اندی رادیک به حقش رسید

این راجر فدرر هم آدم خیلی بیرحمی است. اولش که با آن کاپشن مایکل جکسونی‌اش داخل زمین می‌شود تا حریف را حسابی بسوزاند، در ضمن بازی هم با تکنیکی که دارد خیلی کم بدو بدو می‌کند و به نظر می‌آید که اصلا عرق نمی‌کند و خسته نمی‌شود. در واقع او در زمین تنیس بقدری نرم حرکت می‌کند و زیبا بازی می‌کند که گوئی بیشتر باله می‌رقصد تا این که تنیس بازی کند. بعد هم که حریفش را چنان لوله می‌کند که اشک طرف را در می‌آورد.

امروز هم برای فدرر با روزهای دیگر فرقی نداشت. حریفش در نیم‌نهائی تامی هاس آلمانی بود که رسیدنش به این مرحله خودش خیلی‌ها را متعجب کرد اما در هرحال در یک چهارم نهائی از نوواک جوکوویچ نفر چهارم جهان برده بود و خیلی مطمئن و با قدرت بازی می‌کرد. او با این که ۳۱ سال دارد و در سال گذشته چند بار شانه‌اش را عمل کرده، گوئی از نو به دنیا آمده و بازیکن دیگری شده است.

هاس در جام آزاد فرانسه دو ست از فدرر برد و در ست سوم هم بخت آن را داشت که جلو بیفتد اما با یک اشتباه و مقاومت درخشان فدرر این بخت را از دست داد. امروز هم گمان می‌رفت که بتواند با سرویس‌های محکم و سریعش فدرر را با مشکل روبرو کند اما نفر دوم جهان از سوئیس، که در صورت پیروزی در ویمبلدون بار دیگر نفر اول خواهد شد به او مهلت نداد و بازی را در سه ست برد و برای هفتمین بار راهی فینال شد. فدرر بی‌رحم این مسابقه را هفت بر شش، هفت بر پنج و شش بر سه برد. با این که نتیجه حاکی از آن است که پیروزی فدرر چندان ساده هم نبوده، واقعیت این است که او از ابتدا تا انتها کنترل بازی و حریفش را در دست داشت و بدون آن که خودش را خسته کند، او را از پای درآورد.

برای رویاروئی با فدرر در فینال، دو اندی مبارزه کردند. اندی ماری بریتانیائی که می‌خواست با حمایت همه جانبه تماشاچیان پس از هفتاد و یک سال اولین بریتانیائی باشد که به فینال ویمبلدون می‌رسد و اندی رادیک آمریکائی که می‌خواست برای سومین بار به فینال برود و انتقام دو شکست قبلی را از فدرر بگیرد.

رادیک ست اول را با برتری شش بر چهار برد اما در ست دوم ماری قدرتمندتر ظاهر شد و با همان نتیجه ست قبلی منتهی برعکسش رادیک را شکست داد. ست سوم با برتری رادیک آغاز شد اما ماری توانست بازی را مساوی کند که در آخر کار به تای برک کشید و رادیک برتری خود را ثابت کرد. در ست چهارم بازی مساوی پیش رفت تا مجددا به تای برک رسید. این بار هم رادیک نشان داد که مصمم‌تر است و با بردن ست چهارم راهی فینال شد. مردم در اینجا و حتما در خارج از اینجا در بریتانیا حتما خیلی دلخور شدند اما من اگر بخواهم واقعیت را بگویم رادیک حقش بود که به فینال برسد چون از روز اول از همه آماده‌تر، قبراق‌تر و باانگیزه‌تر بود. بهترین مسابقه مردان امسال هم بین او لیتون هیوویت استرالیائی انجام شد. اما خودمانیم فدرر در فینال حکایت دیگری است.

راستی دیروز که راجع به ونوس و سرینا ویلیامز نوشتم جا باقی نماند که داستانی را هم که خودم شاهدش بودم اضافه کنم. در اواخر بازی سرینا و النا دیمنتیوا برای دادن گزارش به تلویزیون فارسی به استودیوی بی بی سی رفته بودم. وقتی کارم تمام شد گیم یکی به آخر مانده بازی و خیلی حساس بود و راه بازگشتم هم نسبتا طولانی. برای این که قسمت حساس مسابقه را از دست ندهم به داخل اطاق مسئولان رادیو وتلویزیون ویمبلدون چپیدم تا بازی را تماشاکنم.

در آنجا ده دوازده انگلیسی کمرنگ پوست دور تلویزیونی جمع شده بودند و بازی را تماشا می‌کردند. متوجه شدم که همه بدون استثنا برای پیروزی دیمنتیوا داد و فریاد می‌کنند. از یکی پرسیدم که شما طرفدار روس‌ها هستید؟ گفت نه ولی نمی‌خواهیم سرینا ببرد. چند ثٍانیه بعد دیمنتیوا وا داد و سرینا از خوشحالی پیروزی روی زمین چمباتمه زد. من هم هورائی کشیدم و از اطاق در حالی که همه با نگاه چپ چپ بدرقه‌ام می‌کردند فرار کردم.

واقعیت این است که این دو خواهر از سال ۲۰۰۰ که شروع به قهرمان شدن در اینجا کردند با مشکل روبرو بودند. اول که می‌گفتند این که فینال بین دو خواهر برگزار شود، به تنیس لطمه می‌زند. بعد دیدند که بهترین تنیس را این دو خواهر با هم بازی می کنند. بعد شروع کردند که در برنامه ریزی بدترین وقت و بی اهمیت‌ترین جا را به این دو بدهند که آن هم تأثیر نکرد. با این که سروصدای مردم و روزنامه‌ها هم از بی عدالتی نسبت به این دو خواهر درآمد، خودشان یک بار هم شکایت نکردند.

حالا این کارها از روی نژادپرستی است یا حسادت من نمی دانم. اما هر چه که هست سرینا و ونوس با پیروزی‌‌های پی در پی‌شان در ویمبلدون، نژادپرستان یا حسودان را هر سال بور می کنند. امسال هم که هردو به فینال انفرادی رسیدند و امروز هم همانکاری را که دیروزونوس با سفینا نفر اول جهان کرد، دوتائی با بلاک و هوبر نفرات اول جهان در دوبل زنان کردند و در مسابقات دوبل هم برای چهارمین بار به فینال رسیدند. دیگر مهم نیست که دیگران چه فکر کنند یا چه بخواهند، پارسال دارد تکرار می‌شود.

راستی قبل از خداحافظی، منصور بهرامی و آنری لوکونت هم در قسمت دوبل پیش‌کسوتان یا ریش‌سفیدان یا هر چه که شما اسمش را می‌گذارید به فینال رسیدند که روز یکشنبه برگزار می‌شود. پس احتمالا امسال یک قهرمان ایرانی در ویمبلدون خواهیم داشت.