چهارمین فیلم اصغر فرهادی به لحاظ نوع درام، با گره ها و نقاط عطف پرشمار، بازگویی قصه ای متکی به دروغ های پیاپی و ناگزیر، اتکا به گرد آمدن جمعی در یک فضای بسته در دقایق عمده فیلم است که، بدون اندکی دوری از جاذبه های سینمایی، به علایق تئاتری کارگردان بازمی گردد.