همزمان با بالا گرفتن اعتراضات داخلی و بین المللی، حکومت پادشاهی کوشید تا امکان تحقق ميزانی از آزادی را در رسانه ها و به ویژه مطبوعات فراهم آورد. این دوران در ادبیات سیاسی آن روزها به تلاش برای ایجاد فضای باز سیاسی تعبیر شد و بنا به گفته سیروس علی نژاد، روزنامه نگار، مانند موارد دیگر آزادی مطبوعات در ایران، "علت آن ترکیبی از ضعف نسبی دولت مرکزی و افزایش فشار منتقدان دولت بود و هدف دولت آن بود تا با دادن آزادی بیشتر از گسترش اعتراضات بکاهد."