در آن بيماران راضی ترند اگر به آنان گفته شود که چه زمانی بخورند، چه بخورند، چه ببينند، کی بخوابند ...   روزنامه تايمز

ديويد آرونويچ، تحليلگر روزنامه بريتانيايی تايمز به بررسی و نقد ديد خارجيها در مورد ايران پرداخته و پرسيده درخواست رئيس جمهور ايران برای محو شدن اسرائيل از صحنه جهان و برگزاری راهپيمايی در تأييد اين خواسته در تهران چه اهميتی دارد؟

به نوشته او، در ميان ناظران غربی، دشمنی ايران با اسرائيل چيز تازه ای نيست و بيان اين گونه اظهارات از سوی رئيس جمهور ايران، چيزی جز محاسبه اشتباه کسی که به هر حال قدرت آن چنانی هم برای تغيير اوضاع ندارد نيست و ادامه می دهد که از ديد سياسی، او فردی "سفيه" به شمار می رود.

با اين حال از نظر تحليلگر روزنامه تايمز، نمی توان گفت که آقای احمدی نژاد از صميم قلب چنين حرفی را نزده چرا که نه مورد قبول خوشبينترين اسرائيليها واقع می شود و نه حاميان سرسخت و تندرو حکومت ايران.

ديويد آرونويچ از سوی ديگر مسئله حمله به ايران را منتفی می داند و می نويسد پيش بينی حمله به ايران را يا مخالفان دخالت غرب در منطقه مطرح می کنند يا تندروترين اقشار نومحافظه کاران آمريکا.

نويسنده تايمز ادامه می دهد که آن طور که او با مقامات و سياستمداران آمريکايی و بريتانيايی در تماس است، گرچه به طور رسمی عنوان می شود که حمله نظامی هنوز جزء گزينه هاست اما نه علاقه ای برای حمله به ايران وجود دارد و نه کسی انتظار دارد که چنين حمله ای صورت گيرد، مگر آنکه "ايران به پرل هاربر حمله کند"!

اين تحليلگر همچنين معتقد است اسرائيليها هم به ايران حمله نخواهند کرد، حداقل به اين دليل که ايرانيها در طراحی تأسيسات هسته ای شان، اشتباهات عراقيها را مرتکب نشده اند.

ديويد آرونويچ سپس می پرسد: "پس در مورد ايران چه می توان کرد؟" و در پاسخ به سؤال خود، از خصوصيات جامعه ايران می نويسد و عنوان می کند که جامعه ايران نسبت به عراق زمان صدام، يا کره شمالی زمان کيم جونگ ايل، بسيار پيچيده تر است، جامعه جوانش نگاهی به جهان خارج دارد و همچنين اين جامعه جوان به نوعی در مقابله با روحانيون محافظه کار، در تقابل و تناقض است.

تحليلگر روزنامه تايمز می نويسد ايران مورد نظر محمود احمدی نژاد محکوم به شکست است و در دفاع از اين نظريه، از تحليلگر ديگری نقل می کند که جامعه مقبول آقای احمدی نژاد به بيمارستان روانی شباهت دارد که در آن بيماران راضی ترند اگر به آنان گفته شود که چه زمانی بخورند، چه بخورند، چه ببينند، کی بخوابند، چه زمانی روابط جنسی داشته باشند و چه زمانی داروهايشان را مصرف کنند، جامعه ای که به اعتقاد اين تحليلگر، خسته کننده و غيرپوياست.

تحليلگر تايمز در تأييد چنين تشبيهی به تصويب قانون اخير در محدوديت نمايش فيلمهای خارجی در تلويزيون ايران اشاره می کند و می نويسد به عقيده تندروها، اگر جوانان امکان بيابند، مطمئناً رقاصی در جهان وحشی خارج را به امنيت اتاقهای در بسته بيمارستان و قرصهای ليتيوم ترجيح خواهند داد.

ديويد آرونويچ به اين نتيجه می رسد که روحانيون ايران از تماس جامعه ايرانی با خارج می ترسند و به غرب پيشنهاد می کند که برای حل مشکلات خود با روحانيون حاکم بر ايران، بايد امکان تماس جامعه ايرانی و خارجی را که روحانيون از آن می ترسند فراهم کند.

به نوشته او بايد برای جوانان ايرانی هر موقعيتی را فراهم کرد که جهان خارج را تجربه کنند، از جمله آنها را در دانشگاهها پذيرفت، برايشان رواديد کار در صنايع خارجی صادر کرد و به هر نوع ممکن رابطه فرهنگی برقرار کرد.

ديويد آرونويچ مقاله اش را اين طور به پايان می برد که بايد روحانيون را با 'بمب عشق' از عصر حجر خارج کرد.