احمد ميرفندرسکی، آخرين وزير امورخارجه حکومت شاهنشاهی در ايران در سن 86 سالگی در فرانسه گذشت.

وی از خانواده ای بود که از اوائل عهد قاجاريه در امور سياست خارجی ايران مقامات و مناصبی داشتند و اولين مأموريت خارجی اش در دستگاه سياست خارجی ايران، عضويت در کادر سياسی سفارت ايران در سال 1945 در مسکو، پايتخت روسيه بود.

وی بعدها به مقام سفيری ايران در اتحاد جماهير شوروی رسيد و پس از آنکه برای دومين بار به مقام سفارت رسيد، معاون وزارت امورخارجه شد و در سال 1971 (1350) قائم مقام اين وزارتخانه شد.

احمد احرار، نويسنده و روزنامه نگار ايرانی که بر اساس گفت و گو با احمد ميرفندرسکی کتابی در مورد سياست خارجی ايران در زمان سلطنت محمدرضا شاه پهلوی تأليف کرده است در گفت و گو با بخش فارسی بی سی سی گفت که آقای ميرفندرسکی به زبانهای روسی و آلمانی و فرانسه تسلط داشت، انگليسی هم می دانست و به اين زبان تکلم می کرد و به علت استقلال فکر خود در ميان کادر وزارت امورخارجه احترام زيادی داشت.

آقای احرار همچنن می گويد که احمد ميرفندرسکی نقش بسيار مؤثری در بهبود روابط ايران و شوروی ايفا کرد تا آنجا که در سال 1973(1352) که جنگ اعراب و اسرائيل جريان داشت بدون کسب دستور از مقامات بالاتر اجازه داد سی و دو هواپيمای شوروی از فراز خاک ايران عبور کنند و کمک دارويی و وسائل غيرنظامی به جبهه اعراب برسانند و به همين دليل از کار برکنار شد.

احمد ميرفندرسکی از آن پس تا سال 1356 که مجدداً از سوی وزارت امورخارجه دعوت به کار شد، از لحاظ سياسی بيکار بود و در دانشگاه ملی (شهيد بهشتی کنونی) حقوق بين الملل تدريس می کرد.

او در سال 1357 در دولت شاهپور بختيار، آخرين نخست وزير حکومت شاهنشاهی به وزارت امورخارجه رسيد که البته دوران وزارتش بيش از سی وهفت روز طول نکشيد و پس از پيروزی انقلاب به دليل عضويت در همين دولت به زندان افتاد.

او پس از آزادی از زندان به فرانسه مهاجرت کرد و بقيه عمر خود را در آن کشور زيست.