جمال موسوی در دوبی

	ديدبان حقوق بشر در گزارشی از وضعيت کارگران در امارات متحده عربی ابراز نگرانی کرده است،

از ماهها به اين طرف نيز گروههای مختلفی از کارگران خارجی به آنچه شرايط تحقيرآميز، رفتاری غيرانسانی و نيز تعويق حقوق ماهانه خود خوانده اند، اعتراض کرده اند.

پس از اعتصاب هزاران کارگری که در يکی از بزرگترين پروژه های ساختمانی شهر دوبی فعاليت می کردند، ديدبان حقوق بشر در نيويورک نيز با صدور اعلاميه ای خواهان وضع محدوديتهای تجاری عليه امارات عربی متحده شد.
دولت امارات متحده عربی در زمينه بهبود وضعيت کارگران تعهدات محدودی را پذيرفته است ولی به نظر می رسد که مشکلات موجود دامنه ای وسيع دارد.

	يک گروه از کارگران معترض در کابينهايی زندگی می کنند که مجموع اين کابينها به يک اردوگاه شباهت يافته است

اعتراض کارگران همچنان ادامه يافته است از جمله يک گروه چند صد نفری که اخيرا دست از کار کشيده اند، می گويند که خواهان تسويه حساب با صاحبکاران خود هستند. آنها در گروههايی ده تا پانزده نفری در کابينهايی زندگی می کنند که مجموع اين کابينها به يک اردوگاه شباهت يافته است. موارد متعددی از اين اردوگاهها که شامل ۳۰ تا ۳۵ کابين هستند در اطراف شهر دوبی و نيز در شهرهای همجوار مانند شارجه وجود دارد. نام يکی از اين مجموعه ها "سوناپور" يعنی "محله طلايی" است که بيشتر، کارگران هندی در آن به سر می برند.

به "محله طلايی" پا می گذارم که در کنار دهها برج در حال ساخت واقع شده است. اولين چيزی که در اين اردوگاه جلب توجه می کند، بوی ناخوشايند ناشی از وضعيت دستشويی های آن است.

يک کارگر سريلانکايی که پايش می لنگد از گزش حشرات موذی و اينکه در طول شب خواب را از چشمانش گرفته اند، شکايت دارد. او می گويد با اينکه حقوق ماهانه اش کمتر از دويست دلار در ماه است، مدتهاست که حقوق نگرفته است.

	يک کارگر سريلانکايی می گويد با اينکه حقوق ماهانه اش کمتر از دويست دلار در ماه است، مدتهاست که حقوق نگرفته است

"من سه و نيم ماه است که دستمزدی دريافت نکرده ام. ما در اين محل برق کافی نداريم، به آب سالم دسترسی نداريم. چون پول کافی نداريم، بعضی از ما نتوانسته اند تمام روز را چيزی برای خوردن پيدا کنند. حقوق من ماهی ششصد درهم حدود ۱۶۰ دلاراست. کارگران ارشد ماهانه حدود ۲۰۰ دلار می گيرند.
من دست از کار کشيده ام ولی قبلا کار من از شش صبح شروع می شد و تا شش بعد از ظهر ادامه می يافت. در طول روز، کار يک ساعت برای ناهار متوقف می شد."

هشتاد در صد از ساکنان شهر يک و نيم ميليونی دوبی تابعيت امارات متحده عربی را ندارند. آنها خارجيهايی هستند که در شهر دوبی کسب و کاری به هم زده اند و يا به عنوان تامين کنندگان نياز شديد نيروی انسانی پس از راه اندازی پروژه های بزرگ به امارات عربی متحده آورده شده اند.

شرکتهای بزرگ ساختمانی بيشترين شمار اين کارگران را از شبه قاره هند به استخدام خود در آورده اند. کارگرانی کم توقع که غالبا نيروی کار آنها با نرخی ارزان در اختيار کارفرمايان قرار می گيرد. علاوه بر آنان کارگرانی از مصر، ليبی، عراق، افغانستان، فيليپين و برخی ديگر از کشورهای جنوب شرق آسيا به اين شهر آورده شده اند.

