نا آرامی های فلوجه

----------------------------------

فشرده ای از پرسش و پاسخ با آقای عثمان :

با توجه به تحولات اخير عراق، آيا اين کشور می تواند نمونه و الگوی خوبی برای ايران قرار گيرد؟

با اين اوضاعی که می بينيم، البته نمی توان گفت که الگوی خوبی است چون خيلی مشکلات و نابسامانی ها، مشکلات امنيتی و مشکلات ديگر هست. البته سقوط رژيم صدام حسين نمونه خوبی بود، ولی جرياناتی که در يک سال گذشته بوده، اگر به همين صورت ادامه پيدا کند، الگوی خوبی برای ديگران نيست.

تاثير اين تحولات بر کردستان عراق و مناطق کردنشين ايران و ترکيه چيست؟

اوضاع در کردستان عراق خوب است و مانند بقيه قسمت های عراق نيست. در کردستان عراق ثبات و امنيت وجود دارد و درگيری های اخير اثری بر آنجا نگذاشته است. البته نابسامانی ها در موصل و کرکوک اثراتی داشته به ويژه در مناطق عرب نشين موصل. و همان مشکلاتی که در جاهای ديگر هست در آنجا هم هست، چون تروريست ها و پس مانده های رژيم صدام در آن مناطق فعاليت هايی دارند، ولی در مناطقی که کردنشين هستند و کردها اداره می کنند، تاثير منفی نگذاشته.

آينده بحران عراق چه خواهد شد؟ آيا بالاخره آرامش برقرار خواهد شد؟

ابتدا بايد مشکلات امنيتی حل بشوند که اين کار آسانی نيست. بايد يک سال پيش که رژيم صدام سرنگون شد، به عراقی ها اختيار داده می شد که يک حکومت عراقی ايجاد کنند، ولی چنين نشد و آمريکايی ها خودشان قدرت را در درست گرفتند و حالا ثابت شد که آنها نمی توانند بسادگی مشکلات عراق را حل کنند. اکنون اگر در عراق يک کنفرانس ملی برگزار شود نمايندگان گروه های عراقی گرد هم آيند و مشکلات خودشان را بررسی کنند و راه حلی پيدا کنند و حکومتی تعيين بکنند که بتوانند استقلال عراق را تامين کنند و سپس به سوی انتخابات عمومی بروند، در آن صورت نابسامانی ها حل می شود.

پس فکر می کنيد مشکلات فعلی عراق به آن دليل است که قدرت زودتر از اين به حکومت عراقی واگذار نشده است؟

بله، من عقيده ام اين است که اگر پارسال قدرت را به حکومت عراقی داده بودند وضعيت خيلی بهتر می شد.

به نظر شما چگونه صلح دائمی ميان ايران و عراق برقرار می شود؟

من عقيده دارم که ممکن است روابط خوب بين دو کشور برقرار شود، البته حکومت ايران الان نمی خواهد که اوضاع عراق زود حل بشود، چون اگر آمريکايی ها در عراق پيروز شوند ممکن است برای ايران خوب نباشد، چون در آن صورت ممکن است درگيری با ايران به وجود آيد. الان ممکن است روابط دو کشور خوب نباشد، ولی در آينده وقتی که انتخابات عمومی در عراق برگزار و حکومت عراقی انتخاب شد، ممکن است در آينده روابط خوبی داشته باشند.

شما گفتيد که ايران مايل نيست که اوضاع عراق خوب بشود، آيا شاهد يا سندی وجود دارد که ايران دخالتی در عراق می کند يا حمايتی از برخی از گروه های عراقی می کند؟

آدم نمی تواند بگويد که شاهدی هست، ولی اطلاعات می گويد که چه ايران چه سوريه نمی خواهند آمريکا در عراق پيروز شود و اوضاع عراق بخوبی حل شود و حکومت دمکراتيک برقرار شود. چون اين دو کشور می گويند اگر آمريکا در اين کشور پيروز شد، ممکن است اين دو کشور با خطر آمريکا رو به رو بشوند و گروه هايی هستند که روابطی با ايران و سوريه دارند و اين دو کشور نه به طور مستقيم بلکه به طور غيرمستقيم روی اين گروه ها اثر دارند.

