ريشه اصلی اعتراض های دانشجويی سه شنبه شب و بامداد چهارشنبه (10 و يازدهم ژوئن) در تهران که پس از ساعاتی به خيابان های اطراف کشيده شد و پس از داخل شدن گروه هايی از مردم و سر دادن شعارهايی در مخالفت با حکومت اسلامی، حال و هوايی سياسی يافت، ابراز نگرانی و نا خشنودی دانشجويان از خصوصی شدن دانشگاه های دولتی بود.
دانشجويان، مقام های دولتی را متهم کرده اند که با افزايش دوره های آموزشی شهريه ای در دانشگاه های دولتی، که تحصيل در آنها رايگان است، به فکر ايجاد درآمد از طريق دانشگاه ها هستند.
دانشجويان دانشگاه های مختلف اخيرا بيانيه ای در اعتراض به عملکرد مقام های وزارت آموزش عالی منتشر کرده، آنها را متهم کردند که با افزودن بر تعداد و تنوع دوره های پولی، کيفيت دانشگاه ها را به مخاطره می اندازد.
دانشجويان در بيانيه خود نوشته بودند خصوصی سازی بايد همراه با قايل شدن حداقلی از حق حاکميت برای دانشجويان و اساتيد در اداره دانشگاه ها باشد.
در ادامه بيانيه آمده است: "دانشگاهی كه دانشجويان و حتی اساتيدش كوچكترين نقشی در اداره دانشگاه و انتخاب رؤسای دانشگاه را ندارند و بايد وزير علوم انتصابی و منصوبين او را بپذيرد، دانشگاهی كه درس ها، كتاب ها و اساتيدش بايد به تاييد شورای عالی انقلاب فرهنگی برسد نمی تواند ادعای خصوصی شدن داشته باشد. استقلال اقتصادی دانشگاه بدون استقلال علمی، فرهنگی و سياسی آن شعاری بيش نيست."