	اولين چيزی که در "محله طلايی" جلب توجه می کند، بوی ناخوشايند ناشی از وضعيت دستشويی هاست

"هومه سينگ" يکی از کارگران هندی می گويد که کسی آنها را مجبور نکرده است تا به اين مکان بيايند. حتی بسياری از همقطاران او بخاطر اينکه به امارات متحده عربی برای کار آورده شوند با فروختن دارائيهای خود، حدود يکصدهزار روپيه، معادل ۲۴۰۰ دلار، تهيه کردند تا به شرکتهای ساختمانی بپردازند. آنها فکر می کرده اند که می توانند با کار در اين کشور دستمزدی کافی دريافت کنند، اين مبلغ را جبران کنند و به فقر خود پايان دهند.

او می گويد: "من حدود يک صدهزار روپيه معادل نه هزار درهم به شرکتی که برای آن کار می کردم پرداخت کرده ام. ولی حقوقی که من دريافت می کنم برای جبران آن کافی نيست. حتی کسانی که سالهای برای اين شرکت کار کرده اند نيز نتوانسته اند اين مبلغ را جبران کنند. مشکلات زيادی در اينجا وجود داشته که يکی اش عدم پردخت به موقع دستمزدها بوده است."

معمولا به انتقادهای کارگران پاسخی داده نمی شود. مدتی قبل حدود ۲۵۰۰ کارگری که بر روی پروژه "برج دوبی" کار می کردند، در اقدامی خشمگينانه ماشينها و لوازم کار موجود در محل را تخريب کردند. قرار است اين برج، عنوان بلند ترين برج جهان را به خود اختصاص دهد و هم اکنون ۵۰ شرکت عربی – بريتانيايی تحت اداره شرکت "اعمار" در بخشهای مختلف آن شبانه روز کار می کنند.

شعار اين شرکت که هزاران کارگر ساده از کشورهای فقير را به خدمت گرفته است، اين است: "زندگی را زنده کنيد!"

مديران اين شرکت، دليل اعتراض کارگران را سوء تفاهم خواندند و گفتند که اکنون اين موضوع حل شده است.

فرهاد يکی از کارگرانی که اهل افغانستان است می گويد که آنها به دولت امارات عربی متحده شکايت کرده اند، ولی شخصی که مسئول پرداخت حقوق آنان بوده است از اين کشور خارج شده است. اکنون آنها نمی دانند که چگونه بايد حقوق خود را دريافت کنند . او می گويد که از کار در امارات متحده عربی سرخورده و نا اميد شده است و می خواهد که با لغو ويزايش، به کشور خود بازگردد.

يکی از کارفرمايان نيز با درخواست اينکه نامی از او برده نشود گفت که وضعيت کارگران در مقايسه با سالها قبل در امارات بسيار بهبود يافته است و اکنون اين کارگران در برخی محلها از وسايل رفاهی مانند کولر و سايل ايمنی برخوردارند. چيزهايی که آنان پيش از اين هيچگاه در عمر خود از آن استفاده نکرده اند.

با اين حال ديدبان حقوق بشر در گزارشی از وضعيت کارگران در امارات متحده عربی ابراز نگرانی کرده است، و از مقامات اين کشور خواسته تا به آنچه "سوء استفاده از کارگران و تحقير" آنان خوانده پايان دهند.

دولت امارات عربی متحده نيز می گويد در نظر دارد تا ممنوعيت تشکيل اجتماعات و سازمانهای مدافع حقوق کارگران را بردارد. ولی يکی از مقامات وزارت کار اين کشور گفته است که تلاشها برای ايجاد يک قانون جديد کار به اين معنا نخواهد بود که کارگران بتوانند اتحاديه ای صنفی تشکيل دهند بلکه آنان می توانند با تشکيل گروههايی نظرات خود را به ارگانهای دولتی منتقل کنند.

نظرات شما

من به مدت ۲ سال و شش ماه که در امارات مشغول تحصيل هستم از اين صحنه ها به وفور ديده ام به خصوص در محله های بين عجمان و شارجه است. در امارات دو شهر دبی و ابوظبی تنها ظاهر غربی دارند و شارجه هم شهری است که نتيجه برخورد فرهنگ شرقی و غربی وهمچنين خاورميانه ای است. بعضی از اين کارگران بدليل گرانی سيستم بهداشتی برای آنها خود مولدهای سيار انواع بيماری های ويروسی هستند. اگر می خواهيد به صداقت حرف من پی ببريد کافی است که با تاکسی های عجمان يک سفری داشته باشيد و مراقب سوسک هايی که در زير صندلی بعضی از ماشين ها در کمين شما هستند باشيد. کوروش - عجمان

