آیا انتقال حاکمیت سیاسی عراق به دولت انتقالی می تواند استقلال عراق را به طور کامل تأمین کند؟

نمی توان گفت که این اقدام عراق را به استقلال رساند، اما این یک گام بسیار مهم و ضروری بود برای بازگشتن کامل حاکمیت به دست عراقی ها و تأمین استقلال کامل. همانطور که می دانید، مردم عراق سالیان بسیار طولانی از اعمال حاکمیت واقعی در کشور خود محروم بودند. چه در زمان رژیم گذشته و چه در دوران اشغال که کشور با ناآرامی و آشوب فراوان روبرو بود. حالا هم نیروهای خارجی همچنان در کشور هستند و هم مشکلات فراوانی هست که امنیت را تهدید می کند. پس نمی توان گفت که ما به استقلال کامل دست یافته ایم. اما این یک شرط لازم بود برای برقراری حکومت ملی. این گام باید با اقداماتی مانند انتخابات عمومی تکمیل شود که نمایندگان واقعی مردم قدرت را به دست بگیرند.

گفته شده است تا زمانی که نیروهای خارجی امور نظامی و انتظامی عراق را بر عهده دارند، نمی توان از استقلال حقیقی در این کشور سخن گفت.

نیروهای خارجی باید عراق را ترک کنند و قوای نظامی و انتظامی عراق باید به قدری قوی بشوند که بتوانند امنیت کشور را به طور کامل تأمین کنند. دولت انتقالی عراق باید موافقتنامه ای با نیروهای ائتلاف تدوین کند که در آن وظایف، اختیارات و حدود عمل نیروهای خارجی در عراق مشخص گردد. طبق قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد، این امر به دو دولت عراق و آمریکا واگذار شده است تا طبق یک توافقنامه حدود عمل و اختیارات نیروهای خارجی روشن شود. حضور نیروهای خارجی الزاما با استقلال یک کشور مغایرت ندارد. در شرایط فعلی حضور این نیروها در عراق برای تأمین امنیت کشور لازم است، اما این موضوع باید طبق یک قرارداد یا توافقنامه معین شود و نمایندگان مردم بتوانند درباره آن تصمیم بگیرند.

دولت عراق که تازه تشکیل شده، وظیفه اصلی خود را تأمین امنیت در کشور اعلام کرده است. اما به نظر می رسد که برای تحقق این امر نیرویی ندارد.

درست است، قدرت زیادی ندارد. باید امکانات و تجهیزات نیروهای عراقی بیشتر بشود. تا کنون تأمین امنیت عمدتا بر عهده نیروهای آمریکایی بوده است. حالا این وظیفه مهم به دوش عراقی ها قرار گرفته است. دولت موقت در برابر وظیفه ای دوگانه قرار گرفته است. از یک طرف باید با خرابکاران و تروریست ها، که بیشترشان از خارج آمده اند و دست به جنایت می زنند، با شدت عمل برخورد کند. اما از طرف دیگر باید با مخالفان گفتگو برقرار کرد تا برای مبارزه سیاسی به راه های مسالمت آمیز روی بیاورند و مخالفت خود را به شیوه های مدنی ابراز کنند. در عراق باید آشتی عمومی پیاده شود. یعنی تمام گروه ها، چه موافق و چه مخالف با حکومت از این امکان برخوردار شوند که نظر خود را به شکل مسالمت آمیز بیان کنند. شدت عمل و اعمال خشونت تنها راه برخورد با نیروهای مخالف نیست، چون افراد بسیاری هستند که مثلا با اشغال کشورشان توسط نیروهای خارجی مخالف هستند اما دستشان به جنایات رژیم گذشته آلوده نیست. این قبیل افراد را باید به گفتگو دعوت کرد تا با جامعه پیوند بخورند.

دولت انتقالی قصد دارد برای مبارزه با هرج و مرج از عناصر امنیتی رژیم گذشته استفاده کند. عده ای از ناظران سیاسی به این خطر توجه داده اند که همکاری با چنین عناصری می تواند زمینه را برای بازگشت اختناق در کشور فراهم کند.

انحلال ارتش و دستگاه امنیتی کار غلطی بود که توسط ائتلاف صورت گرفت. جلب همکاری برخی از افراد نظامی و امنیتی رژیم گذشته ضرورت دارد، به شرط آنکه این افراد دستشان به قتل و جنایت آلوده نباشد. اگر کسانی باشند که مرتکب خلاف مهمی نشده باشند دولت باید از آنها استفاده کند، و این برای غلبه بر تروریسم ضرورت دارد.

بسياری می گويند که برخی از عوامل اقدامات خشونت آميز در عراق از کشورهای ديگر به خاک عراق نفوذ کرده اند. برای امن کردن مرزها و جلوگیری از رخنه عناصر خارجی چه تدابیری اندیشیده شده است؟

به طوریکه من اطلاع یافته ام آقای علاوی نخست وزیر عراق که اداره امور امنیتی را نیز تا کنون به عهده داشته، قرار است که به زودی از کشورهای همسایه، از جمله ایران و سوریه دیدار کند و با آنها قراردادهای دوجانبه امنیتی امضا کند. عراق مایل است با تمام همسایگانش روابط دوستانه داشته باشد. باید از هر دو سوی مرز کنترل برقرار گردد تا از عبور و مرور عناصر خرابکار جلوگیری شود. چرا که امنیت به سود همه کشورهاست. خرابکاران مرز نمی شناسند و امنیت همه کشورها را به خطر می اندازند. بنابرین لازم است که توافقهای دوجانبه برای مبارزه با تروریسم تدوین شود. این موضوع باید در سطح سیاسی حل شود. عراق باید همسایگانش را قانع کند که هیچ تهدیدی برای آنها نیست و با تمام آنها خواهان روابط برابر و دوستانه است.