در مورد سرنوشت سازمان مجاهدين خلق سئوال کرده اند و اينکه موضع شورای حکومتی عراق در اين مورد چيست؟

چند ماه پيش قراری در شورای حکومتی عراق گذاشته شد مبنی بر اينکه مجاهدين خلق از عراق بيرون بروند. ولی می دانيد که اوضاع امنيتی عراق دست آمريکايی هاست دست ما نيست و آنها نتوانستند که اين قرارداد را اجرا کنند. آمريکايی ها مجاهدين خلق را زير نظر دارند و اين گروه هنوز در عراق هستند. اينکه آمريکايی ها با اين گروه چه می کنند، بستگی به آينده روابط ايران و آمريکا دارد. اگر روابط اين دو کشور پيچيده شود ممکن است آمريکا از آن گروه حمايت کند. حالا سلاح ندارند و زير نظر آمريکايی ها هستند.

فکر می کنيد تا چند ما ديگر که قدرت به حکومت عراقی واگذار شود وضعيت مجاهدين خلق چه خواهد شد؟

اين مساله يکی به سياست حکومت منتخب عراق و اينکه چه گروه هايی بر عراق حکومت می کنند ربط خواهد داشت و دوم، به روابط آينده ايران و عراق. اگر دو کشور روابط خوبی داشته باشند، عراق از مجاهدين حمايت نخواهد کرد.

استقبال عمومی از حرکت مقتدی صدر چگونه بوده است؟

گروه ها و احزاب سياسی و مراجع مذهبی مثل (آيـت الله) سيستانی از جنبش مقتدی صدر حمايت نکرده اند. گروه مقتدی صدر در اقليت است و در بين عموم عراقی ها پايگاهی ندارد. و به علت اينکه خود مقتدی صدر شخصيت بزرگی (آيت الله يا مرجع) نيست، اثرش روی مردم از نظر دينی و مذهبی محدود است.

خوانندگان وب سايت ما پرسيده اند آيا مردم عراق واقعا از اشغال کشورشان خسته شده اند؟

بله، صد در صد. چون مردم ديدند که در عرض يک سال مشکلات زيادی داشته اند مثل مشکلات امنيتی، بيکاری و وضعيت زندگی که هنوز حل نشده اند. مردم اميدوار بودند که بعد از صدام اين مشکلات حل شود، ولی چون اين مشکلات حل نشده و مشکلات ديگری هم به آنها اضافه شده به علت جنگ و اشغالگری، مردم خسته شده اند و می خواهند اين مشکلات حل شود.

شما فکر می کنيد که حضور نيروهای آمريکايی در عراق چند سال ادامه پيدا می کند؟

آن طور که می گويند چند سالی می مانند، ولی اين بستگی دارد به توافقاتی که بين آمريکا و حکومت منتخب عراقی می شود.

چطور می توان به تقسيم منصفانه قدرت در عراق اميدوار بود؟ در بغداد همواره سنی های عرب که در اقليت بودند قدرت داشته اندو شيعيان که در اکثريت هستند، قدرتی نداشته اند.

قدرت در آينده طبق اصول دمکراتيک تقسيم خواهد شد. در گذشته دمکراسی در عراق نبوده و انتخابات عمومی نبوده بنابر اين تقسيم قدرت متعادل نبوده، ولی اکنون وقتی انتخابات عمومی برگزار بشود، هر کس که پيروز شود قدرت را در دست خواهد گرفت.

کردها خواستار چه شيوه حکومتی هستند؟ آيا خواستار کردستان واحد هستيد تا يک دولت فدرالی زير نظر عراق؟

می دانيد که کردها پس از جنگ جهانی (اول) بين ايران و عراق و ترکيه تقسيم شده اند و آنها حق دارند در مورد آينده خود تصميم بگيرند، ولی ما در عراق خواستار يک سيستم فدرال در داخل يک عراق دمکراتيک هستيم که پلوراسيم داشته باشد و عراقی باشد که بر مبنای اصول فدرالی نه تنها برای ما بلکه برای بقيه عراق اداره شود و اين بهتر از سيستمی است که همه چيز واگذار به حکومت مرکزی بغداد بشود.