بايد اين نکته را در گزارش تصحيح کرد که کسانی که پول می گيرند تا کارگران را از هند يا هرجای ديگری به اينجا بياورند کارفرماها نيستند بلکه بنگاههای کاريابی هستند که در کشور مبدا فعاليت عمده شان را انجام می دهند. به هر حال بايد در نظر داشت که وضعيت کاری، بهداشتی و درآمدی خيلی از کارگران، بخصوص هندی ها از وضعيت کشورشان بهتر است. اگر کارگر ارزان نباشد، ساختن خانه ها گران تر می شود و خريدار کمتری خواهد داشت و در پی آن خانه های کمتری ساخته خواهد شد و در نتيجه کار کمتر و کارگران زيادی بيکار خواهند شد. بيشتر کارگرانی که به اينجا می آيند، همه از وضعيت کار و اقامت و ... با خبر هستند چون از طريق بستگان و فاميل معرفی می گردند.... در مورد تاخير در پرداختها محق بوده و کارفرما بايد به موقع پرداخت ها را انجام دهد. رضا - دوبی

در مورد ايرانی ها بايد بگويم بسياری را ديده ام که حاضر به کار با شرايط بسيار بدتر از آنچه گفته ايد در دوبی می باشند، اما چرا نمی دانم. شايد به دليل تصوير دلربايی که اين امارت در ذهن ايرانيان از خود ساخته است. البته شرايط سرمايه گذاری هم متناسب به همين گونه است. يعنی ۵۱ درصد مايملک شما در هر واحد تجاری در اختيار کامل يک شهروند عمارات بايد باشد. در مناطق آزاد وضعيت بهتر است اما در آنجا برای نفس کشيدن هم بايد پول پرداخت کرد. امير - دبی

من تا به حال چند بار به دوبی رفتم ومثل اکثر توريستها بارهای اول فقط زرق و برق آنجا را ديدم و خريد کردم. بار آخر که فوريه بود رفته بودم که يک دفتر باز کنم برای کار IT و Banking ولی اينبار صحنه هايی که شما در عکسهاتون به نمايش گذاشتيد به چشم خودم ديدم و اينقدر متاثر شدم که تمام نقشه هام را متوقف کردم. من در آلمان چند تا کارمند هندی دارم و وقتی اين صحنه ها را ديدم فقط به اين فکر کردم چطور و چرا آدمها بخاطر منافعشون ميتواند اينجور با انسانها برخورد کند. پيشنهادم به هموطنهای خوبم اين است تا آنجا که مقدور است در دوبی سرمايه گذاری نکنيد تا بلکه دست اندرکارن دوبی يک فکری برای اين انسانها بکند. محسن - فرانکفورت

بالاخره دوبی و امارات هم مشکلات خودش را دارد ولی نکته بسيار مهم اينجاست که همين مساله شايد به مرور باعث از بين رفتن آن دوبی باشد که امروزه همه از آن تعريف می کنند. وضعيت مهاجرتی و کارگری در دوبی بسيار بد است حتی تا به آن جا که فرزندی از خانواده مهاجری در آنجا به دنيا متولد شود او هم خارجی می باشد و هيچ گونه مزايايی از قبال دولت امارات بعنوان يک همشهری ندارد. اين خود باعث تزلزل بسيار در اقتصاد دوبی هست. محمدعلی - نيويورک

حدود يک سال و نيم پيش سفری به دوبی داشتم و زمانی که به آنجا رسيدم به ياد سفر بمبئی ام افتادم، زيرا همش مردم اهل هندی يا پاکستانی را ميديدم و بس. کارگران فقير هر روز صبح زود کنار خيابانهای شهر چايی ميخوردند و از وضع و حالشان مشخص بود که از ناچاری و بيکاری در کشورشان به دوبی برای کار آمده اند. در دوبی آزادی کامل وجود ندارد و عربهای محلی نيز تنها اجازه دودی کردن شيشه های ماشين هايشان را دارند. در مجلس هم خبری از مهاجران يا زنان نيست و ضمنا برای تهيه مشروبات الکلی نيز با کوپن دولتی تنها کسانی که اقامت آنجا را دارند ميتوانند آنرا بخرند يا اينکه آن ها مصرف کنند. محسن - هلسينکی