نيروهای ضد شورش در روزهای گذشته مراقب بودند تا تظاهر کنندگان به سفارت بريتانيا در تهران نزديک نشوند

جان سیمپسون، سردبیر مسائل جهانی در بی بی سی، روز يکشنبه 30 مه، در مقاله ای در هفته نامه "ساندی تلگراف"، به تحليل دلايل اين نا آرامی پرداخته است.

جان سيمپسون در اين مقاله نوشته است: ایران مهم است اما شعارها و رفتارهای شعارگونه و پر سر و صدای ایران را با واقعیت اشتباه نکنید.

وی در ابتدای مقاله اش به حمایت دولت بریتانیا از ایران در برابر نظرات دولت جورج بوش در آمریکا اشاره می کند و می پرسد: این حمایت چه فایده ای برای بریتانیا داشته است؟

جان سیمپسون به سر داده شدن شعارهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر انگلیس، و ثبت نام از داوطلبان انجام حملات انتحاری در میدان فلسطین تهران اشاره می کند و می نویسد همه اینها به نظر بسیار جدی می آید تا جایی که دولتمردان آمریکا، ادامه روابط بریتانیا با حکومت ایران که روز به روز بیشتر غیر منتخب می شود را بیهوده می دانند.

با اين حال جان سیمپسون ادامه می دهد که به هر حال دولت آمریکا با شرایطی که در عراق ایجاد شده، حتی مایل نیست حمله نظامی به ایران را در خواب ببینند.

آقای سیمپسون در شرح وضعیت افکار عمومی آمریکا، به مقاله ای که در شماره اخیر نشریه نشنال ریویو (National Review) چاپ شده رجوع می کند که در آن از تهدید حسن عباسی، رئیس يک مرکز تحقیقاتی تحت عنوان مرکز بررسی های دکترينال امنيت بدون مرز در تهران نقل می کند که می گوید ایران سرمایه هایش را از آمریکا خارج می کند و از هرشیوه ای علیه آمریکا و متحدان غربی اش استفاده خواهد کرد.

ایران مهم است اما شعارها و رفتارهای شعارگونه و پر سر و صدای ایران را با واقعیت اشتباه نکنید   جان سيمپسون

سپس جان سیمپسون نتیجه گیری نویسنده آمریکایی را نقل می کند که نوشته: "دیر یا زود ما مجبور به رویارویی با روحانیون ایران خواهیم بود و گریزی از این نبرد نیست."

اما جان سیمپسون در توصیف شرایط فعلی حکومت ایران می نویسد این حکومت با تعارضات درونی روبرو است و دیگر نمی تواند بطور کامل خشم 80 درصد جمعیت ایران را کنترل کند. جان سیمپسون با اشاره به نا آرامی های ضد بریتانیایی در تهران نتیجه می گیرد: هر چه نارضایتی ها بیشتر باشد، اینگونه اقدامات نمایشی هم بیشتر خواهد بود.

جان سیمپسون سپس این سوال را مطرح می کند که آیا حکومت ایران مشوق اقدامات خشونت آمیز و نا آرامی ها علیه منافع بریتانیا است؟ و پاسخ می دهد: ممکن است در مورد آقای عباسی اینگونه باشد اما او در موضع قدرت قرار ندارد و آنها که در قدرت هستند مراقبند که در چنین موضعی قرار نگیرند.

آقای سیمپسون ایران را دارای یک فرهنگ سیاسی پیچیده و غیرطبیعی می داند و از جمله به نقل از منابعی در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) می پردازد که هفته قبل عنوان کردند ممکن است ایران در جعل اطلاعاتی که باعث حمله آمریکا به عراق شد دست داشته باشند. آقای سیمپسون احتمال چنین موضوعی را رد نمی کند.

جان سیمپسون می نویسد خشم علیه آمریکا و بریتانیا گسترده تر از آن است که بتوان آنرا تنها به 20 درصد حامیان حکومت نسبت داد و از این روست که حکومت ایران گرچه تمایل زیادی به استفاده از این اهرم دارد اما کاملا مراقب است که کنترل آن از دستش خارج نشود.

آقای سیمپسون وجود نیروهای ضد شورش در نا آرامی های مقابل سفارت بریتانیا در تهران را عامل اثبات نظریاتش می داند.

آقای سیمپسون همچنین با ارائه شاهد دیگری عنوان می کند که دولت ایران نه تنها ایرانیان را تشویق به پیوستن به روند مقاومت در برابر نیروهای ائتلاف نمی کند، بلکه حتی به نظر می رسد در تلاش است جلوی ایرانیان را بگیرد. این نویسنده از قول سازماندهندگان ثبت نام برای انجام حملات انتحاری در عراق می نویسد: "در حال حاضر انجام چنین کاری ممکن نیست اما ممکن است در آینده بشود چنین کاری کرد." و این عبارت را اینطور معنی می کند که شعار را با واقعیت اشتباه نکنید.

در نهایت جان سیمپسون می نویسد ایران یک کشور پر سر و صدا است اما اهمیت آنرا نیز نباید فراموش کرد که بعنوان مثال، به طور بالقوه، یک قدرت هسته ای است. او ادامه می دهد نباید بریتانیا و آمریکا ایران را به یک دشمن تبدیل کنند.

جان سیمپسون مقاله اش را اینطور به پایان می برد که اشتباه گرفتن واقعیت با شعار اخیرا ما را به دام همه جور اشتباهی انداخته است.