من و انتخابات: بهاره رهنما

گوشواره‌های سبز زری کتاب سووشون این روزها عجیب جلوی چشمهایم می رقصند، گوشوار‌ه های آویز بلند زمرد برای دختر حاکم که در شب عروسی اش از زری قرض گرفتند و هرگز به او پس ندادند.

شاید چون هر بار به رنگ سبز فکر می‌کنم قشنگترین چیزی که بعد از چشم‌های مادربزرگ به یادم می آید گوشواره‌های سبز زری است و بالطبع بعد از آند، همه حسرت‌های زری، همه حسرت‌های زنان سرزمین من و همه آنچه از مادربزرگم و جده و جده جده‌ام دریغ شده و شاید برای همین بعد از سالها من زنی‌ هستم که شالوده‌های پیشین را در خانواده خودم شکستم و رفتم به دنبال کاری و باری که رویای ذهنی‌‌ام بود و حتی بیشتر از مادرم و خواهرم بلدم از زن بودن خودم لذت ببرم.

یاد جمله‌ای از فیلم ساعت‌ها می‌‌افتم، زنی‌ نه امید که دارد به سمت نابودی میرود میگوید: احساس می‌کنم به هیچ کس تعلق ندارم.

من و انتخابات: دیدگاه نویسندگان دیگر

و از پی همه این سطور زنانه و لابد نرم و مخملی، می خواهم راجع به حق انتخاب بگویم. حق حضور، تمام آنکه در بیان و در قانون برای ما، برای ما، برای من و تو که زن ایرانی‌ هستیم تعریف شده اما من و تو یا تو و شما یا من و شما هنوز از کنه و ریشه باورش نداریم.

باور نداریم که در این برهه از زمان و با وجود نیاز شدید جوانان و جامعه ما به اصلاحات چقدر نیاز به حضور زنان شاغل و زنان خانه داریم و حتی بسیاری از زنان جامعه ما حضور زنی‌ چنین مقتدر و در عین حال هنرمند را در کنار رئیس جمهور احتمالی‌ آینده مان جدی نمی گیریم و وقتی‌ به تحصیلات مسلم دانشگاهی او در تریبون جمعی‌ توهین می شود.

بیشترمان حداقل متاسفانه بیشتر فعالان سکوت می‌کنیم، باور نمی‌کنیم که این اولین بار است که در طول ۳۰ سال گذر زمان از انقلاب ما یک سیاستمدار دارد دست در دست زنش در جامعه ظاهر می شود و یک زن آنقدر از لحاظ اجتماعی مطرح است که برای حمله به همسرش از حضور او استفاده می‌‌شود.

حضور این روزهای زن ایرانی‌ با چفیه سبز، با روبان سبز بر لبه کیف با دستبند سبز انگشتر سبز و با روپوش سبز رنگ در خیابانها، از اعتقاد و ایمان نسل جوان زنان ایرانی‌ به حضور فعال و همرنگ در جامعه امروز ایران دارد، زنانی که بلدند و می خواهند از زندگی‌‌شان لذت ببرند به کشورشان متعلق باشند و فرصت آویختن گوشواره‌های سبز به گوش‌هایشان را از یاد نبرند و کسی‌ نباشند که گوشواره‌های آنان را بدزدد تا یادشان برود این گوش‌ها فقط برای شنیدن فرمان‌های مردان نیست.

من و زنان سرزمینم بیشترمان، بیشتر آنها که زندگی‌ را دوست دارند به رنگ سبز و به اصلاحات رای می دهیم تا باور کنیم حقوق مشترکمان را.